ویرگول
ورودثبت نام
Fateme
Fatemeنویسنده جهانی است که در جسم انسانی اسیر شده است. - ویکتور هوگو -
Fateme
Fateme
خواندن ۱۱ دقیقه·۴ ماه پیش

روزی روزگاری مرگ، قسمت یازدهم: پیشکش شاه شاهان

ادامه فصل نهم:

قورباغه نگهبان کمی دیگر به مأمور ۲۴۰ نگاه کرد انگار می خواست از نیت درونی و واقعیش باخبر شود، سپس به الیزابت نگریست به نظر بد نمی‌آید دختر خوشگلی است، این تنها چیزی بود که در ذهن قورباغه می‌چرخید.
بالاخره سرنیزه‌اش را پایین آورد و به سمت در گرفت، دو دور آن را چرخاند و در با صدای کلیلی از هم گشوده شد.
مأمور ۲۴۰ قطعا داشت پوزخند تحقیرآمیزی می‌زد اگرچه که قورباغه نمی‌توانست این را ثابت کند.
مأمور تی با ترس و لرز الیزابت را با تنها دستش بالاتر برد و مأمور ۲۴۰ که به خود می‌بالید دو بازوی باقی مانده‌اش را به کار برد تا سر الیزابت را بگیرد، وقتی داشتند از تنها مانع برای رسیدن به هدفشان می‌گذشتند ۲۴۰ رو کرد به قورباغه:« ممنون قربان حتما از شما هم پیش شاه شاهان تعریف می‌کنیم.»
قورباغه که از عصبانیت خال‌هایش قرمزتر شده بودند، دهانش را باز کرد تا چیزی بگوید اما فقط بازدم تندی بیرون داد و در را با شتاب بست.
ـ میشه سریع‌تر باشی؟
مأمور تی این را ملتمسانه از ۲۴۰ پرسید اما پاسخی دریافت نکرد.
۲۴۰ همچنان به در خیره شده بود، انگار بسته شد آن تداعی چیزی بود که در گذشته‌های دور برایش رخ داده بود، اما چه چیزی؟ سرش را برگرداند و نگاهش بر صورت الیزابت که با بازوانش آن را حمل می‌کرد افتاد این دختر....خیلی شبیه خودش نبود؟
سرتکان داد این افکار ناگهانی به ذهنش هجوم آورده بودند و دلیل و منطقی پشتشان وجود نداشت همه‌شان بی‌اساس بودند همان طور که رئیس می‌گفت نباید به چیزی جز آن چه می‌بینیم باور داشته باشیم.
به مأمور تی تشر زد:« خیلی کندی تی راه بیفت.»
مأمور تی هاج و واج ۲۴۰ را نگریست و به این نتیجه رسید که دعوا را شروع نکند.
حیاط قصر شاه شاهان، حیاط بزرگ و شیطانی بود در اطرافش صدای زجه مردگان به گوش می خورد، مردگانی که به زور می‌مردند، باورش سخت بود این همه خشونت این همه بی رحمی، وسایل شکنجه و بازجویی جای گُل ها و درختان این حیاط را گرفته بودند و خون خشک شده و تیره رنگ سبزه‌های آن بود، از آن سر حیاط جیغی بلند شد و مأمور ۲۴۰ احساس کرد گونه‌اش خیس شده است، بوی خون می‌داد، خون انسان شکمش به قار و قور افتاده بود، شاید کمی، فقط اگر کمی از آن بخورد اشکالی نداشته باشد.
ـ مأمور تی؟
تی که از این جیغ و فریادها کمی ترسیده و کمی لذت می‌برد سر سایه‌وارش را از محیط برگرداند و به آن سوی بدن الیزابت نگاه کرد صدایی از خودش درآورد به این معنا که، بگو دارم گوش می‌کنم.
ـ تو گرسنت نیست؟
اگر می‌شد صورت مأمور تی را دید احتمالا یک ابرویش از ابروی دیگر بالا تر رفته بود و با نگاهی پرسش آمیز مأمور ۲۴۰ را برانداز می‌کرد.
ـ منظورم اینه که ما ساعت هاست داریم این دختره بی‌هوش رو از این ور به اون ور می‌بریم یکم استراحت....کار بدی نیست، نه؟
مأمور تی که حس شرافتش برخلاف همیشه گل کرده بود ( یا شاید فقط به خاطر مخالفت با ۲۴۰ بود؟ ) با لحن آمرانه‌ای گفت:« چیزی تا قصر نمونده یکم دیگه پیش بریم می‌رسیم.»
ـ درسته اما اون موقع بازم باید با نگهبانا بحث کنیم، این بچه خیلی....اشتها آوره.
صورت سایه‌ای مأمور تی به رنگ سفید درآمد و در پس زمینه محو شد، وحشت زده گفت:« ۲۴۰ این بچه سکوی پرتاب ماست تو نباید اونو بخوری!»
ـ درسته اما فکر کن یه عالمه جادو می‌تونم، می تونم ببینم جادوش چیه اون یه.....یه ذهن خوانه!
مکثی کرد و سرش را بالا آورد تا به صورت محو شده تی نگاه کند، اگر چشم داشت می‌شد حریص بودن را از نگاهش خواند حالا کمی تعجب هم به آن اضافه شده بود:« فکر کن تی، فکر کن اگر ما جادوی اونو از خونش بمکیم چی میشه اون وقت ما دوباره جادومون رو پس می‌گریم.»
خنده شیطانی کرد و بازوانش را بالا آورد تا آن صحنه دحشتناک را تکمیل کند، اما خبر نداشت که حالا سر الیزابت رها شده بود.
مأمور تی که صورتش به حالت اولیه برگشته بود وحشت زده پاهای الیزابت را رها کرد تا سرش را بگیرد اما دیگر دیر شده بود، دخترک ۱۰ ساله از ارتفاع حدود یک و نیم متر بر زمین افتاد.
با وجود تمام این اتفاقات ۲۴۰ همچنان خنده‌هایش با صدای جیغ‌ها درهم آمیخته بود و مأمور تی بیچاره، عاجزانه سعی می‌کرد نشانه‌ای از حیات در تنها راه ترفیع درجه‌اش پیدا کند.
ـ اینجا چه خبره؟
سایه‌ای بود، سایه مردی درست مثل خودشان تنها تفاوتش این بود که رتبه‌ای بالاتر داشت، صورتش با چهره‌ای درخشان و خوش سیما بر سر سایه‌ایش نمایان بود.
مرد با بدبینی به دو سایه خلافکار نگریست، نگاهش میان مأمور ۲۴۰ و مأمور تی تاب می‌خورد، بالاخره پرسید:« اسم، رتبه، دلیل مزاحمت؟»
دفترچه کوچکی درآورد که خودکاری بالایش دیده می‌شد.
مأمور تی ناامید با خود گفت، نه اون اصلا هم مثل ما نیست.
مأمور ۲۴۰ که کم کم داشت به خود واقعیش بر می‌گشت و هوس خون انسان از سرش پریده بود، با دلهره به سایه جدید نگریست.
اولین چیزی که توجهش را جلب کرد دست‌هایش بود، دو دست کامل و خوش فرم که به صورت سایه بر بدن خوش هیکل سایه‌ایش نشسته بودند.
صورتش را برگرداند و با مأمور تی که با ترس مرد جدید را می‌نگریست نگاهش تلاقی کرد، مأمور ۲۴۰ می دانست که هر لحظه ممکن است به اشتباه دستگیر شوند.
با دستپاچگی گفت:« چیزه قربان....من مأمور ۲۴۰ هستم و ایشون هم مأمور تی.»
دیگر آن لحن برتری‌ای را نداشت که هنگام صحبت با قورباغه نگهبان به کار برده بود حالا صدای ضعیف پسربچه‌ی کوچکی را از خودش در‌می‌آورد که نمی‌دانست این دنیا هنوز چه سختی‌هایی را برایش رقم خواهد زد.
سایه جدید با لحنی که نشان از کلافگی‌اش بود گفت:« دلیل مزاحمت؟»
ـ ما یه....یه چیز آوردیم.
به خودش فشار آورد تا کلمه مناسب را پیدا کند، همان کلمه‌ای که در حضور آن قورباغه احمق به کار برده بود اما یعنی مواجهه به یک شخص بالاتر از خودش اینقدر استرس زا بود؟
بالاخره مأمور تی از دهانش درآمد:« یه شکار قربان، اون یکی از جادوگران برتره.»
صورت سایه جدید از خوشحالی درخشید و چشمانش برق زیرکانه‌ای زد:« گفتید یکی از جادوگران برتر، پنجمینش؟»
ـ نه....قربان.
مأمور ۲۴۰ برای لحظه‌ای ناامیدانه به سایه جدید نگریست که انگار اشتیاقش را از دست داده بود، می‌دانست که قدرت پنجم چقدر کمیاب است او آن قدرت را می‌خواست هدف رئیس فقط همان قدرت بود.
نفس عمیقی کشید و ریه‌های سیاه رنگ و لرزانش را پر کرد، سینه‌اش را جلو داد و سعی کرد به مأمور تی که داشت ملتمسانه از سایه جدید درخواست بخشش می‌کرد توجه نکند:« پنجمیش نیست اما چهارمیش چرا.»
سایه جدید دست از سرزنش مأمور تی برداشت و به ۲۴۰ نگاه از بالا به پایینی انداخت:« تو خیلی گستاخی، بذار ببینم...
فکورانه خودکار را به چانه‌‌اش کشید بعد به سرعت گفت:« باشه، ذهن خوان هم خوبه، اگرچه هیچی اون قدرت پنجمیه نمیشه اما....نمی‌تونیم کاریش کنیم سال‌ها پیش دولت جادو تصمیم گرفت اونا از بین ببره و حالا احتمالا تعداد کمی از اونا باقی موندن که خودشون رو هیچ وقت به ما نشون نمی‌دن.»
مکثی کرد تا نفسی تازه کند، آهی از سرِ درد کشید:« رئیس این روزا خیلی اعصابش خرابه اگر یکی از اون قدرتا رو پیدا نکنیم کارمون زاره خیلی خوب ببریدش و یکم خوشحالش کنید بهتر از هیچی هست.»
دست شکیلش را به طرف دروازه قیر رنگ قصر دراز کرد، چند قدم دیگر تا قصر نمانده بود مأمور تی با خود فکر کرد که اگر این ۲۴۰ حریص فقط کمی صبر می‌کرد اینقدر به مشکل بر نمی خوردیم و وقتمون تلف نمی‌شد.
ایستاد و با چشمان نداشته‌اش به سایه جدید چشم غره‌ای رفت.
اما سایه چیزی ندید دفتر و خودکارش را در جیبش گذاشت و رفت تا به بقیه محوطه سرکشی کند.
۲۴۰ و تی بدون یک کلمه حرف در سکوتی آزاردهنده و تا حدی آرامش بخش چند قدم باقی مانده را هم طی کردند تا بالاخره به مقصدشان رسیدند.
ـ مأمور اِف ۷۰ بهمون خبر داد دارین میاین.
یک قورباغه که شباهت بسیاری به قورباغه قبلی داشت فقط کمی اندازه‌اش بزرگ‌تر می‌نمود این را گفت و به دوستش اشاره‌ کرد که کنار برود.
دروازه های قصر گشوده شدند و سیاهی آن پشت نمایان شد.
ـ بهتره این همراهتون باشه.
قورباغه با حالتی دوستانه شئ کروی را به سمت مأمور تی گرفت.
ـ خیلی از محبتتون ممنونم اما....
با سر به تنها دستش که پای الیزابت را گرفته بود اشاره کرد.
قورباغه با کمی دلسوزی تی را از نظر گذراند سپس به ۲۴۰ رو کرد تا شئ کروی را به او بدهد اما از تعجب چشمانش گردتر شد:« شما پسرا چی کار کردید!؟»
۲۴۰ و تی هم زمان سربرگرداند تا دیگری را نگاه کنند اما واقعیت چیزی بود که سال‌ها پیش برای یکدیگر بازگو کرده بودند.
ـ ما چیزی یادمون نمیاد.
قورباغه با تأسف سرتکان داد و در دل به رئیس بی‌رحمش چند فحش آبدار داد زیر لب گفت:« کارش همینه دیگه.»
به دختری نگاه کرد که در دست آن دو مرد جوان بود، دلش برای او می‌سوخت می دانست حتما فکر می‌کنند سال‌ها از موقعی که اینجا هستند می‌گذرد اما او هرکس که از این در رفته بود داخل را می‌شناخت در حقیقت آن دو نوجوانی بیش نبودند، نوجوان‌هایی که شخصی مثل خود را به سرنوشت خودشان دچار می کنند.
با لحن بی اعتنایی گفت:« این دختری که می‌بریدش.....جادوش چیه؟»
اما سؤالش بی‌جواب ماند چون دوسایه دیگر به داخل سایه‌ها رفته بودند.
مدتی از زمانی که وارد هیچ چی شده بودند می‌گذشت و حتی مأمور تی هم مجبور بود اعتراف کند که وسوسه شده است آن بچه را بخورد.
ـ آخ چرا وایسادی!
ـ ببخشید ۲۴۰، من....من دیگه نمی‌تونم اینجا خیلی تاریکه.
ـ چقدر ترسویی تی، اینجا که چیزی نیست، احمق نباش حرکت کن.
ـ نه نمی‌تونم.
ـ بی‌خیال اصلا خودم می‌کشمش از اولشم باید همین کارو می کردم.
مأمور ۲۴۰ لحظه‌ای در تاریکی خشکش زد.
تی با تردید گفت:« یعنی تو منو بی‌هوش کرده بودی!؟»
ـ من....نه، کی گفته من این کارو کردم؟ تو.....یدفه بی‌هوش شدی.
ـ اما خودت الان گفتی....
متاسفانه مأمور تی نتوانست بیشتر از این ۲۴۰ را سؤال پیچ کند و گرنه بالاخره می‌توانست دوستی خفت بارش با او را پایان دهد.
یکدفعه تمام تالار روشن شد، نه انقدر که چشم را بزند، یک روشنایی وهم آلود، روشنایی که به آن دو می‌فهماند، تنها نیستند.
از آن سر تالار صدای از خودراضی و فریبنده‌ای سکوت را شکست:« هوممم، بوی دعوا، بوی خشونت و بوی....
مکثی کرد و صدای بوکشیدنش در تالار پیچیده بود هیجان زده تر از قبل گفت:« بوی جادو.»
مأمور تی به صورت سایه‌ای ۲۴۰ نگاه کرد و برای اولین بار احساس کرد ۲۴۰ وحشت کرده، ترسیده و نمی‌داند چه طور باید از این مخمصه رهایی یابد.
جرئت نکرد به پشت سرش نگاه کند، می‌دانست او کیست همان رئیس مخوف همان شاه شاهان.
دستی را بر روی شانه‌اش احساس کرد، نفس‌هایش صورتش را قلقلک می‌داد:« اُ، مأمور تی بیچاره، لازم نیست بترسی.»
شاه شاهان مکثی کرد و همچنان که در هوا شناور بود به سمت مأمور ۲۴۰ رفت که خشکش زده بود اما خودش نمی‌دانست از ترس خشکش زده بود یا حیرت.
ـ تو هم که اینجایی ۲۴۰، پسر خوب من، تو خیلی به دردم خوردی، مخصوصا الان، به پاپا بگو چی براش آوردی یه پیشکش جدید؟
۲۴۰ آب دهانش را قورت داد و با صدای خشک شده‌ای گفت:« این....خیلی قدرت بیشتری داره قربان، من فکر کردم شاید، شاید بشه تعلیمش داد.»
با صدایی که از ته چاه در می‌آمد اضافه کرد:« اون هنوز قدرتش فعال نشده.»
عجیب بود چه طور دلایلی که لحظاتی پیش به نظرش بسیار منطقی می‌رسیدند الان در حضور این موجود و در واقعیت چقدر کوچک و کم اهمیت بودند.
ـ به جای اون قدرت پنجم اینو تعلیم بدم....هاه
خنده شیطانی شاه شاهان تمام سرزمین غربی پناهگاه را فرا گرفت و ساکنان نداشته‌اش از ترس به خود لرزیدند.
شاه شاهان به سمت الیزابت رفت در صورت او دقیق شد و بعد لبخندی بر روی صورتش نشست لبخندی که دندان‌های زرد و پوسیده‌اش را به نمایش گذاشت.
ـ خوبه، یه ذهن‌خوان اگرچه که قدرت پنجم نیست اما....بازم خوبه.
صدای ناله‌ای آمد، ناله‌ای که رشته افکار آن موجود پلید را بهم ریخت، سرش را برگرداند و الیزابت را نگاه کرد که چشمانش آرام آرام باز می‌شدند.
ـ زودباشید، زودتر بذارینش زمین.
این را گفت و مریدانش به سرعت اطاعت کردند.
الیزابت کوچک قدری ناله کرد دستانش که در طول آن راه طولانی از کنار بدنش آویزان بودند را بالا آورد و سرش را محکم گرفت، درد می‌کرد انگار که از یک ارتفاع یک متر و نیمی به زمین افتاده باشد.
شاه شاهان بدون توجه به وضعیت دخترک با تحکم گفت:« خودت رو معرفی کن.»
الیزابت ناله‌ای کرد، و زیر لب جمله‌ای را تکرار کرد که هر بچه‌ی ده ساله‌ای پس از زمین خوردن تکرار می‌کند:« سرم در می‌کنه، سرم در می‌کنه.»
و اشک‌هایی از گونه‌اش روان شد.
ـ می‌دونی چیه ۲۴۰؟
۲۴۰ جرئت نکرد در صورت شاه شاهان نگاه کند یا حتی بپرسد چی شده، چشمانش را بست و فکر کرد الان است که عمرش پایان یابد.
اما دستی به شانه‌اش خورد و لحن زیرکانه رئیسش را شنید که گفت:« این دختره حتی از اونم بهتره، غم، درد، رنج و شکست رو می‌تونم توش ببینم اون کاملا یه.....»
اما نتوانست جمله‌اش را کامل کند چون چیزی از جیب الیزابت بیرون افتاد، خودکاری فلزی با نوک نقره‌ای و بدنه‌ی آبی تیره.
شاید ۲۴۰ و تی نمی‌دانستند اما در حقیقت آنها تنها کسانی بودند که اولین خنده سرخوشانه شاه شاهان را از بدو تولدش دیدند.
شاه شاهان در هوا به پرواز درآمد به سمت الیزابت پریشان و بی‌خبر از همه جا رفت، خودکار را با زیرکی از زمین سیاه تالار برداشت و سپس با همان طمعکاری قبلش گفت:« درسته این دختر واقعا بهتر از اونه.»

داستان ادامه دارد........

پس‌نوشت:
پایان قسمت یازدهم

الیزابت سرانجام به قصر شاه شاهان رسید؛ جایی که خطرناک‌ترین دشمنش، قدرتی را در وجود او کشف کرد که حتی خودش هنوز از آن بی‌خبر است... اما با پیدا شدن خودکار نجات، همه‌چیز تغییر کرد.

به نظر شما شاه شاهان درباره‌ی خودکار نجات چه می‌داند؟ 🤔
و چرا فکر می‌کند الیزابت از «او» بهتر است؟

خوشحال می‌شوم نظرتان را درباره‌ی این قسمت با من در میان بگذارید. 💬✨

قسمت‌های منتشر شده از «روزی روزگاری مرگ»:

روزی روزگاری مرگ، قسمت اول: آغاز

روزی روزگاری مرگ، قسمت دوم: در آستانه‌ی خطر

روزی روزگاری مرگ، قسمت سوم: در آغوش شب

روزی روزگاری مرگ، قسمت چهارم: ریشه‌ی قدرت

روزی روزگاری مرگ، قسمت پنجم: در جست و جوی نجات

روزی روزگاری مرگ، قسمت ششم: خودکار نجات

روزی روزگاری مرگ، قسمت هفتم: هدیه‌ای برای کریسمس

روزی روزگاری مرگ، قسمت هشتم: مهمانخانه شیر سرخ

روزی روزگاری مرگ، قسمت نهم: دنیایی متفاوت

روزی روزگاری مرگ، قسمت دهم: به سوی ناشناخته


داستانداستان کوتاه
۸
۱
Fateme
Fateme
نویسنده جهانی است که در جسم انسانی اسیر شده است. - ویکتور هوگو -
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید