«ماشینی که راز عروسی را نگه داشت»
روایت از زبان ماشین
من یک پیکان سفیدِ مدل ۵۸ هستم؛ ماشینی که سالها در حیاط یک خانه قدیمی زیر سایه درخت توت نفس کشیدم. گرد و خاک روی شیشهام نشسته بود و فکر میکردم کسی دیگر مرا به یاد نمیآورد…
تا آنروز رسید؛ روزی که دوباره قلبم روشن شد.
صبح یک روز عروسی بود. پدر خانواده آمد، دست روی کاپوت من زد و گفت:
«بالاخره وقتش شد رفیق قدیمی… امروز دوباره باید بدرخشی.»
نمیدانید چه حالی شدم! بعد از سالها خاموشی، دوباره موتورم گرم شد، قلبم تند زد…
مرا شستند، پولیش زدند، دستهگل روی کاپوت گذاشتند. حتی در آینههایم روبانهای صورتی بستند.
از خودم پرسیدم:
«یعنی من… امروز ماشین عروس میشوم؟»
ظهر که شد، دختر خانه—همانی که بچه بود روی صندلی عقب من خوابش میبرد—حالا با لباس عروس جلویم ایستاده بود. چشمهایش پر از شوق و کمی نگرانی بود.
پدرش با لبخندی آرام گفت:
«تو اولین روزِ بزرگ زندگیت رو با همین ماشین شروع کردی… با همینم میری خونه بخت.»
عروس نشست داخل من. بوی عطرش با بوی قدیمی صندلیهایم قاطی شد؛ ترکیبی که حس کردم تا آخر عمر فراموشش نمیکنم.
وقتی حرکت کردیم، آفتاب عصر روی شیشهام میافتاد و من از خوشحالی مثل یک ماشین جوان میدرخشیدم. بوقها، خندهها، دستهایی که از پنجره تکان میخورد، عکسهایی که از من و عروس و داماد گرفته میشد…
اینها همه مثل یک رؤیا بودند.
اما زیباترین لحظه، وسط راه اتفاق افتاد.
در یک پیچ باریک، ناگهان صدای نرمی شنیدم؛ عروس آرام سرش را به شیشه تکیه داد و با صدایی لرزان گفت:
«مامانم همیشه آرزو داشت روز عروسیم کنارم باشه…
خوبه که امروز با ماشین خاطراتمون میرم.»
من فهمیدم…
او مرا فقط به عنوان یک ماشین نمیخواست.
من یادگار مادرش بودم؛ همان ماشینی که مادرش همیشه با عشق تمیزش میکرد، با آن او را به مدرسه میبرد، با آن به پارک وخریدمی رفتندبه پارک وخریدمی رفتند.به پارک و خرید میرفتند.