غوغایی بر پاست
جای سوزن انداختن نیست
دور و برم را مینگرم. تا کنون افراد زیادی را دیده بودم که با زبان های گوناگونی سخن میگفتند
هر چند که با بسیاری از آن ها غریبه بودم اما بینمان حس آشنایی گرمی برقرار بود
وقتی با هر کدامشان گرم صحبت میشوم، شیرینی این گفت و گو را بیشتر از هر لحظه دیگری در وجودم احساس میکنم
لحن صدایشان مانند آهنگی زیبا است که دوست ندارم حتی ثانیهای از آن را از دست دهم.
کودکان خردسال را میبینم که گوشهای را به خود اختصاص داده و مشغول بازی هستند
صدای خنده هایشان احساس آرامش و شادی خاصی را در درونم پرورش میدهد
چشمانم را میان این جمعیت خروشان به گردش در میآورم
مردان و زنانی را مینگرم که عکس های قاب شده عزیزانشان را در آغوش دارند
تصاویری از انسان هایی غیور که تمام عیار در برابر ظلم ایستادگی کرده بودند و با جانشان از حق حفاظت کرده بودند.
لحظهای تمام صدا ها آرام گرفتند و من توانستم شاهد چشمان پر از شوق منتظران باشم
همه خود را معطوف نقطهای که کمی بالاتر از سطح جمعیت و در آن ابتدا قرار داشت کرده بودند
همان لبخند دلگرم کننده و سخنانی از جنس خدا...
هر بار که به بزرگیاش مینگرم در دل بخاطر داشتن چنین رهبری افتخار میکنم
به یاد میآورم آن لحظاتی را که در آن، مژده امروز را داده بودند
" به زودی در قدس نماز خواهیم خواند. "
امروز همان روزی بود که انسان های بسیار زیادی در هر لحظه با قطره قطره از خونشان برایش تلاش کردند
امروز دیگر اثری از درد و رنج در فلسطین دیده نمیشود
دیگر نه صهیونیستی است و نه دیگر دروغ و فتنهای...
فلسطین امروز همان سرزمین صلح و دوستی بود که از آن امید متصاعد میشد
دستی بر روی جانمازی که از جمکران همراه خود آورده بودم، کشیدم و برای نماز جماعت ایستادیم
حتی تصورش هم زیباست...