
ادامه فصل هفتم:
جیمز متعجب به خواهرش نگریست اما چهره الیزابت مصمم بود، چشمانش را بست وچند لحظه روی پاشنه پاهایش تاب خورد صورتش را جمع کرد انگار دنبال کلمه مناسب میگشت بعد چشمانش را باز کرد:« میشه دقیقا بگی چرا؟»
الیزابت شخصی نبود که هول کند یا از کوره در برود اما به جرئت میتوان گفت که در آن لحظه عصبانی بود، مشتش را به میز کوبید و عاجزانه به رز اشاره کرد:« نمیبینیش جیمز ما وقت نداریم، شاید.... شاید این تنها راه نجاتش باشه.»
ـ اما لیز تو باید بهم بگی میخوای چی کار کنی.
ـ لازم نیست بدونی فقط بهم دستور بده همونی که میدونم رو پیدا کنم.
جیمز دست به سینه جلوی خواهرش ایستاد، به یکدیگر خیره شدند و هر یک با نگاه جدیاش از دیگری درخواست میکرد کوتاه بیاید، پیروز این مسابقه الیزابت بود، جیمز دست هایش را به حالت تسلیم بالا برد:« خیلی خوب باشه اما فقط یه دستور اگه دیدم داری کار خطرناکی انجام میدی لغوش میکنم.»
الیزابت مشتش را به نشانه پیروزی به هوا برد.
ـ ریچ، بیا اینجا، جیمز با حالتی سرخورده اما جدی به ریچارد اشاره کرد.
ریچارد که صورتش به علامت سوال مینمود با عجله به سمت دوستانش حرکت کرد:« اتفاقی افتاده؟»
جیمز آه کشید و با لحنی کشدار گفت:« لیز میگه باید هیپنوتیزمش کنم، اون....اون می خواد یه چیزی رو پیدا کنه؟
و با نگاهی پرسش آمیز به الیزابت نگاه کرد.
الیزابت سر تکان داد، جیمز ادامه داد:« تو باید مسیر رو براش خلوت کنی و در عین حال وسایل رو برای دکترا فراهم کنی.»
ریچارد جا خورده بود:« صبرکنید اینجا چه خبره جم، تو قبول کردی هیپنوتیزمش کنی!؟»
الیزابت جلوی برادرش را گرفت و فریاد زد:« این تنها راه نجاتشه چرا نمیفهمید.»
دستان لرزانش جلوی چشمانش را پوشاندند و گریه اش سرازیر شد:« رز..... اون به خاطر من اینجوری شد.»
دو پسر نگاهی به یکدیگر انداختند، بالاخره ریچارد گفت:« من نمیتونم هم زمان دو تا کار رو انجام بدم اگر بخوام راه تو رو باز کنم نمیتونم به دکترا وسیله برسونم.» و با نگاه معنا داری جمله اش را تمام کرد.
ـ ماهم مثل تو میخوایم رز نجات پیدا کنه لیز اما کاشکی بهمون میگفتی چه چیزی رو میخوای پیدا کنی.
الیزابت نگاهش بین ریچارد و برادرش حرکت میکرد، یعنی اشتباه بود؟، آیا راه دیگری برای دست یافتن به تنها راه نجات رز وجود داشت؟
سرش را بالا آورد و چشمانش را پاک کرد، با جدیت گفت:« اون یه خودکار نجاتِ.»
جیمز دستش را روی دهانش گذاشت و ریچارد متعجب به او خیره شد.
جیمز ناباورانه گفت:« دیوونه شدی از اونا فقط ۳ تا هست.»
الیزابت حق به جانب و آزرده خاطر گفت:«دیدی به همین خاطر نمیخواستم بهتون بگم، دست به سینه ایستاد و نفس عمیقی کشید:« اونو خود الیوت گری بهم داد وقتی هشت سالم بود.»
عاجزانه به ریچارد نگاه کرد تا کمکش کند.
ـ میدونی جم ، ریچارد نگاه نگرانش را به سمت جیمز برگرداند:« شاید امتحانش بد نباشه.»
جیمز مانده بود چه بگوید:« اون وقت تو این همه وقت داشتیش اما چیزی به من نگفتی!»
فریاد زد:« به من نگاه کن الیزابت.»
الیزابت فقط توانست زیر لبی عذرخواهی کند.
ـ منم کمک میکنم.
با دخالت دوشیزه کینگ جوان موضوع فراموش شد و همگی سر برگرداند تا او را درحالی که دست از گریه برداشته و با نگاهی مصمم به آنها خیره شده بود ببینند:« همه حرفاتون رو شنیدم اگر این تنها راه نجات اون دختره منم کمک میکنم.»
ریچارد خنده زیر لبیای کرد:«تو؟.»
ـ بله من، مشکلی داری؟ و دست مشت شدهاش را بالا آورد
ـ بس کن ریچ. جیمز این را با لحن معناداری به ریچارد گفت.
ریچارد گوشه چشمانش را پاک کرد:« آه ببخشید نتونستم جلوی خودمو بگیرم، خیلی خنده دار بود.»
و دوباره خم شد تا جلوی خندهاش را بگیرد.
جیمز آهی کشید و قضیه را در ذهنش سبک سنگین کرد آیا راه دادن دختر وزیر به این ماجرا مشکلی نداشت؟، اصلا وزیر کجا بود؟
ـ ببخشید جناب؟ توجه ها به سمت دکتری معطوف شد که جیمز را جناب صدا زده بود.
ـ خانم وقت کمی دارن، متاسفانه نمیتونیم کاری براشون انجام بدیم، و چهره غمناکی به خود گرفت.
هیچ کلمهای نمیتواند حال آن لحظه گروه را توصیف کند ریچارد خندهاش بند آمده بود و با چشمانی خشک شده و لبانی مانند خط به دیوار خیره شده بود، جیمز به سمت دکتر هجوم برد و یقهاش را گرفت:« یعنی چی که کاری از دستتون بر نمیآد؟»
عرق از سر روی دکتر بیچاره میریخت و سعی میکرد توضیح دهد که شریان اصلی پاره شده.
ـ کافیه جیمز. الیزابت دستش را میان دکتر و جیمز گذاشت رو به دکتر کرد:« سعی کنید یکم وقت بخرید تا من وسیله نجات رو بیارم.»
دکتر که حالا آزاد شده بود یقهاش را با دستش گشاد کرد و رو به الیزابت سر مبهمی به نشانه موافقت تکان داد، سپس به سمت بیمارش دوید.
ـ جیمز فکر کنم حالا هر دومون هم نظر باشیم که....
ـ هیپنوتیزمت میکنم
ـ بی خیال جیمز تو، الیزابت سرش را برگرداند:« صبرکن چی!؟ تو واقعا این کارو میکنی؟.»
جیمز آه کشید:« اگه این تنها راه اینکارو میکنم.» ادامه داد:« اما همون جور که گفتم اگر به جای خطرناکی نزدیک شدی قدرتمو غیرفعال میکنم.»
کمی مکث کرد سپس با نگاه معنا داری به الیزابت گفت:« اما بعدا باید قضیه به دست آوردنشو برام تعریف کنی.»
الیزابت که مانده بود چه بگوید فقط سر تکان داد.
ریچارد که حالا بیش از پیش نگران بود گفت:« خیلی خوب پس جم، تو لیز رو هیپنوتیزم میکنی، من وسایل مورد نیاز رو میرسونم، دوشیزه کینگ هم به هموار کردن راه لیز کمک میکنه و خود لیزم.... نفس عمیقی کشید، میره دنبال خودکار نجات.»
همگی آنقدر غرق در فکر و مشوش بودند که حواسشان نبود که برای اولین بار ریچارد به جای جیمز نقشه را مرور کرد.
جیمز بدون فوت وقت گفت:« خیلی خوب خواهر آمادهای؟»
ـ آمادهتر از همیشه، سپس مستقیم در چشم های جیمز خیره شد.
جیمز هم با نگاه نافذش به چشمان بلوطی رنگ خواهرش زل زد انگار داشت تصمیم میگرفت، به دکتر ها نگاه کرد، همگی در حال کار بودند اما معلوم بود امیدی به نجات رز نیست نفسش را داخل برد و سپس بیرون داد، بار دیگر به صورت الیزابت خیره شد:« مطمئنی که...
ـ بس کن جیمز ما راجع بهش حرف زدیم.
ـ خیلی خوب.
سپس نگاهش را دقیقتر کرد
ثانیهها کش میآمدند و سکوت، نفس بینندگان را بند آورده بود.
بالاخره ریچارد سکوت را شکست:« تموم شد؟»
ـ نمی دونم، دوشیزه کینگ جوان نجواکنان جوابش را داد.
ـ این خیلی مسخرس که قدرت جم نمایشی نیست. ریچارد این را گفت و با حالتی آزرده خاطر به جیمز و الیزابت که همچنان به یکدیگر خیره شده بودند نگاه کرد.
دوشیزه کینگ جوان که صورتش مانند یک علامت سوال شده بود گفت:« منظورت چیه؟»
ریچارد از گوشه چشم به دوشیزه جوان نگاه کرد انگار داشت تصمیم می گرفت برای کمبود اطلاعات مسخرهاش کند یا نه، تصمیمش را گرفت بعدا این کار را میکرد وقتی که جیمز و الیزابت حواسشان بود وقتی که... رز آنجا بود تا به شوخیهایش بخندد، همان طور دست به سینه و جدی گفت:« هیپونوتیزم یکی از پنج قدرت برتره، قدرتهای برتر هیچ نشونهای از خودشون نمیذارن... جز گذشتهبینی، اون گاهی اوقات باعث رنج روانی میشه و ....
دوشیزه کینگ جوان صدای متعجبی از خودش درآورد اما نه به خاطر گفته ریچارد، با انگشت نشان داد:« نگاه کن، الیزابت داره حرکت میکنه!»
ـ هی اصلا حواست هست من چی میگم! صبر کن ببینم چی گفتی؟
ریچارد نگاه متعجبش را به سمت دو دوستش برگرداند:« اون واقعا داره حرکت میکنه!»
سپس کمی هیجان زده گفت:«میدونی من همیشه دیده بودم جم آدما رو هیپنوتیزم میکنه اما دیدنش از نزدیک یه جور دیگس.»
الیزابت که مردمک هایش به بالا برگشته بودند با سر و ذهنی که انگار از او تبعیت نمیکردند به سمتی نامشخص روانه شده بود.
دوشیزه جوان به ریچارد نگاه کرد و جدی اما نگران گفت:« من میرم کمکش کنم تو هم برو به کارت برس.»
سپس همراه الیزابت به سمت دیوار آجری رفت، دیواری که حد فاصل میان خیاطی و پناهگاه بود، الیزابت دستش را روی آجر ها حرکت داد اما ناگهان از حرکت ایستاد، آجر متفاوت را پیدا کرده بود، دیوار با صدای مهیبی از هم گشوده شد.
حالا آنها وارد خیاطی شده بودند؛ جایی که پر از وسایل تیز و خطرناک بود.
دوشیزه جوان آب دهانش را قورت داد و زیر لب لعنت فرستاد :« نمیشد جای کم خطر تری بریم؟»
داستان ادامه دارد.....
پینوشت:
الیزابت وارد مسیری شده که شاید تنها امید نجات رز باشد؛ اما آیا خودکار نجات هنوز همانجاست؟ و اگر باشد، بهای استفاده از آن چیست؟
خوشحال میشوم حدسها و نظراتتان را در پیامها بخوانم. 💬✨
قسمتهای منتشر شده از «روزی روزگاری مرگ»:
روزی روزگاری مرگ، قسمت اول: آغاز
روزی روزگاری مرگ، قسمت دوم: در آستانهی خطر