رنجها هم زیبا هستند...
در نظر من، رنجها هستند که به انسان میآموزند در موقعیت های گوناگون، چگونه رفتار کند.
رنجها، به انسان شخصیت میبخشند.
آنها را از لحاظ عقلی، پرورش میدهند و بزرگ میکنند.
برای خود این مسئله را اینگونه تفسیر میکنم: داستانها مثال خوبی برای درک این موضوع هستند!
بارها از خود پرسیدم دلیل محبوبیت داستانها در چیست؟
از دیدگاه من، حس هیجانی است که در آنها وجود دارد، آن حس شور و اشتیاقی است که در دل خواننده یا چنین کسانی به وجود میآورد.
اما این حس هیجان از چه چیز نشئت میگیرد؟
دلیل آن جز پستی و بلندی های داستان، موقعیت های سخت و رنجها هستند؟
زمانی که شخصیت یک داستان را تحسین میکنیم در واقع شجاعتش را تحسین کردهایم. نوع برخوردش با رنج ها و موقعیت های گوناگون را مورد تحسین قرار دادهایم.
همیشه یکی از خواسته هایم این بوده و هست که به شکلی زندگی کنم، که مورد پسند خداوند باشد و اگر لحظهای، فردی شاهد داستان زندگیام بود، بتواند از آن درس بگیرد و این درس کمکی باشد برای ادامه مسیر زندگیاش.
در نظر من مهم نیست چه رنج هایی یا به چه مقدار در زندگیات وجود دارد، آن چیزی که به داستان زندگیات رنگ و بوی زندگانی را میدهد، سعی برای فراموش کردنشان نیست، تسلیم شدن در برابر آنها نیست، تحمل کردنشان نیست...
قبول کردنشان است. به قول استاد یک بار برای همیشه رنج هایت را در بغل بگیر و آنها را بپذیر و از آنها درس بگیر.
یقیناً درسی که میتوان از رنجها به خاطر سپرد و به عمل رساند به مراتب زیباتر از دست و پنجه نرم کردن با رنجها یا حتی فراموش کردن آنها است.
ساختن یک زندگی زیبا، سخت نیست به شرط آنکه چشمان باطنمان را باز کنیم و لحظاتی هرچند کوتاه را به تفکر درباره مسیر های پیشرویمان اختصاص دهیم.