گوشهای دنج و کتابی در دست و گذر لحظاتی شیرین...
محرک هایی که مرا به سوی طبقاتی دیگر از هستی سوق میدهند و میشوند خالق احساسی آشنا در سینهام، احساسی که قلبم را وادار به تپیدن میکند و من این حس خوشایند را به تک تک سلول هایم تزریق میکنم.
دیوار های پیش رویم را پس میزنم، مانع هایی که مرا محدود به دنیایی کوچک که در آن فقط من هستم و ثانیه هایی که بی اختیار مانند رهگذری بیتفاوت از کنارم میگذرند، کرده است.
هرگاه که خود را خسته میبینم و دلم از تکرار های این دنیای کوچک به درد میآید، خودم را به دنیای درون کتاب ها میسپارم و خود را انسانی مییابم که در دنیای رویا هایش گرم زندگی شده است.
با هر کدام از کلمات حرکت میکنم و قدم به درونم میگذارم. در داستان غرق میشوم و در کنار شخصیت اصلی میدوم، با او میخندم، گریه میکنم، میترسم و درک میکنم ذره ذره از وجودش را .
زندگی او را زندگی میکنم و میشوم همراهش در مسیر داستان، از سنگ ها و خطر های این مسیر درس میگیرم و از زیبایی مناظرش تفکر را میآموزم و کلمات مانند قطعه هایی از یک پازلِ بزرگ و زیبا، هر کدام نقشِ بخشی از یک پیام را بر عهده میگیرند.
پیام هایی که هر کدام حامل زیبایی هایی منحصر به فرد هستند که قرار است باعث شکفتن جوانه های امید در زندگی شوند ...
کتاب را معلمی میپندارم که پیام ها میشوند جزوه هایش و زندگی را حوزه امتحانی میدانم که در هر بخش از آن امتحانی برپاست، آزمون هایی که اگر در آنها خوب عمل کنی نتیجهشان میشود گشایش دریچه هایی برای نجات از همان دنیای کوچک.
کتاب خواندن را دوست دارم زیرا به من میآموزد که با رویا ها نیز میتوان زندگی کرد.
کتاب خواندن را دوست دارم زیرا به من نشان میدهد، نویسندهای هستم که پروردگار مسئولیت خلق و نوشتن داستان زندگی را به او سپرده است.