خاطرم خوش نیست از این لحظه های بی تو
برایم از لحظه دیدار بخوان...
دنیا خاکستری، تیره و تار است.. غمگین و خاموش
میشود با آمدنت به آن جان ببخشی؟
دلِ پژمردهمان را سال هاست به دست فراموشی سپردهایم
با وجودِ روشنایی بخشات به آن میتابی؟
زمانه دلگیر است، زمین غرق در ظلم است. گوشهای جنگ است و گوشهای دیگر مردمانش اسیر ناآگاهی.
جایی میان خاکستر ها، دخترکی برای عروسک سوختهاش میگرید. در همان نزدیکیها شیطانی به زخمِ دل های داغ دیده، نمک میپاشد. پدری، شرمنده نزد فرزندانش باز میگردد و مادری میان درد و رنج برای کودکش لالایی میخواند.
خستهام از این دنیای ملالآور.
کاش بیایی. کاش برگردی.
زمان آمدنت به درازا کشیده است، برایم از دلیل این هجران طولانی بگو.
نه، لحظهای باید توقف کرد. باید اندیشید.
به راستی این مسیر عشق و عاشقی درست است؟
قرار بود تو معشوق باشی و من عاشق
حال آنکه تو هم معشوقی و هم عاشق...
هم دل میبری و هم محبت میورزی.
تو رسم این مسیر را خوب به جا آوردی، آنقدر خوب که در توصیفش ناتوانم.
اما من، تنها خود را فریب داده بودم.
از وجود پر مهرت بهره میبرم و در پاسخ، دلت را میشکنم و دیدگانت را اشک باران میکنم و تو تنها میبخشی.
حال میفهمم، دلیل این دوری تنها من هستم...
ای عشق متصل به درگاه پاک و زیبای الهی، ای آن عشق آسمانی که وجودت در بین ما در همین زمین است، مرا ببخش و در این مسیر راهنمایم باش.
میخوانم از غیبتم
که چه ها نکرد با دل غمگینم
چه اشک هایی که نریختم تنها برای بودنم
و چه بسیار غفلت هایی که آتش زدند به وجودم
میخوانم از حضورت
که نعمت است بر جهانیان
و امید بخشِ زندگی هاست
و جلوه گاه عشق است در قلب ها
" سلام ای مظهر درگاه عشق، ای امام زمانم "