ویرگول
ورودثبت نام
Fateme
Fatemeنویسنده جهانی است که در جسم انسانی اسیر شده است. - ویکتور هوگو -
Fateme
Fateme
خواندن ۶ دقیقه·۴ ماه پیش

روزی روزگاری مرگ، قسمت هفتم: هدیه‌ای برای کریسمس

فصل نهم:

شب ۲۵‌ام دسامبر در روستای لیندهِرست (Lyndhurst)، شبی طاقت فرسا اما پر از امید و زندگی بود.
زنگوله در نانوایی‌ها با خوشحالی آهنگ کریسمس را زمزمه می‌کردند و سرتاسر روستا از برف، سفید پوشیده شده بود، در تنها میدان آن کاج بلندی مزین شده با گوی‌های شیشه ای و شمع‌های پرنور قرار گرفته بود، همه اهالی روستا در جنب و جوش کریسمس غرق شده بودند، در سر در خانه‌ها حلقه‌ای از گیاه خاس با برگ‌های سبز تیره، لبه‌های خاردار و
میوه‌های گرد و قرمز به چشم می‌خورد، بالای تمامی شومینه ها جوراب‌های کریسمس آویزان بودند، صدای خنده بچه‌ها همراه با پرتاب هر گلوله‌ی برفی در فضا می‌پپیچید، چهره همه از خوشحالی برق می‌زد، با این حال......
یک خانواده فراموش شده بود.
در اطراف روستای لیندهِرست جنگل بزرگ و مخوفی به نام نیو فارست وجود داشت که در زمستان کاج هایش جان می‌داد برای تزئین کردن اما درست در وسط جنگل کلبه چوبی کوچکی وجود داشت که نه گل خاسی در سردرش به چشم می‌خورد و نه جورابی بالای شومینه‌اش بود.
شور کریسمس در اینجا به چشم نمی‌خورد، تمامی چوب های کلبه از درد ناله می‌کردند و وقتی در آن کلبه را باز می‌کردی چیزی جز هوای سرد به استقبالت نمی‌آمد، دختر کوچکی با موهای خرمایی و چشمان بلوطی‌اش پشت تنها پنجره کلبه نشسته بود و با چهره‌ای گرفته به افق نگاه می‌کرد آیا منتظر چیزی یا کسی بود؟
پسری از تنها راه پله خانه پایین آمد چند دقیقه با چشمان تیره رنگش به دخترک نگاه کرد و سپس سرتکان داد:« بی‌خیال لیز تا کی می‌خوای منتظرش بمونی؟»
دختر با بی توجهی دستش را به سمت پسر تکان داد تا از آنجا دور شود.
پسر چند لحظه‌ی دیگر به الیزابت نگاه و سپس به سمتش حرکت کرد چند دقیقه ایستاد انگار مردد بود که می‌تواند بنشیند یا نه زیر لب زمزمه کرد:« اون گفت که باید اول کاری رو انجام بده، خودت می‌دونی ممکنه کارش تا صبح طول بکشه.»
الیزابت سرش را برگرداند و خشمگین گفت:« چرا نمی‌ری بخوابی جیمز من به تو نیازی ندارم.»
جیمز جا خورد:« من، من، فقط می‌خواستم.»
سرش را پایین انداخت و ساکت شد.
الیزابت نگاهش را به سمت پنجره معطوف کرد اما جیمز همچنان آنجا ایستاده بود.
از گوشه چشم چندبار جیمز را پایید اما او نمی‌رفت، تصمیمش را گرفت:« ببخشید جم.»
بلندشد و روبه‌روی برادش ایستاد قدش از او خیلی کوتاه‌تر بود، دو دست جیمز را در دستانش گرفت و محکم بغلش کرد:« کریسمست مبارک.»
جیمز که دست و پایش را گم کرده بود رنگ به صورتش دوید:« آه، کریسمس تو هم مبارک لیز.»
صدای جیر جیر در، در لولایش به گوش بچه‌ها رسید، الیزابت متعجب جیمز را رها کرد و به سمت مردی که داخل کلبه شده بود دوید:« الیوت!»
محکم او را در آغوش گرفت:« فکر می‌کردم نمی‌تونی بیای.»
الیوت گری دخترک موخرمایی را سفت در آغوش گرفت و با مهربانی گفت:« کریسمست مبارک الیزای قشنگم.»
سپس نگاهش به جیمز افتاد، حالت خندان صورتش از بین رفت:« اوه، تو اینجایی جم، فکر می‌کردم تا الان خوابیده باشی!»
جیمز الیوت را نادیده گرفت و گستاخانه پرسید:« مادرم کجاست؟»
ـ نگران نباش پسر اون حالش خوبه بردمش یه جای امن.
جیمز می‌خواست بپرسد جای امن دقیقا کجاست که الیزابت مانع شد، با لحن معصومانه‌ای گفت:« برای تولدم نیومدی!»
الیوت گری دستی بر سر دختر کوچک کشید:« ببخشید الیزا کوچولو خیلی سرم شلوغ بود، مکثی کرد و با لحنی که از آن شیطنت می‌بارید گفت:« خب حالا بهم بگو باید چندتا شمع رو کیکت بذارم.»
الیزابت خندید، تنها خنده‌ای که پس از سالها در آن خانه جاری شده بود:« ده تا.»
ـ اُ، ده تا! چقدر بزرگ شدی!
جیمز با بی حوصلگی آهی کشید و چشمانش را در حدقه چرخاند.
الیوت گری به جیمز توجهی نکرد و لحن شادش را ادامه داد:« خب برای کادو چی می‌خوای؟»
الیزابت کمی فکر کرد سپس در جیب لباس کهنه و رنگ و رو رفته‌اش دست کرد و خودکاری فلزی با نوک نقره‌ای و بدنه‌ی آبی تیره را درآورد، با چهره‌ای شاد اما مصمم گفت:« بهم یاد بده چه جوری باهاش کار کنم.»
لحظه‌ای جمع در سکوت ترسناکی فرو رفت.
جیمز پوزخند زد:« چی‌شده الیوت؟ تعجب کردی؟»
الیوت گری برخودش مسلط شد، کتش را صاف کرد، صدایی از گلویش درآورد و بالاخره گفت:« تو مطمئنی که اینو می‌خوای الیزابت؟»
ـ البته تو عمرم اینقدر مطمئن نبودم.
الیوت گری آهی کشید:« خیلی خوب پس باید با من بیای.»
الیزابت بدون چون و چرا دست الیوت را گرفت.
جیمز مانع شد ابروهایش در هم رفتند:« کجا می‌بریش.»
ـ مرد جوان شما الان ۱۲ سالته از تاریکی که نمی‌ترسی؟
الیزابت خنده زیرلبی کرد.
جیمز جا خورد:« چی من، من منظورم این بود که....
ـ بی‌خیال جیمز ما سریع برمی‌گردیم لازم نیست نگران باشی، اوه ممنون الیوت.
الیزابت این را با آرامش خاطر به برادرش گفت و کتی که الیوت گری برایش ساخته بود را پوشید.
ـ ساخته‌های جادویی تو نظیر ندارن الیوت.
الیوت گری تعظیمی کرد:« ممنون دوشیزه.»
ـ صبرکنین پس یعنی الان دارین میرین؟ کی برمی‌گردین؟
اما دیگر الیزابت و الیوت رفته بودند و جیمز را با سوالش در کلبه تنها گذاشتند.
الیزابت با خوشحالی پرسید:« اونجایی که می‌ریم چه شکلیه الیوت؟»
اما الیوت گری حواسش پرت افکارش بود، افکاری که تقلا می‌کردند راهی برای نجات الیزابت پیدا کنند.
آنها از میان درختان کاج برافراشته نیو فارست گذشتند و به جاده کنار روستا رسیدند جاده‌ای که از برف پوشیده شده بود و تنها موجودات زنده روی آن الیزابت، الیوت و یک پیرمرد فقیر بودند.
الیزابت کوچک همچنان که دست الیوت گری را در دستش گرفته بود چشمانش از شادی برق زدند و با لب‌هایی خندان گفت:« نگاه کن الیوت! می‌شنوی؟ سرود کریسمسه!»
ـ الیوت؟
الیزابت به الیوت نگاه کرد که حالا دستش را ول کرده بود و به سمت آن مرد فقیر می‌رفت.
اما هیچ چیز نمی‌توانست جلوی شادی امشبش را بگیرد.
ـ هی صبر کن منم بیام.
وقتی رسید، الیوت داشت یک سکه پنج سنتی در دست پیرمرد می‌گذاشت.
پیرمرد لبخند کجکی زد و کلاه از سرش برداشت:« کریسمس مبارک آقا.»
الیوت فقط سرتکان داد، الیزابت ذوق زده گفت:« کریسمس مبارک.»
و پشت سر الیوت به راه افتاد.
پس از چند دقیقه پیاده روی الیزابت بالاخره طاقتش طاق شد دست الیوت را با بی رحمی کشید و آزده خاطر گفت:« حالا دیگه نمی‌خوای بهم بگی داریم کجا می ریم؟»
الیوت نگاهش را برگرداند و ابروهای گره ‌خورده‌اش از هم باز شدند:« خب ازم نپرسیده بودی!»
سپس به جاده اشاره کرد:« اسم این جاده B3056ـه. از کنار لیندهرست رد می‌شه و آخرش به مهمانخانه‌ی شیر سرخ می‌رسه.»
الیزابت با کنجکاوی پرسید:« ما داریم میریم اونجا؟»
الیوت گری بشکن زد:« دقیقا.»
ـ اما اونجا چه جوری می خوای کار با خودکار رو بهم یاد بدی؟
گری با شیطنت به دختر کوچولوی موخرمایی نگریست در پس ذهنش می‌دانست آوردن او که یکی از پنج قدرت برتر بود به آنجا کار اشتباهی است اما دخترک با چشمان معصومش ازش خواسته بود کار با خودکار را بیاموزد پس او اطاعت می‌کرد:« خودت می‌فهمی.»
همچنان دست در دست هم در جاده برفی به پیش رفتند، بارش بی‌رحمانه برف رد پایشان را می پوشاند، و بالاخره چراغ های زرد رنگ مهمانخانه شیر سرخ در میان مه زمستانی از دور نمایان شد.

داستان ادامه دارد........

پی‌نوشت:
پایان قسمت هفتم

الیزابت سرانجام برای آموختن راز «خودکار نجات» همراه الیوت راهی سفری شد که شاید سرنوشتش را برای همیشه تغییر دهد...
خوشحال می‌شوم نظرتان را درباره‌ی این قسمت با من در میان بگذارید. 💬✨

قسمت‌های منتشر شده از «روزی روزگاری مرگ»:

روزی روزگاری مرگ، قسمت اول: آغاز

روزی روزگاری مرگ، قسمت دوم: در آستانه‌ی خطر

روزی روزگاری مرگ، قسمت سوم: در آغوش شب

روزی روزگاری مرگ، قسمت چهارم: ریشه‌ی قدرت

روزی روزگاری مرگ، قسمت پنجم: در جست و جوی نجات

روزی روزگاری مرگ، قسمت ششم: خودکار نجات

داستانداستان کوتاه
۱۰
۲
Fateme
Fateme
نویسنده جهانی است که در جسم انسانی اسیر شده است. - ویکتور هوگو -
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید