ادامه فصل نهم:
و بعد سکوت...
آیا این سکوت ناشی از موج خروشان افکار هاوارد بود؟
یا گروه نجاتشان واقعا ساکت شده بودند؟
البته هنوز صدای فریاد خفیف صفر جایی در گوشه‌ی مغزش می‌پیچید.
الیوت در بدن الیزابت رفته بود، ممکن است برگردد؟
به چند ساعت پیش فکر کرد، وقتی که او و الیوت غرق در گفت و گو و خاطرات گذشته متوجه گم شدن الیزابت نشدند.
به یاد آورد زمانی که الیوت سراسیمه وارد نزدیک‌ترین ساختمان امنیتی شد.
هنگامی که با تشویش به رئيس پلیس گم شدن یک دختر با یکی از پنج جادوی برتر را توضیح می‌داد.
اینکه یادش نیست کجا گمش کرده اما مطمئن است نزدیک جایی بود که به آن «آسمان قهوه» می‌گفتند.
و بعد شروع شد، صف کردن چندین تن از بهترین مأموران پلیس، برای نجات دختری کوچک، نه به خاطر خودش، بلکه به خاطر جادویش!
خوب به یاد می‌آورد که الیوت زیرلبی افسوس خورده و گفته بود:« این جادو هم برای او خوشبختی به ارمغان می‌آورد و هم بدبختی.»
از زمان شروع تحقیقات در «آسمان قهوه» یک ساعتی می‌گذشت که مأموران پلیس گزارش دادند، شاهدی پیدا شده که می‌گوید الیزابت را در آن مکان دیده است.
اسمش جورج بود، می‌گفت کارگر باغ وحش است و وقتی داشته با نامزدش آماندا صحبت می‌کرده به دختر کوچولویی برخورد کرده که مشخصاتش درست مثل الیزابت است.
پس معلوم شد الیزابت آنجا بوده.
اما....الان کجاست؟
ساعتی طول کشید تا دوباره کشف کنند پیاده روی آن منطقه طلسم شده بوده تا کودکان گم شده و آواره را به منطقه ممنوعه، سرزمین غربی، ببرد پیش خطرناک‌ترین موجود دنیا، صفر.
و بعد دوباره سکوت، سکوتی که ناشی از افکار خروشان هاوارد بود.
فقط با چشمانش نظاره‌گر رفت و آمد مأموران بود، وقتی رئیس پلیس دهانش را باز می‌کرد و دستوراتی می‌داد
اما هاوارد چیزی نمیشنید، او خوب آن لحظات را به خاطر نمی‌آورد زیرا هر لحظه ممکن بود کریسمس تمام شود...
چشمانش را بست و شقیقه‌اش را ماساژ داد، حالا به زمان حال برگشته بود... کریسمس تمام شده بود.
بله، دیگر سکوتی نبود به وضوح صدای فریاد صفر را می‌شنید و صدای گروه نجات را که برای پیروزی بر صفر خوشحالی می‌کردند.
به پیکری که در کنار پایش افتاده بود نگریست، آن دخترک بی‌گناهی که برای نجاتش آمده بودند، حالا درحال مرگ بود.
ـ وای خدای من!
هاوارد سرش را بلند کرد و با زنی روبه رو شد که دستانش را از تعجب بر روی دهانش گذاشته بود.
احساس کرد رنگ به صورتش می‌دود و خشم در چشمانش نمایان شد:« اون احمق رفت تا این دختره رو نجات بده!»
فریاد می‌زد و آب دهانش به همه طرف می‌ریخت، چند دقیقه قبل احساس می‌کرد ذهنش خالی شده ولی الان فقط می‌خواست سر یک نفر داد بزند.
زن جوان خودش را جمع و جور کرد به پشت سرش نگاهی انداخت، همان جا که هم رزمانش با شادی پای‌کوبی می‌کردند.
گلویش را صاف کرد و با جدیت خاصی گفت:« خیلی خوب فهمیدم.»
و بعد چشمانش نرم شدند، لحن آرامی به خود گرفت و با صدایی بلند جوری که بقیه بشنوند گفت:« اینجا همه‌چی روبه راهِ بچه‌ها چند دقیقه دیگه میایم تا نجات یافته رو بهتون نشون بدیم،
سپس با زیرکی اضافه کرد:« همان دختری که یکی از جادوگران برتره!»
فریادها بلندتر شدند و گروه نجات یک صدا گفتند، به سلامتی جادوگر برتر!
زن جوان برگشت، چشمانش را نازک کرد و دوباره به لحن جدی خود برگشت:« خب، بذار ببینم، اون آقاهه که خیلی خوشتیپ بود رفت تو بدن جادوگر برتر؟»
هاوارد که می‌خواست از هر گفت و گویی امتناع کند با اکراه گفت:« باید نجاتش می‌داد.»
انگار نه انگار همین دودقیقه پیش با خود سر درستی این موضوع کلنجار می‌رفت.
ـ درسته میشه بهم بگی این دقیقا.. چه جوری قراره نجاتش بده.
هاوارد چند دقیقه به چهره معصومانه و جدی زن جوان نگریست، آهی کشید و دستانش که به هم قلاب شده بودند را از هم باز کرد، شاید حرف زدن با شخص دیگری کمی از دردش را کاهش می‌داد:« از خودکار نجات استفاده کرد.»
زن یکه خورد اما آشکارا تلاش کرد تا ظاهرش را حفظ کند، درباره این نوع خودکار ها زیاد شنیده بود و می‌دانست به همان اندازه که نجات دهنده‌اند مسئولیت هایی را هم به دنبال می‌آورند اما از همه مهمتر می‌دانست که خیلی کمیاب‌اند.
هاوارد در ذهنش واکنش زن را تحسین کرد و وقتی دید قرار نیست جوابی بگیرد ادامه داد:« احتمالا می‌دونید که این نوع خودکار ها سه کپسول در بدنه آبی تیرشون جاسازی شده به این معنا که می‌تونن سه شخص درحال مرگ رو نجات بدند، سر نقره‌ای خودکار به عنوان سوزن عمل می‌کنه و شما رو به بدن نزدیک‌ترین شخصی که درحال مرگه منتقل می‌کنه که در اینجا...الیزابت درحال مرگ بوده.»
مکث کرد تا نفسی تازه کند و البته واکنش زن را هم ببیند، اما زن فقط سرتکان داد، یعنی نمی‌خواست بداند چه کسی خواستار مرگ الیزابت بوده است؟
ادامه داد:« وقتی به بدن شخص درحال مرگ منتقل میشه خودکار به علاوه کپسول ها هم همراهش میره پس نجات دهنده که در اینجا الیوت هست باید خودش رو به منشأ اصلی بیماری برسونه و کپسول رو اونجا بذاره تا فرد نجات پیدا کنه.»
زن همچنان به هاوارد خیره شده بود، و وقتی دید هاوارد ادامه نمی‌دهد گفت:« خب بقیش.»
ـ بقیه چی؟
ـ بقیه دستورالعمل.
ـ متوجه منظورتون نمی‌شم.
هاوارد به طور واضحی تلاش می‌کرد تا از ادامه موضوع پرهیز کند.
ـ خودتو به اون راه نزن آقای کرم پوش، چرا اصلا باید کپسول رو از داخل روی منشأ بیماری بذارن در صورتی که می‌تونستن این کار رو از بیرون هم انجام بدن؟ و یه سوال دیگه که دارم ....
سکوت....
دوباره همان اتفاق افتاد.
وقتی نمی‌خواست به چیزی بپردازد مغزش همیشه سکوت می‌کرد، او نمی‌توانست به زن بگوید که اصلا منشأ اصلی بیماری الیزابت معلوم نیست یا اینکه بیماری توسط جادوی سیاه صفر ایجاد شده یا اینکه اگر از بیرون کپسول را بگذارند احتمال مرگ بیمار صد از صد می‌شود.
هیچ کدام از اینها را نمی‌توانست( یا شاید نمی‌خواست؟) بگوید.
او نمی‌خواست از نگرانی‌اش در این رابطه بگوید که ممکن است الیزابت به کپسول واکنش نشان دهد و وقتی که این اتفاق بیفتد جان الیوت در خطر است.
و اصلا نمی‌خواست به این موضوع فکر کند که ممکن است بدن الیزابت کپسول را پس بزند، بله، چنین انسان‌هایی بودند، انسان‌هایی که حتی خودکار نجات هم رویشان اثر نمی‌کرد.
و از همه بدتر.... اگر خودکار خراب باشد...
دیگر راهی برای خروج الیوت نخواهد بود، زیرا همچنان که سر نقره‌ای خودکار راه ورود هست، راه خروج هم هست.
و وقتی الیزابت بهبود بیابد، الیوت توسط سیستم ایمنی مورد حمله قرار می‌گیرد.
نمی‌خواست، نه نمی‌توانست این چیزها را به این زن جوان و معصوم بگوید هرچقدر هم که شجاع، جدی و قدرتمند باشد.
سرش را بلند کرد، مدتی بود که زن رفته بود، انگار بالاخره خسته شده بود.
خسته بود، به خورشید بالای سرش نگریست که می‌گفت روز جدیدی شروع شده است اما...
او از شروع روز جدید خوشحال نبود.
راهش برای برگشت به خانه‌اش، برای برگشت به مهمانه‌خانه‌ای که همه زندگیش در آن بود بسته شده بود.
آن هم برای نجات این دختر، دختری که باید اعتراف کند خودش هم اگر جای الیوت بود نجاتش می‌داد.
فصل دهم:
شش سال بعد، الیزابت از مرور خاطرات گذشته بر خود لرزید.
به انعکاس خود در آینه پناهگاه مخفیشان نگاه کرد.
اگر الیوت توانسته بود او را نجات دهد، آیا او هم می‌توانست رز را نجات دهد؟
دوستانش منتظر بودند تا ساز و کار خودکار را برایشان توضیح دهد اما...
چیز عجیبی در خاطراتش وجود داشت، درست نمی‌فهمید، با اینکه می‌دانست چه طور باید از خودکار نجات استفاده کند اما....پس از آن شب را به یاد نمیاورد، شبی که نجات یافته بود، شبی که خودکار نجات او را از شر جادوی سیاه خلاص کرده بود و شبی که پس از آن دیگر الیوت گری را ندیده بود.
داستان ادامه دارد......
پی‌نوشت:
پایان قسمت چهاردهم
گاهی نجات دادن یک نفر، پایان ماجرا نیست؛ آغاز راهی است که بهایش را باید سال‌ها پرداخت. الیوت برای نجات الیزابت وارد بدن او شد، اما آیا راهی برای بازگشت وجود داشت؟ شش سال گذشته و حالا الیزابت باید تصمیم بگیرد برای نجات رز، دوباره به همان راه قدم بگذارد.
خوشحال می‌شوم نظرتان را درباره این قسمت با من در میان بگذارید. 💬✨
قسمت‌های منتشر شده از «روزی روزگاری مرگ»:
روزی روزگاری مرگ، قسمت اول: آغاز
روزی روزگاری مرگ، قسمت دوم: در آستانه‌ی خطر
روزی روزگاری مرگ، قسمت سوم: در آغوش شب
روزی روزگاری مرگ، قسمت چهارم: ریشه‌ی قدرت
روزی روزگاری مرگ، قسمت پنجم: در جست و جوی نجات
روزی روزگاری مرگ، قسمت ششم: خودکار نجات
روزی روزگاری مرگ، قسمت هفتم: هدیه‌ای برای کریسمس
روزی روزگاری مرگ، قسمت هشتم: مهمانخانه شیر سرخ
روزی روزگاری مرگ، قسمت نهم: دنیایی متفاوت
روزی روزگاری مرگ، قسمت دهم: به سوی ناشناخته
روزی روزگاری مرگ، قسمت یازدهم: پیشکش شاه شاهان
