ادامه فصل دهم:
ریچارد نفس عمیقی کشید:« اوضاع بدتر شد نه؟»
اما تا جیمز آمد جواب بدهد، سروان پاکوتاه داد زد:« افراد ایست.»
ـ فکر کنم رسیدن.
ـ تندتر بدو جیمز اگر ببینه نیستیم معلوم نیست چه بلایی سرمون میاره.
دو دوست آنقدر دویدند تا بالاخره به گروه افسران پلیس رسیدند.
سروان پاکوتاه چانه‌اش را خاراند و فکورانه گفت:« خب پس اونقدرا هم که فکر می‌کردم شل و ول نیستین.»
بچه‌ها همچنان که نفس نفس می‌زدند سرتکان دادند.
سروان ادامه داد:« خیلی خوب افراد...همه برید داخل آمده شید.»
صدایش را کمی پایین آورد:« من با این بچه‌ها یک صحبت‌هایی دارم.»
جیمز و ریچارد به یکدیگر نگاه انداختند یک سوال در ذهن هردویشان موج می‌زد، چه صحبتی؟
پنجاه سرباز منظم و مرتب پشت سرهم به داخل اداره ساویل رُ رفتند و بچه‌ها را با سروان پاکوتاه و پسر موقرمزش تنها گذاشتند.
سروان گلویش را صاف کرد:« خب بچه‌ها الان وقتشه.»
ریچارد کمی با کنجکاوی و کمی با ترس پرسید:« وقت چی...قربان؟»
ـ وقت اینکه بهم بگید اون کجاست.
ـ چی؟
ـ ببین بچه، تو اون نامه نوشته شما می‌دونید وزیر کجاست خب بگید دیگه!
ریچارد و جیمز دوباره به یکدیگر نگاه کردند.
جیمز گفت:« اما سروان ماهم مثل شما نمی‌دونیم.»
ـ یعنی میگی اون نامه دروغ گفته.
سروان جلو آمد و یقه جیمز را گرفت.
ـ نه لزوما، ببینید، نامه گفته ما می‌تونیم کمکتون کنیم.
ریچارد به کمک جیمز آمد تا او را از دست سروان آزاد کند:« بله شاید چیزی می‌دونیم که خودمون نمی‌دونیم!»
سروان ناراضی نفس را بیرون داد و جیمز را ول کرد:« خیلی خب.»
جیمز درحالی که یقه‌اش را شل تر می‌کرد گفت:« شما هنوز به نتیجه‌ای نرسیدید؟»
ـ نتیجه، هِه، نتیجه!
جیمز و ریچارد کمی عقب رفتند.
ـ از دیشب تا حالا دارم دنبال اون می‌گردم و تو ازم می‌پرسی نتیجه‌ای گرفتم یا نه؟
ـ پدر آروم باشید.
پسر موقرمز سروان که تا آن لحظه کسی متوجه حضورش نشده بود از سایه‌ها بیرون آمد.
سروان دست پسرش را پس زد:« بیاید بریم داخل.»
این سومین باری بود که جیمز و ریچارد برای تصمیم گیری به یکدیگر نگاه می‌کردند.
ـ ببخشید که اینجوری دیدینش.
ـ یعنی اینجوری نیستن؟
ـ نه اون معمولا قلب رئوف و مهربونی داره فقط کمی...جدیه.
ـ آها صحیح.
ـ امشب هم از هرراهی رفتیم به بن بست خوردیم، تنها امیدش شمایین وگرنه از کار بی‌کار میشه.
ـ فقط به خاطر یه گروگان گیری؟
ـ بالاخره داریم راجع به گروگان گیری وزیر صحبت می‌کنیم.
همه چند لحظه به زمین خیره ماندند، سوالاتی در ذهنشان بود اما آیا پرسیدنشان ادب را رعایت می‌کرد؟
ـ چارلز چرا نمیاین داخل؟
صدای بلند سروان پاکوتاه حتی از دورهم به خوبی شنیده می‌شد.
رنگ به صورت چارلز دوید انگار عادت نداشت پدرش اینجوری صدایش کند.
ـ الان میایم پدر.
اما بعید بود صدای نازکش به سروان رسیده باشد.
چارلز اشاره کرد که بروند داخل.
بچه‌ها سه متری را تا در اداره پلیس طی کردند.
و بالاخره در توسط سرباز پاکوتاه گشوده شد.
نور چراغ های اداره پلیس چشم بچه‌ها را می‌زد.
وقتی بالاخره چشمشان عادت کرد با همان صحنه همیشگی مواجه شدند.
صحنه‌ی یک محل اداری و پرجنب و جوش.
ـ بفرمایید از این طرف.
پاکوتاهِ جوان به در سبزرنگی در گوشه دیوار اشاره کرد روی در با حروف بزرگ نوشته شده بود، اتاق مدیریت.
از میان هیاهوی افرادِ کاغذ به دست و سربازان گذشتند تا در نهایت به مقصد سبزرنگشان رسیدند.
ایندفعه در خودش گشوده شد.
دختر جوانی بود، خشمگین، داشت داد می‌زد:« خیلی خب اگر می‌خواین به حرفم توجه نکنید اما من دیدمش»
تا آمد در را ببندد با سه چهره کنجکاو مواجه شد که به او زل زده بودند.
ریچارد دهانش را باز کرد تا چیزی بگوید.
اما دختر فقط با شانه به آنها تنه زد و از وسطشان رد شد.
بچه‌ها به پشت سرشان نگاه کردند، محلی که دختر در آن راهش را ادامه داده بود.
جیمز زیرلب گفت:« اون الان چی گفت ریچ.»
ریچارد با دهانی باز گفت:« گفت دیدمش.»
ـ این... حتما منظورش یه چیز دیگه بوده.
ریچارد با تردید سرتکان داد:« آره حتما همین طوره.»
ـ آقایون، نمیاید؟
ریچارد و جیمز به خودشان برگشتند و درحالی که تندتند از چارلز عذرخواهی می‌کردند، وارد شدند.
اتاقی که از بیرون کوچک به نظر می‌رسید، فضایی بزرگ با یک میز طویل برای برگزاری جلسات داشت.
در صدر میز سروان پاکوتاه با چهره‌ای خسته شقیقه‌اش را می‌مالید.
ریچارد با شک گفت:« آقا، ما الان باید چی‌کار کنیم؟»
ـ شنیدین اون دختر چی گفت؟
پسرها سرتکان دادند.
سروان دست از مالیدن شقیقه‌هایش برداشت:« من وانمود کردم که به اظهاراتش توجه نمی‌کنم، اما خب اون..چطور بگم حتی شاهدم نیست.»
ـ منظورتون چیه پدر اون خودش گفت دیدمش.
ـ میدونم اما منظورش این بود که تو خواب دیدتش.
جیمز و ریچارد جا خوردند، مردمک چشمهایشان تنگ شد و با ترس به یکدیگر نگاه کردند.
یعنی ممکن بود او...همان باشد؟
ـ اتفاقی افتاده بچه‌ها؟
سروان سرش را کج کرد و با کنجکاوی پرسید.
ـ قربان اون دختر چی گفت؟
سروان آهی کشید:« بهم گفت وزیر در طویله‌ای زندانی شده که مردم اون اهالی بهش می‌گن محل بچه‌های بی سرپرست.»
محل بچه‌های بی‌سرپرست این جمله مدام در ذهن جیمز تکرار می‌شد، محلی که پس از ترک کلبه‌شان به آنجا رفته بودند.
ـ تو حالت خوبه جیمز.
پاکوتاهِ جوان این را از جیمز پرسید.
ریچارد پیشانی خیس عرقش را پاک کرد.
ـ قربان، به نظرم بهتره به حرف اون دختر گوش کنید.
سروان که سعی می‌کرد حفظ ظاهر کند گفت:« شما پسرا یک چیزی‌تون میشه‌ها، من قرار بود فقط به خاطر اینکه همه احتمالات رو در نظر بگیرم یه سرباز بفرستم اونجا اما شما حالا می‌گید خودم باید برم!»
ـ قربان شک نکنید وزیر اونجاست.
ـ چه طور می‌تونم بهتون اعتماد کنم؟
جیمز بالاخره سرش را بالاآورد صورتش مثل گچ سفید شده بود:« چون نامه این رو بهتون گفته.»
چشمان سروان میان صورت دو پسر نوجوان تاب می‌خورد.
به سمت چوب لباسی کنار اتاق رفت، کت و کلاه خز روباهش را برداشت.
ـ باشه اما فقط همین یه بار.
سروان از کنار بچه‌ها رد شد:« اما فقط ما چهارتا میریم.»
ریچارد خواست مخالفت کند اما جیمز جلویش را گرفت، سرش را تکان داد، زیرلب گفت:« ممکنه جون خیلی‌ها به خطر بیفته.»
پاکوتاه جوان بشاش گفت:« شما واقعا شانس آوردید، واقعا پدرم فقط همین یه بار به یک کسی اعتماد کرد.»
سپس با گام ها کوتاه و شاد به سمت در سبزرنگ رفت.
ـ فکر می‌کنی پیداش می‌کنه؟
جیمز متفکرانه دستی بر موهایش کشید: دختره رو؟ شاید تا الان کرده باشه.»
ـ خب خداروشکر حداقل دخترا جاشون امنه.
ـ واقعا این طوره؟
هردو بی اختیار یاد صحنه‌ای افتادند که رهایش کرده بودند.
ـ به نظرت ماریا بیدار شده؟
ـ نمی‌دونم ریچ واقعا نمی‌دونم.
ـ جم...میدونم سخته دوباره به اونجا برگردی.
ریچارد دستش را روی شانه جیمز گذاشت.
جیمز خنده عصبی کرد:« میگه تو طویله زندانیش کرده، همون جایی که الیزابت می‌خوابید.»
ـ حتما تصادفیه.
ـ بعید میدونم صفر کارای تصادفی انجام بده.
ریچارد از شنیدن نام آن شرور برخود لرزید.
ـ به نظرت اون مهرجادویی رو دزدیده؟
ـ شاید.
ـ یادته تو مدرسه راجع بهش خوندیم نوشته بود..
جیمز جمله ریچارد را کامل کرد:« نوشته بود هیچکس از اسم واقعی این موجود خبر ندارد.»
ـ اما نگفته بود چرا بهش می‌گن صفر.
ـ لیز همیشه می‌گفت به این خاطره که هیچ احساسی تو وجودش نیست، صفره صفره.
ـ که این طور...
پسرها ناگهان به خودشان آمدند، چند دقیقه از رفتن سروان پاکوتاه و پسرش گذشته بود.
ـ زودباش ریچ، سروان گفت ما هم باید همراهشون بریم.
ریچارد سرتکان داد.
اما هیچ کدام عجله‌ای نداشتند.
وقتی داشتند از در سبز رنگ خارج می‌شدند ریچارد گفت:« امیدوارم قدرت پنجم حداقل سرجاش باشه.»
جیمز قاطعانه سرتکان داد:« منم همین طور تو یادته صورتشو؟»
ـ نه اما دختر خوشگلی بود.
جیمز سرتکان داد:« اوهوم، دختری که می‌تونست روایت رو عوض کنه.»
داستان ادامه دارد......
پی‌نوشت:
پایان قسمت هفدهم
گاهی برای پیدا کردن حقیقت، باید به سرنخی اعتماد کرد که هیچکس آن را واقعی نمی‌داند.
یک نامه ناشناس، دختری که وزیر را در خواب دیده و مکانی که خاطرات گذشته را دوباره زنده می‌کند... آیا سروان پاکوتاه واقعاً وزیر را پیدا خواهد کرد؟ و مهم‌تر از همه، آن دختر مرموزی که جیمز می‌گوید می‌تواند «روایت را عوض کند»، چه نقشی در اتفاقات آینده دارد؟
خوشحال می‌شوم نظرتان را درباره این قسمت با من در میان بگذارید. 💬✨
قسمت‌های منتشر شده از «روزی روزگاری مرگ»:
روزی روزگاری مرگ، قسمت اول: آغاز
روزی روزگاری مرگ، قسمت دوم: در آستانه‌ی خطر
روزی روزگاری مرگ، قسمت سوم: در آغوش شب
روزی روزگاری مرگ، قسمت چهارم: ریشه‌ی قدرت
روزی روزگاری مرگ، قسمت پنجم: در جست و جوی نجات
روزی روزگاری مرگ، قسمت ششم: خودکار نجات
روزی روزگاری مرگ، قسمت هفتم: هدیه‌ای برای کریسمس
روزی روزگاری مرگ، قسمت هشتم: مهمانخانه شیر سرخ
روزی روزگاری مرگ، قسمت نهم: دنیایی متفاوت
روزی روزگاری مرگ، قسمت دهم: به سوی ناشناخته
روزی روزگاری مرگ، قسمت یازدهم: پیشکش شاه شاهان
روزی روزگاری مرگ، قسمت دوازدهم: بازجویی در تالار تاریکی
روزی روزگاری مرگ، قسمت سیزدهم: آخرین شانس
روزی روزگاری مرگ، قسمت چهاردهم: بهای نجات
