
《تو تنهایی....》
چند صباحی است که تمام فکر و ذکرم
شده است تو
تویی که تنها تر از تنهایی و در قلب ها جای کمتری را تسخیر کرده ای
نه ، تو تسخیر گر ماهری هستی ، از بس که .... اما قلب هایمان شده است از سنگ ، ان هم نه از سنگ های معمولی ، شده است سنگ خارا ....
به درون سنگ می شود نفوذ کرد اما کاری است بس سخت
هفت روزی می شود که همه جا حرف از حسین فاطمه است و تو فراموش شده ای .
سهم تو فقط اخر مجلس است
اخر بودن به تو می اید ، مثل ستاره ی اخر بودن، خاتم بودن ، اخرین منجی بودن .
اخر بودن برازنده ی توست ، اما ، اما این روز ها حرف از تو کمتر به میان می اید .
تو حسین زمانه هستی و .....
هیچ جا سخن از تو نیست .
از نیمه شعبان تا نیمه شعبان
حتی جمعه ها هم بوی یاس شهر را پر نمیکند .
جمعه مال توست ، روز توست اما .....
اما جمعه ها بوی مرگ می دهد ، بوی مردگی ، بوی غرق شدن در روزمرگی ، بوی تعفن گناه ، جمعه ها روز جمع شدن خستگی های یک هفته کاریست . روز استراحت ...
جای اینکه اماده به خدمت شویم اخر هفته ، یادمان می افتد باید بخوابیم و استراحت کنیم .....
تو تنهایی .... جدت حسین هم ان زمان تنها بود ، درست هزار و سیصد و هشتاد و یک سال پیش بود
حسین تنها بود ، حسین بود و هفتاد و دو تن از یارانش ، حسین بود تنها و میلیون ها میلیون مردم جهان بودند
اما ..... اما ان میلیون ها ادم کجا بودند؟ غرق شده بودند در دنیا ، در دنیایی که فانی بود و هست و خواهد بود
دنیایی که ابدیت نداشت و ندارد و نخواهد داشت .....
تو هم در زمانه ات تنهایی و غریب
حسین علی اکبرش را داشت . شبیه ترین به پیامبرش را داشت ، پسرش را داشت .
حسین عباسش را داشت ، علمدارش را ، یادگار علی را داشت ....
حسین زهیر و قاسم و عبدلله را داشت
حسین زینب را داشت ، فدایی داشت
حسین اهل بیت را داشت
اما تو چه ؟!!!!!
تنهایی
همه رفته اند
دیگر نه پدری برای تو مانده ، نه خواهری ، نه دوستی و نه فدایی ای
تو غریبی ، تو در شهر خودت ، مکان فرمانرواییت ، در قلمرو ات ، از همه تنها ترینی .
مردم تو را فراموش کرده اند و سهمت شده است فقط اخر جلسه که دعا کنند بیایی
رفتار مردم کوفیانه شده است ؟!
کجای این دنیایی تنهای من
داریم نزدیک می شویم به جمعه
این جمعه هم قرار است روزی باشد مثل روز های دیگر؟
ستاره ی اخر
مگر قرار نبود حسین برود برای ماندگاری دین
مگر قرار نبود سنت رسول الله را ادامه دهد تا برسد به تو
حالا که نوبت توست
چرا باز تنهایی
چرا مردم باز تو را رها کرده اند
چرا مردم حسین کشان راه می اندازند
زمان حسین حرف از رسول الله بود و زمان تو حرف از حسین است
حسینی که رفت برای درس دادن
ولی مردم .....
ولی مردم گریه می کنند بی هدف
بی انکه بدانند هدف حسین از تحمل کردن این همه داغ چه بود
راحت نیست دیدن سر شش ماهه بر نیزه
راحت نیست یادگار برادر را دیدن در زیر سم اسبان
راحت نیست پیکر پاره پاره ی علی را دیدن
راحت نیست علمدار را بی دست دیدن
به خدا ، به قران ، به خودت
راحت نیست حمله کردن یزیدیان به خیمه ها را دیدن
نیست
ولی حسین ، پسر علی ، پسر شیر مردان و پسر فاطمه ی کبری
همه را تحمل کرد
که ما ، زمان تو یزید گونه نباشیم
ولی ما.......
۹۹.۶.۶
این متنو بیشتر از یکساله نوشتم و توی این یکسال هیچ متنی رو اندازه ی این دوست نداشتم و نتونستم هیچی مثل این بنویسم
اولین جمعه ی پاییز هزار و چهارصد هم بدون شما گذشت....