یکی از حوادث مهم زندگی پرافتخار پیشوای پنجم.مسافرت آن حضرت به شام می باشد.
هشام بن عبدالملک،که یکی ازخلفای معاصرامام باقر(ع)بود،همیشه از محبوبیت وموقیعت فوق العاده امام باقر(ع)بیمناک بود و چون می دانست پیروان پیشوای پنجم،آن حضرت را امام میدانند،همواره تلاش میکرد مانع گسترش نفوذ معنوی و افزایش پیروان آن حضرت گردد.
در یکی از سال ها که امام باقر(ع)همراه فرزند گرامی خود«جعفربن محمد(ع)» به زیارت خانه خدا مشرف شده بود،هشام نیز عازم حج شد.در ایام حج ، حضرت صادق (ع) در مجمعی از مسلمانان سخنانی در فضیلت و امامت اهل بیت (ع) بیان فرمود که بلافاصله توسط مأموران به گوش هشام رسید.هشام ،که پیوسته وجود امام باقر(ع) را خطری برای حکومت خود تلقی می کرد،از این سخن به شدت تکان خورد ،ولی _شاید بنا بر ملاحظاتی_ دراثنای مراسم حج معترض امام (ع) و فرزند آن حضرت نشد،لکن به محض آنکه به پایتخت خود دمشق بازگشت ،به حاکم مدینه دستور داد امام باقر(ع) و فرزندش جعفربن محمد (ع) را روانه شام کند.
امام ناگزیر همراه فرزند ارجمند خود مدینه را ترک گفته،وارد دمشق شد.هشام برای آنکه عظمت ظاهری خود را به رخ بکشد و ضمنا به خیال خود از مقام آن حضرت بکاهد ، سه روز اجازه ملاقات نداد! شاید هم در این سه روز در این فکر بود که چگونه با امام(ع) رو به رو شود و چه طرحی بریزد که از موقیعت و مقام امام (ع) در انظار مردم کاسته شود؟!
سیره پیشوایان.استاد مهدی پیشوایی.ص۳۴۹