
بر میگردم به ان روز
هزار و چهار صد سال پیش شاید.....
نزدیک به ظهر است.....خورشید ماهرانه و خشمگینانه می تابد، امان نمی دهد حتی یک لحظه.....کمر زینب مدت هاست که راست نشده است....مدت هاست که خاک بیابان اب نخورده اند ، مدت هاست که اشک های کودکان خشک شده است، مدت هاست که لبخند به لب هیچ کس نیامده است ، مدت هاست که غم لانه کرده است در میان قلب های اهل بیت ، مدت هاست که تصویر کودکان وحشتزده از جلوی چشمان سجاد (ع) کنار نرفته است، مدت هاست هیچ کس خوشی ندیده است
برگشته اند زاری کنند برای سر های روی نیزه
زاری کنند برای ان سری که آنقدر کوچک بود که روی نیزه ها نمی ایستاد و مدام می افتاد و سعی می کردند ان را روی نیزه جای دهند....بچه ی شش ماهه دیده اید؟!
تصورش هم پر از درد است.....حالا .....
برگشته اند زاری کنند برای ان سری که......
تنش نه دست داشت و نه سر.....برای ان سری که دست بر فرات برد و اب نخورد....برای ان سری که......
برگشته اند زاری کنند برای خیمه های اتش گرفته.....برای بدن تکه تکه ی علی ......برای تن بی دست عبدلله برای کمر خم زینب.....برای بی پدری زقیه .....برای گوش های پاره ی کودکان.....برای گله ی خونین.....
برگشته اند بگردند دنبال قبر هایی که سر ندارند......
برگشتع اند و دنبال بوی یاس می گردند....دنبال نشانه ای از مردانشان.....نشانه ای از بوی زهرا.....
برگشته اند.....
ان هم با قلبی پر درد و رنج با قلبی خسته با قلبی اندوهگین و......
برگشته اند که نشان دهند تسلیم اند و مسلمان......برگشته اند گریه کنند برای خودشان که روز هاست جلوی چشم نامحرام راه می روند و به انها می گویند خارجی.....خارج شده از دین.....
درد دارد....درد
تمام وجودت تسلیم است و مسلمان
اما گویندت خارجی......
امان امان.......
یاد زخم های کودکان و خار های رفته در پای که می افتم.......
امان امان......
خدا به خیر کند این روز ها را
امان امان.....
دلم گرفته است....
اربعین ۱۴۰۰
ایستاده در شهری دور از شهر یار....
پنجم مهرماه هزار و چهارصد....دختری خسته....از جایی بسیار دور....