ساعت ده شب، روز بیست و یکم اردیبهشت ماه…
کمتر از دوماه تا کنکور…
بسم‌الله
چند ماه پیش، گفت‌وگویی بین و من و سحر شکل گرفت. نماز عشا را به جا آورده بودیم و سوار ماشینش شده بودیم…
مسیر را دور تر کرد تا بیش تر صحبت کنیم. جمله ای تامل برانگیز را به من گفت.
آن جمله این بود: فاطمه تو آدم شادی هستی و بیشار شادی آدم توی بزرگسالی ناشی از عزت نفس و اعتماد به نفسی که داره، رفتارات یه جوریه که قشنگ میشه فهمید مامانت خیلی به عزت نفس‌تون احترام گذاشته…
این عبارت چه ربطی به این روزها دارد؟ روزهایی که کم مانده است تا کنکور…
داستان از همین‌جا شروع می‌شود، این روزها شادی های عمیقی را که همیشه تجربه کردم تجربه نمی‌کنم، این روزها حزن عجیبی وجودم را گرفته، حزن که نمی‌توان گفت، شاید استرس ! احساس نادانی مفرط وجودم را آزار می‌دهد… نمی‌گذارد آن فاطمه ی همیشه به خود مطمئن شاد باشم…نمی‌گذارد خود واقعی‌م را هر لحظه حس کنم و با وجودش عمیقا شاد باشم…
عبارت سحر عمیق است، حتی فی الحال که به دوستان با اعتماد به نفسم فکر می‌کنم همگی شاد اند. این به خود مطمئن بودن شادی می‌اورد، زندگی را شیرین می‌کندشاید…
امشب در کنار بابا نشسته بودم و ضرب خارجی می‌خواندم.
این احساسی نادانی بر من مستولی شد…بابا درس ها را خوب بلد است، با اینکه سی سال پیش پا در دانشگاه گذاشته، اما درس های من را از من بهتر بلد است…
این مقایسه هم حتی من را آزار می‌دهد…
نمی‌دانم! این ندانستن ها وجودم را می‌خراشد روحم را پر خش می‌کند…
چند باری گفته عمران بخوانم، استدلالش هم این بوده است که درس هارا خوب بلد است و می‌تواند کمکم کند…
می‌گوید صنایع اقیانوس کم عمقی‌ست…مهندس باید عمیق باشد…
خودش بین دوستانش خیلی مهندس است، به او می‌گویند که نگاهش خیلی مهندسانه‌است…
نمی‌دانم!
چند باری هم گفته خیلی اهمیتی ندارد چه می‌خوانم، وقت آنقدر در زندگی دارم که بتوانم رشته های دیگر بخوانم…
خودش همیشه از زمان انتخاب رشته‌ش یاد می‌کند، بین مکانیک و عمران و برق مانده بوده که در آخر راهی عمران می‌شود… البته با اختلاف های زیاد برق و مکانیک را هم می‌خواند و می‌شود مهندس خیلی مهندس!
شاید بابا باهوش است و من آنقدر هوش ندارم که مثل او باشم…شاید بابا سختکوش است و من آنقدر سختکوش نیستم…شاید بابا پر تلاش است و من آنقدر پر تلاش نیستم…
البته نه، من تلاش را محکم این روز ها در آغوش گرفته‌م ثانیه‌ای او را از جان جدا نمی‌کنم. نمی‌گذارد از آغوش بیرون بیاید و قدم از قدم بردارد…
و اما این روزها. مدت کمی تا کنکور مانده، نتیجه مشخص نیست، حتی اگر نفر یک قلم‌چی هم شوم باز نتیجه مشخص نیست…انگار در این کشور هیچ چیز مشخص نیست…
اما من همچنان، به لطف پروردگار امید دارم و تلاش را سرلوحه ی حرکت خویش قرار داده ام…
می‌خوانم و می‌خوانم …
امید است ناامید نشوم…
ده و یازده دقیقه
21
2
1402
تصمیم ها!
آذر ماه، پس از شش ماه راهی ایران شدند.
با تمام مشغله ها و سر شلوغی ها، بلیط گرفتیم چهار نفری راهی تهران شویم...اما از آنجایی که مملکت بینهایت روی نظم است، پرواز های بوشهر_تهران آن شب لغو شد.
ما ماندیم و نرفتن و ماندن!
حالا پس از پنج ماه دوری، دوباره دارند می‌آیند ایران...
امروز مامان سه تا بلیط برای تهران خرید:) بدون من!
دوماه به کنکور مونده و حس می‌کنم، ثانیه‌ها واقعا ثانیه نیستن، سر نوشت سازن...بابت هر دقیقه‌ای که از دست میدم از هدفم دور و دور تر میشم...
وقتی بهم گفتن میای یا نه، خیلی جدی گفتم نه...
قرار نیست کسی بفهمه چقدر دلم برای زینب تنگ شده، قرار نیست کسی بفهمه چقدر مشتاق دیدارم، قرار نیست کسی بفهمه من از اینکه تا مدت های دراز قراره نبینمشون دلگیرم...قرار نیست:)
و حتی محدثه رو هم بخاطر قرار نیست ها از اینجا ریموو کردم:))))
و باز همون جمله‌ی تکراری...
آیا اومدن به بوشهر ارزشش رو داشت؟! ارزش این همه دوری، دلتنگی و...
محدثه می گفت، آمریکا رفتن برای همسرش سخت ترین تصمیم زندگی‌ش بوده...آیا برای پدر من نیز بوده؟
نمی‌دونم...
اما اینو میدونم خیلی ها احمقانه‌ترین تصمیم زندگی‌مون رو از تهران به بوشهر اومدن میدونن:)
و خب مهم هم نیست آنچنان!
دلگیرم‌و دلتنگ...
مامان بزرگم چند وقتیه مریضه... و نا اینجاییم...با هزار کیلومتر فاصله!
دوسال پیش هم بابا بزرگم مریض بود و توی روز های مریضی‌ش نتونستم ببینمش...چهل روز درگیر بیمارستان و...
و وقتی رسیدیم بالای سرش، داشتن می‌ذاشتنش داخل خاک!
همین‌قدر دردناک...و باز همون جمله‌ی تکراری، آیا بوشهر اومدن ارزشش رو داشت؟
دلتنگم...زیاد بی حد بی اندازه...
و باز دارم به این فکر می‌کنم، آیا روزی این دوری ها تموم میشه؟ آیا روزی دوباره کنار هم جمع می‌شیم؟از هم گسیختگی فامیلی، برای شهروند های شهری هایی غیر تهران خیلی اتفاق میفته... این جمله رو یه جایی خوندم :شهرستانی ها تهرانی میشن و تهرانی ها تهرانی می‌مونن.
امیدوارم، روزی برسه که کنار هم باشیم، کنارِ کنارِ هم، بدون ترس از رفتن، بدون ترس از تمام شدن وقت، بدون ترس از هیچی...
پ.ن: ممنون میشم برای مامان بزرگم دعا کنید:)?❤️
