
وقتش رسیده از بلندای این خطوط به دار بیاویزمت
وقتش رسیده در میان این واژه ها زنجیر شوی
چه حرف ها برای نزدن و چه سکوت ها برای نشکستن و چه بغض ها برای نتریکدن
برای تو می نویسم، چه کار عبثی! تو که سواد خواندن نداری
زبان تو، زبان روسپیان بدچهره ی خیابانی است.
روزگار غریبی است،
روزها آبستن و شب ها خون روش
روزها به نطفه بستن و شب ها به سقط حرامی
روزها نه ماهه و شب ها نای زاییدن نیست
من زندانم و درونم در حبس ابد
من زهدانم و درونم تخمک های گندیده
من انسانم و درونم خزندگان درنده
من می دانم، می دانم، می دانم