اواخر سال تحصیلی بود. بعد از امتحان آن روز با چند نفر از دوستانم به حیاط مدرسه رفته و بر روی یکی از نیمکتهای آنجا جاگیر شدیم. با یکی از دوستانم که برای تعطیلات نوروز به بوشهر سفر کرده بود، گرم صحبت شده بودیم.
هر از چندگاهی از من، کسی که در آن جمع تنها فرد اهل بوشهر بود، سوالاتی در رابطه با مکان های دیدنی بوشهر میپرسید.
اینکه آیا تا به حال به بازار قدیم بوشهر و اینچنین جاها رفتهام؟
در رابطه با این پرسشها، انتظار جوابِ بله گرمی را از من داشت، اما غافل از آنکه من حتی نام بعضی از آنها را تا به آن لحظه نشنیده بودم.
اما برای آنکه خودم را همچین ناآشنا جلوه ندهم، به مکان هایی اشاره میکردم که رفته بودم و یا از غذاهای محلی که اکثراً در خانه مادربزرگم خورده بودم، میگفتم.
در مقابل از او هم خواسته بودم، از اصطلاحات و زبان کُردی برایم بگوید. او هم کوتاهی نمیکرد و در کنار پرسش هایش از من، کلماتی را هم به کُردی به زبان میآورد.
گفتنشان برای او راحت بود، اما منی که تا به آن لحظه تلفط آنها به گوشم نخورده بود، کلماتی را با تلفط هایی تحویلش میدادم که یقیناً دارای اشتباهاتی بودند و من خدا خدا میکردم که معنی دیگری ندهند.
در همین حین تعداد دیگری از دوستانمان هم به جمعمان اضافه شدند و آنها هم شروع کردند به گفتن نظرات خودشان در این زمینه.
اما هیچکدام از اینها باعت نشد که از اصل موضوع دست بکشیم. او همچنان در صدد آموزش اصطلاحات کُردی به من و من هم همچنان در تلاش برای یادگیری آنها.
افرادی که از قضیه بیخبر بودند، با حالت پرسشجویانهای به ما نگاه میکردند، وقتی هم که از موضوع خبردار میشدند یا آنها هم به جمع ما اضافه میشدند یا اینکه سعی میکردند موضوعِ گفتوگو را عوض کنند.
اما من کسی نبودم که از این موضوع کوتاه بیایم، با آنکه میدانستم آخر هم مجبور میشوم دفتری را به دست دوستم بدهم و بخواهم تمام واژگانی را که گفته بود، دوباره در آن دفتر پیاده کند!
به همین شکل صحبتمان ادامه داشت تا آن لحظه که یکی دیگر از دوستانم نسبت به تلفظ یکی از واژگان، واکنش نشان داد.
با آنکه اصالتاً کُرد نبود اما به دوستِ کُرد زبانمان که البته به صورت کامل هم مسلط به زبان کُردی نبود، درباره شکل صحیح تلفظ کلمه، توضیحاتی میداد.
نکته عجیب ترِ ماجرا آنجا بود که میدیدیم دوست کُردمان به فکر فرو رفته و درباره مقایسه آن دو تلفظ، فکر میکرد.
بعد از مدتی هر دو نفرشان درباره نظراتشان دچار شک و شبهه شدهاند و افرادی مثل من که مشتاق فهمیدن بودند، همانطور سرگردان آن وسط رها شدهاند.
هر چه که بود، شاید آخر هم در آنجا از اصلش سر در نیاوردم اما خودم همچنان در صدد فراگیری چنین چیزهایی هستم.
گویش های محلی کشورم را دوست دارم و همواره به دنبال یادگیری آنها هستم. گویش هایی که بخشی از هویت کشورمان را میسازند و ویژگی های متعددی را برای ایرانمان پدید آوردهاند. زبان هایی که به نوبه خود، سهمی از تاریخ ایران و حفاظت از آن دارند.