عدهای میگویند دوباره قرار است به اینجا برگردم. من اصلاً نمیدانم اینجا کجاست؟! هیچ آشنایی و رقبتی ندارم؛ ولی گویا لازم است، آدرسی از هم داشته باشیم تا همبسته بمانیم؛ زنده، سرزنده بمانیم. به گذشته فکر میکنم، گشایشهایی که در دورانهای به ظاهر تاریک، تجربه کردم. به «ادامه میدهم»، موزیک و شعر فاطمهی عزیزم، دوگواهرانی، گوش میسپارم. ادامه میدهم؛ ادامه میدهیم و یا به قول شاهین کلانتری عزیز،«ما آیندگانیم». من امّا میخواهم حال باشم، همین «آن» که دوستش دارم و پریا جانم، صفری نژاد، آن را در واژگانم جا داده، پسفردا هم زادروز اوست. این نوشتهی آزاد یا آزادنویسی را میگذارم به یادگار؛ در اینجا، در لحظهای که آزادم که اینجا بنویسم یا آنجا که بیشتر دوست میدارم. با امید و تنفس در همین «آن» که شگفتانگیزترین دارایی من است. با من بمان.