کتاب دعایی در دست، گرم زمزمه مناجات بودم
لحظهای به سوی بالا نگاه کردم
کبوتری را دیدم که در برابر آینه کاری های حرم پرواز میکرد
آن هنگام، من نیز دلم میخواست مانند پرندهای کوچک آزادانه در آسمان حرم بال بگشایم
به حال کبوتر ها غبطه خوردم...
کاش من هم میتوانستم ساعت ها در صحن گوهرشاد چشمانم را به گنبدِ طلای آقا گره بزنم
بی آنکه نگران از زمین و زمان باشم که دوباره بینمان جدایی افکند
در بین زائران آقا به پرواز در آیم و شاهد پنجره فولاد زیبایش باشم.
کتاب دعا را بستم و آن را در قفسه کتاب ها قرار دادم
آرام اما محکم قدم هایم را به سوی جایگاه عشق برداشتم
بی آنکه لحظهای مکث کنم، تنها قدم بر میداشتم
گویی پاهایم خود، راه را از بر بودند
اندک اندک ضریح آرامش بخش آقا در برابرم ظاهر شد
محو تماشایش شدم و شلوغی های اطرافم را از یاد بردم، ذره ذره از وجودم را به سویش به پرواز در آوردم و تنها با خود نامش را نجوا کردم
ثانیه ها یکی پس از دیگری به سرعت میگذشتند و من در صدد نگه داشتن آنها بودم
اما ناچار قدم هایم را به سوی خروجی حرم کج کردم
چند قدم مانده به خروجی را ایستادم، رو برگرداندم و دستم را بالا بردم، با چشمانی که انگار تا ابد میخواهند به معشوق شان چشم بدوزند، نگاهم را به حرم دوختم
خدانگهداری گفتم و آرام دستم را پایین آوردم
تا آنجا که توانستم با نگاهی به سوی گنبد و حرم از آنجا دور شدم
" امام رضا! خودت میدانی که در آن لحظات، حتی ثانیهای قلبم در سینهام آرام نگرفت
با خود میگفتم به زودی زود دوباره خواهم آمد
اما نمیدانستم قرار است دیدار دوباره مان این چنین به درازا بکشد... "
+ در میانه متن لحظهای به دنبال تسکینی برای دلتنگیام گشتم
دقایق طولانی نگذشته
مرا به محفل شیرین عاشقانت دعوت کردی...