حالا نمیدانم آخرین باری که خانوادگی مهمانی دعوت بودیم چه زمانی بود. گمان میبرم شش ماه پیش تابستان بود. سیلی از مهمانی ها به راه بود و اینجانب در بستر مریضی تنها در خانه به سر میبرد و بقیهی اهل خانه تشریف میبردند مهمانی!
من مهمانی دوست دارم، من برونگرا عاشق حرف زدن و دوست شدن و گفتوگو کردن است!
اما امشب اینجانب به دلیل سیلی از درس ها مجبور شد دل بکند و بلند شود و برود پای درس هایش!
تقریبا سه سال است که از خاستگاری، دوست مامان میگذرد. ان موقع درست نمیدانست چند سالم است و من را برای پسر داییش خاستگاری کرد.
همیشه من را جور دیگری دوست داشت و حالا هم بسیار به من محبت می کند. اما به دلیل آن خاستگاری هنوز احساس خوبی به محبت هایش ندارم.
انگار وقتی یاد آن زمان میفتم قلبم چرکین میشود که نکند هنوز بنده ی خدا به این فکر میکند که من کنکور دهم و باز حرف خاستگاری را پیش بکشد:)
آخر من از دوری خسته ام! دلم هوای شهر آلوده ام را کرده...دارد میشود پانزده سال !
خب امشب پس از مدت ها رفتیم مهمانی، میزبان حسابی زحمت کشیده بود و همان زمان کمی که آنجا بودم بسیار به من خوش بگذشت:)
بحث ازدواج و جای دیگر زندگی کردن شد...شوخی های بی مزه ی بقیه اذیتم می کند، مخصوصا با این یکی که عروس بوشهر شوم:) شاید دغدغهی احمقانه ای باشد اما من وقتی یاد آقای فتاحی میفتم که دخترش عروس بوشهر شد و خودش و بقیه دختر هایش رفتند تهران...
نمیخواهم دور زندگی کنم... خانواده یک بخشی از ماجراست، و قسمت دیگر کار کردن در انجمن اسلامی و بنیاد شهید پالیزوانی من را مدام به تهران میکشد...
البته نمیدانم خیر چیست... نمیدانم.
با ریحانه که حرف از ازدواج میشد، میگفت بوشهری گیر بیاور که نخواهد بوشهر بماند:)
دلم نمیامد تاکید کنم من با آدم اهل ولایت خودمان دوست دارم مزدوج شوم:) به همین زیبایی:)
متاسفانه یا خوشبختانه در ولایت ما داستان ازدواج با دیگر ولایت ها متفاوت است. حوصله ی فرهنگ جدید ندارم.
اما با این حال، با تمام ترس هایم جرئت تاکید بر هم ولایتی خودمان را هم ندارم. ان شاء الله خیر است!
......
کنکور روی اعصاب و روانم تاثیر ها گذاشته!
آنقدر دل نازک شده ام که خدا میداند، زود ناراحت میشوم...خدا آخر عاقبت مارا ختم به خیر کند...
......
محدثه اردیبهشت از آمریکا میاید، دیشب داشتیم با زینب حرف میزدیم. دلم برای خنده هایش آب میشود. دلم برایش تنگ شده زیاد زیاد...اما چه کنیم که ما دوریم و این جانب کنکور دارد...کنکوری بس سخت شاید! امیدوارم نتیجه جوری شود که بگویم دست مریزاد تلاش هایی که با توکل بود نتیجه داد و همه ی نرفتن ها و نشستن ها در خانه خوب شد...
امیدوارم خدا این را هم ختم به خیر کند...
.......
ازدواج هم چیز عجیبی است، به قول یکی از دوستان یکی که میآید نمیرود!
چه وحشتناک و حوصله سر بر.
واقعا کنکور آدم را به کجا نمیکشاند!
همینم کم مانده بود بشینم نصف شبی به ازدواج فکر کنم. خب حاجی جان، یکی بیاید، مارا از دست کنکوری رهایی بخشد!. یک آقای دکتر مثلا!
......
آشفتگی مارا به کجا نمیکشاند...
امیدوارم خیر باشد نتیجه هرچه هست. و خدا کمک کند جدی تلاش کنم. به قول همان مسئول انسانی بوس به کلهتون:)
......
گروه را بعد از مدت ها باز کردم. دلم میخواست بگویم یکی در بوشهر برای ما فامیل پیدا کرد، جایزه دارد. هیچ کس نیست، هیچکس...
کاش خاله فاطمه از بوشهر نرفته بود. درست است که کم آنهارا میدیدم. درست است که فامیل نزدیک نبودند...اما خب ولی فامیل که بودند!
خدا خودش به خیر بگذراند...
.......
۲۲ فروردین ۱۴۰۲
بیست رمضان