مرگ ها گاهی سخن می گویند!

امیر حسین جیرانی زاده یکی از بچه های ورودی ۹۸ شریفه که من تصویرشو جاهای مختلف دیدم

و فهمیدم که شوهر ریحانه هم باهاش اشنایی داشته ، از وقتی که فهمیدم رفته تو کما یه جوری شدم یه حالی داشتم و حالا دیروز فهمیدم دیگه روی زمین نیست

چقدر مرگ دردناکه برای ما ادمایی که دل بستیم به زمین

خیلی تلنگر بزرگی بود برای منی که این روزا تلاش می کنم و اینده میسازم و شاید بباید بگم توی اینده ی ساخته شده چیزی به اسم مرگ وجود نداره و مرگو اصلا جا نمیدم تو اینده ای که برای خودم میسازم

تلاش تلاش تلاش.....ورود به شریف .....دوسال بعد.....ملکوت

روند جالبیه ، کاش هممون انقدر قشنگ بمیریم وقتی داریم اماده میشیم برای ربیع الاول ، وقتی داریم نوکری ارباب رو میکنیم....ولی کاش یه موقعی بمیریم که اماده ی مرگ باشیم و این اماده بودنه به خودمون برمیگرده

کاش هیج وقت فراموش نکنیم این مرگ ، ممکنه تو هر سن و هر وقتی سر برسه و مارو با خودش به سفر اخرت ببره.

نمیدونم چرا ، ولی فکر میکنم از الان که هفده سالمه باید خودمو عادت بدم به مرگ زیاد فکر کنم تا اماده باشم براش و وقتی سر رسید تعجب نکنم

چقدر واقعا گوش دادم به حرف حضرت علی که گفت جوری زندگی کنید برای اخرتتون که انگار فردا میمیرید .....

من هنوز کلی کار نکرده دارم....از الان باید بگم غم نشسته رو دلم که خدایا اگه من تو ۲۰ سالگی بمیریم چی؟! من اونموقع تونستم از همه حلالیت بگیرم؟ تونستم ادم بشم؟ تونستم خوب بشم؟ یا هنوز در گیر و دار عالم خاکم؟

بنظر من اگه از الان شروع کنم بازم تا بیست سالگی نمیتونم ان چنان چیزی تغییر بدم و از خدا فقط میخوام فرصت و توانایی تغییر بهم بده و راهی جلوی پام بزاره که با جهل نمیرم و مسلمون بمیرم

خدا رحمت کنه این بنده خدارو و به ما یه همتی بده یه تکونی بدیم به خودمون.

برای ارامش روحش فاتحه ای بخوانید....

بیست و یک مهر ۱۴۰۰

در تبعیدگاه شاید!

ساعت ۷ صبح