ویرگول
ورودثبت نام
Fateme
Fatemeنویسنده جهانی است که در جسم انسانی اسیر شده است. - ویکتور هوگو -
Fateme
Fateme
خواندن ۸ دقیقه·۳ ماه پیش

روزی روزگاری مرگ، قسمت پانزدهم: دو خبر ناگوار

ادامه فصل دهم:

ـ ببخشید الیزابت اما ما تا ابد وقت نداریم.

صدای گرم اما نگران ریچارد بود، همان بود که الیزابت را از دنیای افکار خود بیرون آورد.

برگشت، بدون اینکه حرفی بزند از آینه فاصله گرفت، طول پایگاه را طی کرد و به سمت تختی رفت که رز داشت در آن جان می‌داد.

دوشیزه کینگ جوان که هنوز می‌ترسید به دست خونی اما پانسمان شده الیزابت نگاه کند، صورتش درهم رفت و به دو پسری که آنجا ایستاده بودند نگریست:« چند دقیقه‌ای میشه که همینجوری ساکت مونده...به نظرتون شُکی چیزی بهش وارد شده؟»
جیمز سرتکان داد:« نه هیپنوتیزم معمولا شک وارد نمی‌کنه.»

همان دکتری که چند لحظه پیش برای گزارش وضعیت رز آمده بود، با سرعت به سمت ریچارد دوید، نگاهش را از جیمز دزدید و با تشویش گفت:« آقا، ما داریم بیمار رو از دست می‌دیم.»

سکوت...

هیچ‌کس حرفی نزد، ریچارد، جیمز و دوشیزه کینگ همه‌گی فقط سر خم کردند و به حال دختر ۱۶ ساله‌ای که مورد حمله جادوی سیاه قرار گرفته بود تأسف خوردند.

ریچارد این پا و آن پا کرد لبش را گاز گرفت و سعی کرد با جیمز چشم تو چشم نشود:« اما ما هنوز خودکار رو داریم..

ـ چی!؟

جیمز خشمگین به ریچارد نگاه کرد.

ـ متأسفم جیمز اما...اما اون خودکار نجاته درسته وقت نیست ما بدونیم چی کار می‌کنه اما... لیز می‌دونه پس..

تصمیم گرفت جمله‌اش را ادامه ندهد.

ـ پس چی؟

جیمز همان جور حق طلبانه به ریچارد نگاه کرد:« پس چی ریچ؟ ها؟ می‌خوای بگی ما منتظر بمونیم تا..تا خواهر من همه کار ها رو انجام بده، همین الانش خودشو فدا نکرده؟»

دوشیزه کینگ جوان از این همه سر و صدا، خوشونت و نگرانی اشک می‌ریخت.

حتی انگار بدن الیزابت هم برای لحظه‌ای منقبض‌تر شده بود.

ـ بس کنید!

الیزابت برنگشت تا صورت های بهت زده دوستانش را ببیند.

وقتی همه سر برگرداند تا الیزابت را ببینند، الیزابت آستینش را بالا زده بود و خودکار را مانند آخرین ذرات امید برای نجات رز بالای آن گرفته بود.

ـ لیز... داری چی‌‌کار..

اما جیمز فرصت نداشت جمله‌اش را تمام کند.

ـ متأسفم جیمز.

الیزابت چشمانش را بست، بازدمش را آهسته بیرون داد و خودکار را در دستش فرو کرد.

حالا الیزابت ناپدید شده بود.

تنها چیزی که از او باقی مانده بود قطره اشکی بود که لحظه آخر از گونه‌اش بر زمین افتاده بود و یک تکه کاغذ با عنوان برای جیمز.

بالاخره دوشیزه کینگ با اشک‌های خشک شده بر صورتش، سکوت را شکست:« جیمز فکر کنم، اون برای توئه.»

جیمز خشکش زده بود، همان جا روی زمین نشست و سرش را میان دستانش گرفت، دوباره از دستش دادم.

این جمله‌ای بود که مدام در ذهنش تکرار می‌شد، یعنی یک سال کافی نبود؟

پس از آن شب کریسمس به مدت یک سال نه خواهرش و نه مادرش را ندیده بود، پسرکی تنها در کلبه با دوستان خیالیش، دور از جامعه دور از مردم تنها با کتاب‌هایی که آرامَش می‌کردند.

تا اینکه درست در شب کریسمس سال بعد صدایش را شنید، صدای لطیف و زیبای خواهرش در میان کاج های برافراشته نیو فارست آنقدر دست نیافتنی بود که به رویا می‌‌مانست.

اما با آن همه بالاخره پس از یک سال از کلبه بیرون آمد، به سمت صدا می‌دوید، دستانش از شوق ملاقات دوباره خواهرش می‌لرزیدند.

و واقعا آنجا بود.

صدای خودش را شنید که می‌گوید:« الیزا.... بالاخره برگشتی!»

خواهرش سر برگرداند، به جیمز نگاه کرد، لبخندی برروی لبانش نقش بست و با صدای بلندی گفت:« منظورت چیه جیمز؟ من که از اول جایی نرفته بودم.»

ـ جیمز، جیمز‍! اینجایی؟

جیمز به زمان حال پرتاب شد.

ریچارد با غر غر گفت:« ای خدا این یکی رو هم از دست دادیم.»

دوشیزه کینگ اخم و تخمی کرد و گفت:« بی خیال، خودم نامه الیزابت رو می‌خونم.»

با قدم‌های بلند به سمت نامه حرکت کرد و با یک حرکت خم شد و آن را برداشت اما ناگهان جیغ خفیفی کشید و آن را انداخت:« اَیی خونیه.»

صورتش سفید شد و حالت تهوع به خود گرفت.

ـ چقدر ناز نازی.

ریچارد چشمانش را چرخاند و با اکراه به سمت جایی رفت که نامه افتاده بود، برروی تخت رز.

چشمانش لحظه‌ای بر صورت رنگ پریده و در تقلای رز ثابت مانند، وحشت، ریچارد وحشت را احساس می‌کرد که خونش را می‌مکد، جرعت نداشت به پایین‌تر از صورت آن دختر ۱۶ ساله نگاه کند، گردنش، جایی که غرق در خون بود. سریع نگاهش را دزدید .

ـ ببین حالا بیشتر خونیش کردی.

سعی کرد با مسخره کردن دوشیزه کینگ دق دلی‌اش را خالی کند.

به نامه که حالا سطح رویی‌اش را خون پوشانده بود نگاه کرد، چشمانش روی جمله اول سر خوردند.

« برادر عزیزم اگر داری این نامه رو می‌خونی یعنی من در بدن رزم.»

ـ ریچ؟

ریچارد بالاخره به خودش آمد، سرش را به سرعت برگرداند اما متن نامه هنوز سرجایش بود:« ها، بله؟»

ـ حالت خوبه؟ چندباری میشه صدات زدم.

ـ آها، آره خوبم، تو چه طور؟ بهتر شدی؟

ـ آره فقط یک سری خاطرات بود که باید بهشون سر و سامون می‌دادم، حالا میشه...نامه رو بدی به من؟

جیمز دستش را دراز و به جایی که نامه قرار داشت اشاره کرد.

ریچارد که انگار متوجه درخواست جیمز نشده بود چند لحظه‌ای به دست جیمز خیره ماند.

ـ ریچ به نظر میاد امشب تو حالت از من بدتره!

اما ریچارد جواب نمی‌داد هنوز ذهنش درگیر آن جمله بود، من تو بدن رزم.

جیمز صداهایی ناشی از خستگی از خودش درآورد و بعد به سمت نامه حرکت کرد.

او هم مثل ریچارد وقتی خواست آن را بردارد سعی کرد به دوستش که در آن سوی تخت خوابیده و جان می‌دهد نگاه نکند.

در عوض دستش را دراز کرد و به سرعت نامه را برداشت.

ریچارد چشمانش را بست.

و بعد...

و بعد صدای محکم کوبیده شدن در آمد.

صدا از آن سر دیوار می‌آمد، چه کسی، آن هم این وقت شب، نیاز به خیاطی داشت؟

هر دو پسر خشکشان زده بود.

جیمز بود که این سکوت را شکست:« بعدا نامه رو می‌خونیم.»

نامه سرنوشت ساز و خونی را مچاله کرد و در جیب کتش چپاند.

ـ نه صبرکن!

ریچارد درحال حرکت دست جیمز را گرفت:« نمی‌خوای حداقل جمله اولش رو بخونی؟»

ـ من به لیز اعتماد دارم.

مکث کرد و در چهره ریچارد دقیق‌تر شد:« امیدوارد تو هم بهش اعتماد داشته باشی.»

جیمز از کنار تخت رز حرکت کرد و به سمت دیوار رفت، چند لحظه بعد دیوار باز شده بود و جیمز در آن طرف ناپدید شد.

ریچارد ماند با کلی سوال ناگفته در ذهنش، لحن جیمز جوری بود انگار نامه را خوانده اما با آن سرعتی که او نامه را برداشت بعید است نامه را خوانده باشد، در مدتی که او حواسش پیش نامه بود، جیمز به چه فکر می‌کرد؟

همه این سوالات پشت سر هم می‌آمدند و ریچارد گیج تر می‌شد تا زمانی که دوشیزه کینگ به این اوضاع پایان داد.

تلو تلو خوران از جایش بلند شد و دستش را روی شانه ریچارد گذاشت:« خیلی ممنون که وقتی داشتم میفتادم، گرفتیم!»

ـ اوه، ببخشید نفهمیدم.

ـ خودتو به اون راه نزن، تو از عمد این کار رو کردی!

ریچارد به خودش زحمت نداد جواب دهد، فقط کمی آن ور تر رفت و این کار باعث شد تا دوشیزه کینگ که دستش برروی شانه‌ای بود تعادلش را از دست بدهد و بیفتد.

دوشیزه دندان قروچه‌ای کرد:« می‌دونی من کی هستم؟»

اما منتظر جواب نماند:« من دوشیزه ماریا کینگ، دختر وزیر هستم، بهتره به من احترام بذاری.»

ـ هرکی که می‌خوای باش، اصلا بگو ببینم این وزیر، وزیری که می‌گی کجاست چرا نیومده؟

صدایش بالاتر رفت:« می‌دونی اگر اون طبق نقشه اومده بود، رز و الیزابت الان پیشمون بودن!؟»

اشک در چشمان ماریا حلقه زد، لب پایینش را گاز گرفت و سرش را برگرداند.

اما خشم ریچارد فروکش نکرده بود:« الیزابت اونهمه خودش رو به خطر انداخت تا جای مهر جادویی رو بفهمه اما الان...

به سمتی که جیمز درآن ناپدید شده و هنوز برنگشته بود نگاه کرد، از ادامه‌ی جمله‌اش سرباز زد.

کمی آرامتر اضافه کرد:« می‌دونی اصلا مهرجادویی به چه دردی می‌خوره؟»

ماریا همچنان که اشک های توام با خشمش از تحقیر را فرو می‌خورد، سر تکان داد.

ریچارد با لحن بالا به پایینی ادامه داد:« دختر وزیری اما اینو نمی‌دونی؟ هِه ولش کن، مهرجادویی یه وسیله خطرناکه که اجازه میده شخصی برای چند لحظه‌هم که شده از جادوی دیگری بهره مند بشه.»

ادامه داد:« اینم توضیح ساده‌اش برای تو که بفهمی.»

سپس نگاهش را از دوشیزه جوان دزدید و سعی کرد عذاب وجدانش را کنار بزند، با بی‌قراری اضافه کرد:« هوف این جیمز کجا رفته.»

ـ از رز شنیده بودم تو پسر خیلی خوش برخورد و بامزه‌ای هستی.

ریچارد چند دقیقه ثابت ماند انگار می‌خواست این مکالمه غیرمنتظره را هضم کند بعد رنگ به گونه‌هایش دوید، رز واقعا این گونه راجع به او فکر می‌کرد؟

ـ اما مثل اینکه هرچقدر بامزه‌تر باشی بهت بیشتر توجه میشه و مغرورتر می‌شی.

دوشیزه جوان که حالا ایستاده بود به سمت ریچارد رفت، چشم در چشمش نگریست:« و در برابر هر سختی شکننده‌تر، اونقدر که سر یک انسان بی‌گناه به خاطر نداشته‌هاش داد می‌زنی.»

ریچارد با چشمانی گرد شده همچنان به ماریا خیره شده بود اما آیا حقیقت این نبود که در پس ذهنش به حرف های او پی برده بود؟

ـ کافیه!

جیمز بود، با صدایی لرزان اضافه کرد:« الان وقت این حرفا نیست، وزیر...»

ریچارد و ماریا هردو دست از جنگشان برداشتند و به جیمز خیره شدند.

ماریا با لحن تشویق کننده‌ای گفت:« وزیر چی؟»

جیمز آب دهانش را قورت داد:« وزیر روبوده شده!»

دوشیزه جوان بدون کلمه‌ای غش کرد، اما این بار ریچارد با احترام او را گرفت.

ـ هنوز مونده.

ریچارد سرش را برگرداند و با کنجکاوی به او خیره شد.

ـ مهر جادو دزدیده شده!

داستان ادامه دارد.....

پی‌نوشت:
پایان قسمت پانزدهم

یک سال انتظار، یک خاطره‌ی ناقص و یک تصمیم دوباره... الیزابت برای نجات رز همان راهی را انتخاب کرد که روزی الیوت برای نجات او انتخاب کرده بود.
اما درست وقتی فکر می‌کردند دیگر چیزی برای از دست دادن نمانده، حقیقت دیگری آشکار شد: وزیر ربوده شده و مهر جادویی به سرقت رفته است!

حالا سؤال اینجاست؛ چه کسی وزیر را ربوده و مهر جادویی را دزدیده است؟ و الیزابت این بار چگونه از بدن رز بازخواهد گشت؟

خوشحال می‌شوم نظرتان را درباره این قسمت با من در میان بگذارید. 💬✨

قسمت‌های منتشر شده از «روزی روزگاری مرگ»:

روزی روزگاری مرگ، قسمت اول: آغاز

روزی روزگاری مرگ، قسمت دوم: در آستانه‌ی خطر

روزی روزگاری مرگ، قسمت سوم: در آغوش شب

روزی روزگاری مرگ، قسمت چهارم: ریشه‌ی قدرت

روزی روزگاری مرگ، قسمت پنجم: در جست و جوی نجات

روزی روزگاری مرگ، قسمت ششم: خودکار نجات

روزی روزگاری مرگ، قسمت هفتم: هدیه‌ای برای کریسمس

روزی روزگاری مرگ، قسمت هشتم: مهمانخانه شیر سرخ

روزی روزگاری مرگ، قسمت نهم: دنیایی متفاوت

روزی روزگاری مرگ، قسمت دهم: به سوی ناشناخته

روزی روزگاری مرگ، قسمت یازدهم: پیشکش شاه شاهان

روزی روزگاری مرگ، قسمت دوازدهم: بازجویی در تالار تاریکی

روزی روزگاری مرگ، قسمت سیزدهم: آخرین شانس

روزی روزگاری مرگ، قسمت چهاردهم: بهای نجات

داستانداستان کوتاه
۰
۰
Fateme
Fateme
نویسنده جهانی است که در جسم انسانی اسیر شده است. - ویکتور هوگو -
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید