ویرگول
ورودثبت نام
Fateme
Fatemeنویسنده جهانی است که در جسم انسانی اسیر شده است. - ویکتور هوگو -
Fateme
Fateme
خواندن ۷ دقیقه·۲ ماه پیش

روزی روزگاری مرگ، قسمت هجدهم: آخرین توقف

ادامه فصل دهم:

ریچارد گفت:« اگر الانم کرده باشه چی؟»

جیمز خودش را از میان دو سرباز در حال گفت و گو بیرون کشید و صدایی درآورد به این معنا که، منظورت چیه.

ریچارد کمی قدم هایش را تندتر برداشت تا به جیمز برسد:« ببین دارم می‌گم که از کجا بدونیم الان داریم به خواست خودمون عمل می‌کنیم؟»

منتظر جواب جیمز نماند:« یعنی ممکنه همه حرکاتمون رو تغییر بده اصلا شاید...شاید ما قبلا این مسیر رو اومدیم!»

ریچارد سرش را برگرداند:« جیمز؟»

ـ هی ریچ، اینور.

ریچارد به نقطه‌ای نگاه کرد که جیمز ایستاده بود و برایش دست تکان می‌داد.

سروان پاکوتاه و پسرش هم آنجا ایستاده بودند.

ـ تو چقدر تند میدویی پسر.

ریچارد نفس نفس زنان خودش را به جیمز رساند.

جیمز خجالت زده خنده‌ای کرد:« من تند ندویدم موج جمعیت هلم داد اینور.»

سروان پاکوتاه پرید میان حرفشان:« خیلی خوب پسرا به نفعتونه زودباشید، خوش ندارم وزیر یک روز کامل گروگان باشه.»

پسرها سرتکان دادند.

گروه چهارنفره‌شان از در پشتی اداره ساویل رُ خارج شدند و به یک پارکینگ بزرگ رسیدند.

ـ پسر اینجا محشره!

ریچارد به جیمز نگاه کرد تا او هم تایید کند اما جیمز محو آستین ۱۲ مشکی رنگی شده بود که در گوشه پارکینگ جاخوش کرده بود.

سرش را به سمت سروان چرخاند:« این واقعا همونه؟»

سروان با غرور سرتکان داد:« ۲۰ سال کار کردم تا بالاخره به دستش آوردم.»

جیمز و ریچارد مبهوت ماشین جعبه‌مانند با سقف صاف و شیشه های عمودی اش شده بودند.

سروان به سمت در راننده رفت و دستگیره نقره‌ای و براق آن را کشید، در با صدایی تقی از هم گشوده شد.

ـ خیلی خوب پسرا، بپرید بالا.

نشست پشت فرمان و با رضایت لبخند زد، انگار خوشش آمده که ماشینش همه را شگفت زده میکند.

ـ بفرمایید آقایون.

پسرک موقرمز این را گفت اما جیمز و ریچارد داشتند به گل‌گیر های خوش فرم ماشین می‌نگریستند.

بالاخره مجبور شد هلشان دهد.

اما هیچ کدام از آن دو نفر متوجه این کار پاکوتاه جوان نشدند.

پاکوتاه جوان دستگیره نقره‌ای را کشید.

ـ بفرمایید.

روکش طوسی رنگ و چرم ماشین برق می‌زد، پسرها با کمال میل در را بیشتر گشودند و داخل ماشین شدند.

چارلز پاکوتاه کمی با سرخوردگی و کمی با انزجار در ماشین را محکم‌تر از حد معمول بست، خوشبختانه پدرش حواسش نبود.

سروان پاکوتاه نگاهش را از چهره خوش تراشش در آینه بغل ماشین گرفت:« چارلز بشین دیگه!»

انگار نه انگار او داشته معطل می‌کرده.

به پسرهای شوخ و شنگ درون ماشین نگاه کرد، انگار اصلا نگرانی سرشان نمی‌شد.

البته طبیعی است چارلز نمی‌دانست آنها چه وضعیتی را رها کرده‌اند، پس کمی آرامش برای دو نوجوان درون این ماشین بد نیست نه؟

چرم صندلی کمک راننده هم فشرده شد، همه سرنشینان آماده رفتن به سمت محله بچه‌های بی‌سرپرست شدند.

سروان دکمه start را فشار داد....

اما ماشین روشن نشد!

ـ اَه، لعنت بهش.

پاکوتاه بزرگ محکم مشتش را برروی فرمان کوبید.

پسرها گیج اطراف را ورانداز می‌کردند.

جیمز آمد بپرسد:« اتفاقی افتاده؟»

که چارلز جوابش را داد:« رادیاتور یخ زده.»

کوتاه و مختصر اما همین جمله دنیایشان را نابود ساخت.

پاکوتاه جوان که چهره رنگ پریده پسرها را دید، پوزخندی زد:« نگران نباشید استارت دستی جلوی رادیاتور هست.»

هر دو دوست آهی از سر آسودگی کشیدند.

ـ زودباشید پدر باید بریم استارت دستی رو بچرخونیم.

جیمز کمی سرجایش جا به جا شد:« کمکی از دست ما برمیاد؟»

ـ نه خیلی ممنون.

چارلز پاکوتاه این را گفت و از ماشین خارج شد.

ـ ما انجامش میدیم پسرا شما این جا بشینید.

سروان پاکوتاه هم خسته و کوفته دستگیره را کشید و از ماشین خارج شد.

سکوت...

این کلمه را که فراموش نکرده بودید؟

همیشه سکوت هست.

در شادترین لحظات، در غمناک‌ترین لحظات و یا حتی مثل الان در پر تشویش ترین لحظات.

وزیر ربوده شده بود، رز در حال مرگ بود و الیزابت در بدن او ( شاید او هم می‌مرد؟)

معلوم نبود دوستانشان در چه وضعیتی هستند ( کاش می‌شد همه جا و در هر مکان حاضر بود نه؟)

نمی‌شد فهمید به چه کسی باید اعتماد کرد یا با چه کسی سرد برخورد کرد.

نمی‌دانستند که مهرجادویی در چه حال است.

دارنده آن چه از جانشان می‌خواهد؟

بقیه قدرت های پنج گانه کجا هستند؟ آیا جایشان امن است؟

ریچارد آب دهانش را قورت داد و لبانش مانند یک خط باریک شدند:«‌ جیمز...»

ـ هوم؟

ـ شاید باید حداقل اون دختر رو نجات میدادیم.

ـ چرا؟

ـ آخه اون یکی از قدرت‌های پنج گانه بود.

ـ می‌دونم ریچ اما هر قدرتی باید حواسش به خودش باشه نه اینکه دیگران ازش مواظبت کنن، خودت که قانون رو میدونی.

ـ میدونم اما....اون یه آینده بین بود.

دوباره سکوت.

پنج قدرت برتر...

هرکس به همه آنها دست پیدا می‌کرد چه اتفاقی میفتاد؟

الیوت گری...چه چیزی در کتابش نوشته بود؟

جیمز شانه بالا انداخت:« خب که چی؟»

ـ هیچی.

صدای بلند و کوبنده‌ای آمد، پسرها جاخوردند و ناگهان سروان پاکوتاه و پسرش با پیشانی خیس از عرق وارد شدند.

سروان بازدمش را رها کرد:« خب اینم از این.»

پدر و پسر روی صندلی راننده و شاگرد نشستند سپس سروان دنده را جازد و ماشین با صدای غژ بلندی به راه افتاد.

ماشین لرزان، لرزان از روی آسفالت خاکستری رنگ پارکینگ گذشت و به طرف جاده حرکت کرد.

ریچارد در میان هیاهوی صدای موتور و دنده داد زد:« چقدر طول می‌کشه تا به اونجا برسیم؟»

سروان همچنان که با زور دنده را جا می‌زد فرمان را چرخاند تا به سمت راست بپیچد:« اون طویله‌ای که دختره گفت، در نزدیکی‌های روستای لیندهرست قرار داره.»

کمی مکث کرد انگار دارد در ذهنش حساب می‌کند، عربده کشید:« حدود ۳ تا ۴ ساعت میشه.»

دوباره صدای جا افتادن دنده.

جیمز در صندلی فرو رفت، اتاق خواهرش در انبار کاه پشتی را به یاد آورد.

دوباره همان شب، شب ۲۵ام دسامبر، که الیوت گری آمد و لیز را برد، برد و دیگر برنگشت، تا یک سال.

بعد از یک سال نه دیگر مادرش را دید و نه الیوت گری را.

پس تصمیم گرفت...از خانه بروند.

یادش هست خواهرش چه طور گریه می کرد و می‌گفت چرا مادر نمیاید، یعنی مرده است؟

دست کوچک لیز را در دستانش فشرد، روز سال نو بود، درست ۱ ژانویه نمی‌دانست برف است که برروی گونه‌هایش آب می‌شود یا اشک‌هایش است.

ـ بیا بریم خواهر...یه محله هست که مارو توش راه میدن.

صدای خودش در گوشش پیچید.

ـ جیمز؟ جیمز؟

ریچارد بود که دستش را جلوی چشمان جیمز تکان میداد، با عصبانیت گفت:« ای بابا این که باز رفت تو هپروت.»

ـ بس کن ریچ من همینجام.

ـ جون خودت...اِ جیمز برگشتی.

صدایش در میان غر غر موتور به گوش نمی‌رسید اما جیمز وانمود کرد شنیده و سرتکان داد.

سکوت...

البته اگر صدای موتور و جازدن‌های دنده سروان را نادیده بگیریم.

ایندفعه سکوت با سکون همراه بود.

هیچ کس تکان نمی‌خورد.

و این سکوت و سکون برای ۱ ساعت و خورده‌ای ادامه یافت.

ـ اَ لعنت بهش!

پسر موقرمز سروان با صدای عربده پدرش از خواب پرید.

جیمز و ریچارد هم که به خاطر طی کردن یک روز طولانی و پر از استرس حتی در صداهای کرکننده ماشین خوابشان برده بود با صدای سروان بلند شدند.

ـ اتفاقی افتاده سروان؟

جیمز با صدایی نالان این را پرسید، انگار دیگر تحمل اتفاقی را نداشت.

سروان بلندتر فریاد کشید:« بنزینمون تموم شده!»

ناگهان سه مسافرِ خواب آلود چشمانشان گرد شد.

سروان به سمت چپ پیچید:« لعنتی یادم رفت، قبل از راه افتادن باکشو کنم.»

ماشین پت پتی کرد و نفس سرنشینان در سینه‌شان حبس شد.

سروان پدال گاز را بیشتر فشار داد.

ـ صبرکنین اونجا یک چیزی هست.

ریچارد به جایی اشاره کرد، نور در آن سوسو می‌زد.

ـ آفرین پسر.

سروان با یک حرکت فرمان سفت را چرخاند و به سمت راست پیچید.

و درست زمانی که باک ماشین خالی شد آنها در پمپ بنزین بودند.

سروان برگشت، نگاه گرمی به ریچارد انداخت:« تو جونمون رو نجات دادی ریچ.»

ریچارد سرخ شد و با خجالت دستش را در موهایش فرو کرد:« قابلی نداشت.»

سروان با محبت سر تکان داد:« همینجا باشین تا من بیام.»

ـ متصدی ندارن؟

پاکوتاه جوان پرسید.

ـ پسرم ساعت پنج صبح کسی نمیاد سرکارد....به جز ما.

سروان همان طور که زیر لب آهنگ تعقیب و گریزی را زمزمه می‌کرد از ماشین خارج شد.

بچه‌ها دیدیند که به سمت جایگاه رفت، پدال را چرخاند تا محفظه از بنزین پر شود.

بشکه‌ای برداشت تا آن را از بنزین پرکند.

سروان برایشان دست تکان داد، سالم و سرحال بود.

یکدفعه چراغ سوپرمارکت آن طرف پمپ بنزین روشن شد.

سروان مکث کرد، بچه‌ها خشکشان زد.

لبخند بر لبان هر چهارتای آنها خشکید.

سروان پاکوتاه بشکه‌ای که پر از بنزین بود را زمین گذاشت، به بچه‌ها، درون ماشین نگاه کرد.

از پشت شیشه‌های خاک گرفته‌ی آستین ۱۲ صورت رنگ پریده‌اش مشخص بود.

سروان به سمت فروشگاه حرکت کرد، پشت سرش را نمی‌دید که بچه‌ها به شیشه می‌زنند و از او می‌خواهند نرود.

و در کثری از ثانیه...

بوم!

صدای جلز و ولز سوختن می‌آمد، بوی گوشت سوخته در فضا پیچید، بوی مرگ.

چه کسی می‌سوخت؟

سکوت....

سروان جرئت نداشت به پشت سرش نگاه کند.

ماشینش آتش گرفته بود.

داستان ادامه دارد.....

پی‌نوشت:
پایان قسمت هجدهم

اما این تازه آغاز اتفاقاتی بود که هیچ‌کدامشان انتظارش را نداشتند...

خوشحال می‌شوم نظرتان را درباره این قسمت با من در میان بگذارید. 💬✨

قسمت‌های منتشر شده از «روزی روزگاری مرگ»:

روزی روزگاری مرگ، قسمت اول: آغاز

روزی روزگاری مرگ، قسمت دوم: در آستانه‌ی خطر

روزی روزگاری مرگ، قسمت س۴وم: در آغوش شب

روزی روزگاری مرگ، قسمت چهارم: ریشه‌ی قدرت

روزی روزگاری مرگ، قسمت پنجم: در جست و جوی نجات

روزی روزگاری مرگ، قسمت ششم: خودکار نجات

روزی روزگاری مرگ، قسمت هفتم: هدیه‌ای برای کریسمس

روزی روزگاری مرگ، قسمت هشتم: مهمانخانه شیر سرخ

روزی روزگاری مرگ، قسمت نهم: دنیایی متفاوت

روزی روزگاری مرگ، قسمت دهم: به سوی ناشناخته

روزی روزگاری مرگ، قسمت یازدهم: پیشکش شاه شاهان

روزی روزگاری مرگ، قسمت دوازدهم: بازجویی در تالار تاریکی

روزی روزگاری مرگ، قسمت سیزدهم: آخرین شانس

روزی روزگاری مرگ، قسمت چهاردهم: بهای نجات

روزی روزگاری مرگ، قسمت پانزدهم: دوخبر ناگوار

روزی روزگاری مرگ، قسمت شانزدهم: آغاز یک تعقیب

روزی روزگاری مرگ، قسمت هفدهم: شاهدی در خواب

داستانداستان کوتاه
۷
۰
Fateme
Fateme
نویسنده جهانی است که در جسم انسانی اسیر شده است. - ویکتور هوگو -
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید