
ادامه فصل نهم:
مهمانخانه شیر سرخ اغلب خلوت و ساکت بود به همین دلیل وقتی دو نفر آن هم یک بزرگسال و یک بچه وارد شدند مهمانخانه ناگهان به جنبوجوش افتاد.
ـ کریسمس مبارک آقا، چه طور میتونم کمکتون کنم؟
صاحب مهمانخانه که لباسی خاک گرفته و پیشبندی کرم رنگ تن کرده بود این را با شور و حرارتی از الیوت گری پرسید.
الیوت گری با دست به افرادی که میخواستند کت و کلاهش را بگیرند، اشاره کرد که نزدیک نشوند و همچنان که دست الیزابت کوچک در دستش بود، در اطراف مهمانخانه چرخی زد:« اینجا از آخرین باری که اومدم حسابی فرق کرده!»
با دست تار عنکبوت هایی که به سر شیر روی دیوار چسبیده بودند را نشان داد.
صاحب مهمانخانه از تعجب رنگش پرید و زیر چشمی اطراف را پایید.
الیزابت متعجب به الیوت گری نگریست:« شما قبلا اینجا اومده بودید!؟»
و حیرت زده اطراف را نگاه کرد، یک پیشخوان خاک گرفته، صندلی هایی که معلوم بود روزگاری خوشی داشتند اما الان نزدیک چند سال است که بلا استفادهاند و همان کله شیر، که واقعا سرخ بود!
ـ اتفاقی افتاده؟ چرا دارید پرده ها رو میکشید؟
این را الیزابت با صدای نازک و معصومش از صاحب مهمانخانه پرسید.
صاحب مهمانخانه سوال الیزابت را نادیده گرفت، بر روی کف چوبی و نمناک مهمانخانه حرکت کرد تا به آخرین پرده رسید، سرش را برگرداند و به الیوت گری نگاه کرد، او همچنان آن جا ایستاده و به شیر سرخ خیره شده بود.
سپس صاحب مهمانخانه با یک حرکت دست پرده بنفش رنگ را کشید و بعد به زیر دستانش علامت داد بروند.
الیوت گری دست کوچک الیزابت متعجب را رها کرد و به سمت صاحب مهمانخانه قدم برداشت، صاحب مهمانخانه هم از پردهها جدا و به سمت گری روانه شد.
تا دقیقا کنار یک میز خاک گرفته با گلدانی از گلهای پژمرده اطلسی روبه روی هم ایستادند، چند دقیقه یکدیگر را خیره خیره نگاه کردند.
صاحب مهمانخانه با تندی پرسید:« مدعیان جادو کی تصمیم گرفتند دولتی تشکیل بدن؟»
ـ سال ۱۷۰۱.
صاحب مهمانخانه جا خورد اما سعی کرد خودش را آرام جلوه دهد.
الیوت گری با همان لحن تند پرسید:« ما برای چه کسی میجنگیم؟»
ـ سوال انحرافیه ما برای کسی نمیجنگیم ما برای.... نمردن میجنگیم.
لبخندی بر لبان الیوت نشست و بعد دربرابر چشمان حیرت زده الیزابت.
الیوت و صاحب مهمانخانه با یکدیگر دست دادند!
صاحب مهمانخانه بر خلاف چند دقیقه قبلش با لحن شادی گفت:« از دیدن دوبارت خوشحالم دوست قدیمی!»
الیزابت زیرلب زمزمه کرد:« دوست قدیمی!»
ـ منم همین طور هاوارد.
بار دیگر الیزابت، گیج با خودش گفت:« هاوارد؟»
ـ اوضاع چه طور پیش میره؟ همه چی اون طرف روبه راهه؟
الیوت گری سری به نشانه تاسف تکان داد:« ترجیح میدم راجع بهش حرف نزنم، سپس به الیزابت اشاره کرد و صدایش را پایین تر آورد:« میخوام کار با خودکار نجات رو بهش یاد بدی.»
هاوارد چند لحظه متعجب به الیوت گری نگریست:« تو خودکار نجات رو به اون بچه دادی؟»
الیوت گری عصبانی گفت:« اون بچه نیست، هاوارد! اون...
اما بعد انگار که به خاطر آورد الیزابت آنجا ایستاده آرام نجوا کرد:« اون جادو رو میبینه.»
ـ چی!؟
گری با صورت جدی شده سرتکان داد تا حرفش را تایید کند.
ـ خب پس، هاوارد مکثی کرد و با نگاهش الیزابت را نشان داد:« اون یکی از پنج قدرت برتره؟»
ـ میشه.
الیوت گری این را با اطمینان گفت:« الان ده سالشه.»
هاوارد متعجب به الیزابت که حالا دیگر حسابی گیج شده بود نگریست:« یعنی دوسال دیگه قدرتش فعال میشه!.»
ادامه داد:« پس باید زودتر کار با اونو یاد بگیره.»
ـ اوهوم.
ـ ببخشید! الیزابت عصبانی به سمت دو مرد آمد.
ـ میشه یکی به منم بگه اینجا چه خبره!؟
الیوت گری با لحن معصومانهای گفت:« ببخشید الیزای قشنگم، ایشون دوست من آقای هاوارد شپرد هستن.»
هاوارد لبخندی زد و لحن صحبت با یک کودک را به خود گرفت:« بی ادبی منو ببخش خانم کوچولو، کریسمست مبارک.» و از جیبش یک آبنبات درآورد و به الیزابت داد.
الیزابت با اکراه آبنبات را گرفت:« چرا اون پرده ها رو کشیدی؟»
ـ اوه اون، چون الیوت اسم رمز رو گفت.
ـ اسم رمز!؟
الیزابت برای تایید به الیوت نگاه کرد، الیوت در جوابش سرتکان داد.
الیزابت همچنان که آبنبات را در دهنش میچرخاند گفت:« پس تو به عنوان جواب پرده ها رو کشیدی؟»
ـ دقیقا، چه خانم کوچولوی باهوشی! هاوارد این را گفت و از جیبش یک آبنبات دیگر به الیزابت داد.
الیوت گری صدایی از خودش درآورد تا توجه هاوارد را جلب کند.
هاوراد سر برگرداند و با چشمان نافذش او را نگریست.
ـ میشه دیگه شروع کنیم.
هردو سربرگداندند و به الیزابت نگاه کردند که داشت آبنبات دوم را هم میجوید:« چیه امشب کریسمسه تازه ...مکثی کرد و با چشمانی که از ذوق میدرخشیدند ادامه داد:« الیوت گفت تو قراره بهم کار با خودکار رو یاد بدی.»
هاوارد نشست تا با الیزابت هم قد شود:« تو مطمئنی که میخوای این کارو یاد بگیری.»
الیزابت سرتکان داد:« اوهوم، به الیوت هم گفتم به تو هم میگم من کاملا مطمئنم.»
هاوارد بلند شد و بازدمش را بیرون داد رو به الیوت کرد:« تو هم میای؟»
الیوت سرتکان داد:« بهتره همراهش باشم که اگه.... خودت میدونی که.»
ـ آره مشکلی نیست.
الیزابت مشتش را به نشانهی خوشحالی در هوا بالا برد:« خب باید از کجا شروع کنیم؟»
ـ از اینجا.
الیزابت با دقت به جایی که هاوارد اشاره کرده بود نگاه کرد اما بعد با سرافکندگی گفت:« این که فقط یه میزه.»
ـ این طور فکر میکنی؟
هاوارد این را گفت و گلدان روی میز را بلند کرد.
ـ صبر کن اون....
اما الیزابت نتوانست جملهاش را تمام کند چون در برابر چشمان متعجبش میز از جایش بلند شد و درگاه صورتی رنگی را نمایان کرد، سپس بدون اینکه اراده کند به سمت درگاه کشیده شد.
حس عجیبی داشت، معلق ماندن میان فضایی صورتی رنگ که انگار بدون اینکه بخواهی به پایین کشیده میشوی، میخواست داد بزند، داریم کجا میریم، اما انگار حنجرهاش خاموش شده بود مثل یک کابوس که نمیتوانستی در آن چیزی بگویی، چشمانش را بست و سعی کرد به چیزهای آرامش بخش فکر کند حروف الفبا را مرور کرد، اما به یاد برادرش افتاد که حالا در خانه تنها بود یک دفعه عذاب وجدان گرفت، میدانست جیمز چه قدر از تاریکی میترسد ولی با خودخواهی تنهایش گذاشته بود، خودش را سرزنش کرد و عهدبست اگر از اینجا زنده خارج شود حتما از جیمز دلجویی کند.
بالاخره بعد از مدتی که انگار سالها گذشته بود احساس کرد پایش به چیزی سفت برخورده است.
ـ میتونی چشماتو بازکنی الیزا.
الیزابت صدای خنده زیرکانه الیوت گری را شنید:« مطمئنی؟»
هاوارد با خنده گفت:« نگران نباش اینجا از اون چیزی که فکر میکنی قشنگتره.»
الیزابت با شک و تردید یکی یکی چشمانش را باز کرد:« واووو.»
سپس با خوشحالی داد زد:«اینجا فوق العاده است!»
داستان ادامه دارد.......
پینوشت:
پایان قسمت هشتم
الیزابت به دنیایی زیبا و ناشناخته قدم گذاشته است؛ اما آیا هر چیزی که زیبا به نظر میرسد، واقعاً امن است؟ 🌸✨
قسمتهای منتشر شده از «روزی روزگاری مرگ»:
روزی روزگاری مرگ، قسمت اول: آغاز
روزی روزگاری مرگ، قسمت دوم: در آستانهی خطر
روزی روزگاری مرگ، قسمت سوم: در آغوش شب
روزی روزگاری مرگ، قسمت چهارم: ریشهی قدرت
روزی روزگاری مرگ، قسمت پنجم: در جست و جوی نجات