در زمان مدرسهها خصوصا دوره امتحانات، کار و شاید حتی سرگرمیام شده بود درس خواندن
درس خواندن را دوست داشتم و دارم
اما اعتراف میکنم گاهی هم آنقدر حال و حوصلهام را نسبت به درس از دست میدادم، که ترجیحم بر این بود تا میتوانم از دفتر و کتاب هایم دوری کنم
که البته معتقدم هیچوقت نتوانستم این کار را به خوبی انجام دهم!
هر وقت که حوصلهام سر میرفت و یا پرت میشد یا اینکه خیال استراحتِ خارج از برنامه به سراغم میآمد، احساس عذاب وجدانم کارش را شروع میکرد.
شاید بعضی از آن لحظات کمی سخت بودند، اما همیشه وقتی به خوبی درسم را میخواندم، انگیزهام چندین برابر میشد و خودم را خیلی نزدیک تر به هدف هایم میدیدم.
هر وقت هم که انگیزهام تا مقداری کم میشد به خودم یادآوری میکردم میتوانم با رسیدن به اهدافی که دارم به خیلی از افراد کمک کنم.
اگر هم بخواهم از حالت های متفاوت انگیزهام بیشتر توضیح بدهم، باید بگویم بعضی از مواقع انگیزهام تغییر نوسانی عجیب و سریعی دارد.
برای مثال همین امروز!
تا سه بعد از ظهر انگیزه نسبتاً خوبی را داشتم اما بعد از ساعت سه تا نزدیک های ساعت شش بعد از ظهر به مقدار قابل توجهی فروکش کرد.
البته راه حل های زیادی هم برای حل این مسئله به ذهنم نمیرسد اما تا آنجایی که تجربه دارم میدانم درمان این کم انگیزگیام این است که بروم و یک کتاب درسی از قفسه بیرون بکشم و حداقل چند صفحهای از آن را به درستی بخوانم
یا شاید هم مرتب کردن اتاقم و سر و سامان دادن به وسایلش
البته به نظرم نقاشی کردن هم میتواند انگیزه بالایی را به من بدهد.
اما حالا که دقیق تر به این موضوع نگاه میکنم، میبینم من تا به حال اینچنین به این مسئله توجه نکرده بودم و راه حل های افزایش انگیزهام را به مقدار بسیار کمی محدود کرده بودم
اما از این زمان به بعد که نسبت به این مسئله هوشیار تر شدهام، میدانم که میتوانم با کمی خلاقیت به خرج دادن، این محدوده را افزایش دهم و به انگیزه های بالایی دست پیدا کنم.