
انتخابات سوسک جمهوری تا چند دقیقه دیگر آغاز میشود از لولهی همیشگی رد می شوم و بوی دلنشین و ملایمت آمیز آشغالها دماغم را قلقلک میدهند، پیچ و خمهای لوله زنگ زده را رد میکنم و بالاخره بیرون میآیم تا چند قدم بعدی هم آت و آشغالها را پشت سر میگذارم و... اینم از سکوی اعتقادات سوسکی، برگهام را از زیر بالم بیرون می کشم، صدای ضربه قلب کوچکم به قفسه سینهام در گوشم میپیچد، شروع به خواندن میکنم:« سلام به همگی، یکی از وظایفی که در زمان سوسک جمهوری خود انجام خواهم داد پیوند دوستی با انسانهاست و....»
خیشششش....
سرم را از برگه پاره شدهام بالا میآورم و سوسک نگهبان شورا را میبینم که با کاتر دستش، برگهام را پاره کرده، صدای «هوو» کشیدن مردم در جانم رخنه میکند و فریادهایشان که میگویند «از اینجا برو! تو لیاقت رأی مردم را نداری! میخواهی به کشتنمان بدهی؟» جای صدای قلبم را در گوشم میگیرند.
نگهبانان سوسکی زیر ساقکهایم را میگیرند و پس از طی کردن همان مسیری که با شادی از آن گذشته بودم من را با تیپا از سوسک خانه بیرون میکنند.
همه این اتفاقات چند روز قبل افتادند اما درست مثل روز اول جلوی چشمماند، این چند روز در کوچه پس کوچههای شهر سرگردان بودم، شکایتی نداشتم، آلودگی، آشغال، صدای گریه بچهها، زد و خورد ماشینها، همه برام لذت بخش بودند.
یک روز از فرط گرسنگی، به غذای یکی دیگر از سوسکهای تبعیدی ماهرانه دستبرد زدم؛ اما خیلی زود شناسایی شده و دوباره با یک تیپا به کنار خانهای پرتاب شدم، تابلوی رنگ و وارنگ در خانه توجهم را جلب کرد، رویش نوشته شده بود، مستأجر میپذیریم، من بیخانمان هم از خدا خواسته با حالتی سوسکی از در سگ خانه وارد شدم، عجب جای بزرگ و روشنی! کودکی در حال بازی با قطار اسباب بازیاش بود به سمت او رفتم و شاخک دوستی به سمتش دراز کردم، پنج انگشت تپلش را به سمتم آورد و پر و بالم را مانند قفسی گرفت، ترسیدم نکند میخواهد مرا بخورد که ناگهان خودم را در قطار دیدم، باد شاخکهایم را نوازش میکرد و این دفعه صدای خنده کودک بود که در گوشهایم پیچید، لب های نازکش به شکل لبخندی گشاده درآمدند، لبخندی که همیشه نصیب انسانها میشد برای اولین بار نصیب سوسک ناچیزی مثل من شد.
آن لبخند آغاز دوستی من و دختر کوچولو بود.
حالا چندسال آز آن لبخند گذشته است و کودک بزرگتر شده و عمر من کوتاهتر، سوراخی کوچک در اتاق او پیدا کردم و زندگیام را آنجا میگذرانم.
یک روز مشغول بازی مار و پله بودیم که ناگهان صدای باز شدن در آمد و مادر کودک در چهارچوب در نمایان شد، هنگامی که فرزندش را درحال بازی با من دید، دمپایی صورتیاش را درآورد و بالای سر من ایستاد، سایه سیاهاش را روی سرم دیدم، لحظهای که سالها از آن میترسیدم.
ـ مامان! این کارو نکن.
چشم باز کردم و دیدم مادر دمپاییاش را پایین آورده، به صورت دخترک معصومش نگریست و سپس نگاهش با من تلاقی کرد، سعی کردم پر و بال قشنگم را به نمایش بگذارم و خیالش را راحت کنم اما انگار نه انگار آن یکی دمپاییاش را هم درآورد و آماده زدن شد، دیگر مرگ را جلوی چشمانم میدیدم که.... سر بلند کردم و دیدم کودک مادرش را بغل کرده.
ـ چی شده!؟ مادر زانو زد و دستان خود را بر روی شانه دخترش گذاشت:« نمیخوای بکشمش؟»
ـ نه! اشک در چشمان دخترک حلقه زد، منم گریم گرفته بود، انگار به چندسال پیش برگشته بودم زمانی که توی انتخابات به همه گفتم ما و انسانها دوست خواهیم شد، درسته من به حرفم عمل کرده بودم اما الان برای حفظ موقعیتم باید مادر دوستم را راضی کنم، پریدم جلو و بال بال زدم.
ـ مامان! بال بالی میخواد یه چیزی بهمون بگه! سپس با لبهای خندان ترجمه کرد:« اون میگه از این که قایمکی این جا بوده خیلی متاسفه و امیدواره تو به اون اعتماد کنی و بگذاری اینجا بمونه حتی اجاره هم میده.»
مکث کرد و اشکهایش سرازیر شد:« بال بالی لازم نیست این کارو بکنی تو بهترین دوست منی، نمیذارم بمیری.»
شک را در چهره مادرش دیدم یک نگاه به دخترش کرد و یک نگاه به من بعد به فکر فرو رفت، حاضر بودم همه چیزم را بدهم تا ببینم دارد به چه فکر میکند، آینده؟ گذشته؟ یا حال؟
آماده بودم تا پیشنهاد دیگری بدهم که....
ـ باشه.
هاج و واج به صورت مادر نگریستم که حالا داشت با دخترش شادی میکرد.
ـ یوهو، بال بالی اینجا میمونه، بال بالی اینجا میمونه.
فریاد شادی دوستم و صدای پشت سرهم بال زدنهای من در اتاق پیچید.
و این شد که.....
ـ هِی سلام! چه طوری رئیس سوسکه؟
سر برگرداندم، یکی از تبعیدیهایی بود که با رئیس شدن من به سوسک خانه برگشته بود، برایش دست تکان دادم.
ـ دستت درد نکنه خوب زندگی جوونامونو ساختی، آفرین برتو.
آمدم بگویم که این کار را تنهایی انجام ندادهام اما....
ـ بال بالی! بال بالی!
دوستم صدایم میزد.
پرواز کنان به طرفش رفتم.
ـ زود باش بیا بریم، اتفاق مهمی افتاده.
با لبخند دنبالش راه افتادم، سالها از روزی که جانم به خطر افتاده بود گذشته است و آن کودک نوپا حالا تبدیل به یک فرد بالغ شده و منم روز به روز پیرتر میشوم، بالاخره سوسک جمهور شدم، توانستم به قولم عمل کنم و حالا انسانها و سوسک ها زندگی آرامی رو باهم و در کنار هم تجربه میکنند .
«پایان»
پینوشت:
این داستان کوتاه را وقتی ۱۴ ساله بودم نوشتم. شاید اگر امروز میخواستم آن را بنویسم، خیلی چیزهایش را تغییر میدادم، اما هنوز هم ایدهی «سوسکجمهوری» و دوستی بالبالی با آن دختر کوچولو را دوست دارم. 🪳✨
اگر تا به حال با داستان «ما میتوانیم» آشنا نشدهاید، میتوانید از اینجا شروع کنید:
قسمتهای اول تا آخر ما میتونیم
اگر تا به حال با داستان «روزی روزگاری مرگ» آشنا نشدهاید، میتوانید از اینجا شروع کنید:
قسمتهای اول تا هشتم روزی روزگاری مرگ
💖 حمایت شما موجب دلگرمی من است 💖