
ادامه فصل دهم:
ادامه دهیم؟
آیا واقعا توانی برای ادامه دادن مانده است؟
سروان پاکوتاه با چهرهای متعجب و صورتی رنگپریده میان دوراه باقی مانده بود، سوگواری برای پسرش و بچههایی که درون آن ماشین آتش گرفته بودند یا رفتن به سوپرمارکتی که چراغش به طور شبحواری روشن شده بود؟
آیا باید ادمه میداد؟
او یک سروان بود.
پس ترس درون قلبش جای نداشت.
اما احساس چه؟
سکوت.....
سایه مرگهایی که گروه کوچک الیزابت را پوشانده بود مدام بزرگتر میشد.
از کجا شروع شد؟
از زمانی که الیوت گری مرد؟
سروان پاکوتاه با ناامیدی و اندوهی جانکاه به سمت محل آتش برگشت.
کسی درونش بود؟
نمیشد دید همهچیز با شعلههای زرد و آبی پوشانده شده بودند.
اصلا این از کجا آمده بود؟
به طرز عجیبی مهارشده بود، انگار فقط وظیفه داشت ماشین را بسوزاند.
در محلی پر از بنزین، تنها چیزی که آتش گرفته بود....ماشین با سرنشینانی ۱۸ ساله بود.
سروان کلاهش را برداشت.
برروی سینهاش قرارداد.
ـ خداحافظ سربازان رشید من.
کمی خم شد و بعد دوباره کلاهش را بر سر گذاشت.
با نگاهی قاطع و پر از خشم به سوپرمارکت نگریست.
چه کسی میتواند انقدر پست باشد؟
که یک ماشین با سه نوجوان را به آتش بکشد؟
آن هم در پمپ بنزین!
مانند هر فرد نظامی و آموزش دیدهای با قدمهایی جدی و آمیخته شده با خشم و درد به سمت سوپر قدم برداشت.
هنوز بوی تعفن و گوشت سوخته میآمد.
بوی مرگ.
شاید سایه مرگ انسانهایی که سروان نجات نداده بود دامن پسرش را گرفته بودند؟
دستش دستگیره براق فروشگاه را لمس کرد.
مثل ماشینش بود.
ماشینی که الان دیگر نبود.
نور داخل سوپر سروان را در خود بلعید و باریکهای از خود را در دل سیاهی شب تابانند.
آخرین کلمات سروان این بود:« کسی اونجا هست؟»
و بعد در با صدای تقی بسته شد.
سیاهی..
سکوت..
و بوی مرگ.
آیا توان ادامه دادن هست؟
۲ کیلومتر آن طرفتر، وقتی از جادهی آسفالت شده و خاکستری رنگ برمیگشتی و تمام پیچ و خمهای سروان را طی میکردی، در ساویل رُ یک خیاطی کوچک قرار داشت به اسم خیاطی الیزابت و دوستان.
شگفآور بود!
آنجا هم بوی مرگ میآمد.
دَرِ خیاطی با وزش تند باد زمستانی باز شد، صبرکن ببینم! از پشت دیوار صداهایی به گوش میرسد!
در انتهای ساختمان، آجری با بقیه متفاوت است، آن را فشار میدهی...
نه!
صبر کن.
یعنی چه کسی آن طرف است؟
ـ یعنی چی که میگین نمیفهمین؟
صدای آزرده خاطر یک دختر.
ـ زودباش بهم جواب بده.
انگار دیگر کارد به استخوانش رسیده بود.
ـ چرا؟ چرا نمیتونین نجاتش بدین؟
سکوت....
بالاخره کسی جوابش را داد.
صدایی که سعی میکرد آرام باشد اما به نظر وحشتزده میآمد.
ـ خانم، ما رو ببخشید به نظر میاد دارویی به بدنش وارد شده...
ـ چه کسی میتونه اونو وارد کرده باشه، تنها دکترای اینجا شمایید.
ـ اما خانم ما نگفتیم که اون میمیره
ـ تو به من گفتی، کاری از دستمون برنمیاد، این به این معنی نیست که رز میمیره؟
کمی تن صدایش آرامتر و کنترلشده تر بود.
تق!
چرخ خیاطیای که به طرز عجیبی خونآلود بود برروی زمین افتاد.
ـ کی اونجاست؟
دوباره در با وزش باد باز میشود و صدای دخترک را در خود حل میکند.
او میگفت:« شما صدایی نشنیدین؟»
اما وقت تنگ بود، باید به مرگهای دیگر میرسید.
در جادههای نیمه آسفالت شده ساویلرُ، دختر جوانی پیاده روی میکرد، ساعت یک ربع مانده به شش، هوا هنوز مهتابی بود.
در کوچه پس کوچههای محله راه میرفت و زیرلب سرود کریسمس را میخواند.
بوی مرگ میآمد...
اما صبرکنید!
دختر ناپدید شد.
ـ تو کی هستی؟
سکوت...
ـ من دیده بودمت.
درست است...بهتر بود ادامه ندهیم.
ـ صبرکن! کجا میری؟
۲ کیلومتر آن ورتر در پمپ بنزین....
هنوز شعلهها، شعلهور بوند.
اما تفاوتی وجود داشت...
برروی شیشههای سوپرمارکت قطرات قرمز رنگی جاری بودند.
صبرکن! خون؟
ـ تو کی هستی؟
نه، نباید ادامه میداد.
اوه حالا چوب را برداشته و دارد به طرفش میآید.
ـ جیمز!
جیمز!؟ مگر او نسوخته بود؟
صدای گریه پسری میآمد.
ـ اما ریچارد شاید اون کسیه که پدرم رو کشته.
ریچارد؟
ـ اون فقط یه دختر سادس چارلز شاید همینجوری اومده.
چارلز؟
شاید بهتر بود به حرف میآمد.
ادامه دهیم...
بهتر است دختر را با اعترافش تنها بگذاریم...
خیلی خوب است آدم همهجا باشد نه؟
به لیندهرست میرویم، جایی که همهچیز از همانجا شروع میشود.
به رسم هر ساله، امسال هم جشنی بر پا بود، جشن کریسمس...
۲۵ام دسامبر شبی بیادماندنی برای اهالی این روستا بود، آمیخته با شادی، بخشش و فضایی مقدس، هنوز هم حلقههای گیاه خاس بر سر در خانهها دیده میشد و کودکانی با لبخندی گشاده سرود کریسمس را گروهی در کنار تنها کاج بلند مزین شده با گویهای شیشه ای و شمعهای پرنور میخواندند.
زنگوله نانواییها بازهم خبر از شروع سال جدیدی را میدادند و بزرگ سالان کینههای سال گذشته را تنها با هدیهای ساده از خود میزدودند.
هیج کس به سایهی تاریکی که بر سر روستا فرود آمده بود توجه نمیکرد، سایهای که در ۵۰۰ متری آن، در طویلهای قرار داشت.
بُگذَریم؛ نجاران برای درختان کاج تنومند به نیوفارست میروند، چه طور است ما هم همراهشان برویم؟
در این موقع از سال جنگل نیوفارست سفیده پوش شده است، پرندگان در گرمای لانههایشان به همران بچههایشان کز کرده اند و باد سرد به صورتت شلاق میزند.
ـ هی برو اونورتر پامو لگد کردی!
ـ ببخشید...آخه خیلی میترسم.
ـ احمق نباش اینجا که چیزی نیست.
دو مرد، یکی بسیار تپل و چاق و دیگری لاغر و قد بلند، اما... سایه تپلتر یک دست نداشت.
ساعت ۶ صبح بود اما با وجود تاریکی هوا سایههای دو مرد دیده میشد.
ـ فقط باید چیزی که ازمون خواست رو پیدا کنیم بعدش برمیگردیم همین.
سایه مرد شانه بالا انداخت.
سایه تپلتر فقط سرتکان داد.
نجاران در کمال تعجب از تمامی درختان بلند و تنومند جنگل گذشتند تا در انتها به جایی رسیدند.
البته نمیشد اسمش را جا یا مکان گذاشت چون دیگر پر از تکه چوب و حشرات ریز و درشت شده بود.
اما هرکس که حداقل دوبار به اینجا آمده باشد آن را سریع میشناسد، خرابهای که در مرکز نیوفارست قرار دارد، در روستای لیندهرست و احاطه شده با کاجهای برافراشته جنگل، این خرابه... همان کلبهی الیزابت و جیمز است.
فقط یک چیز از آن کلبه باقی مانده بود.
شومینهای سنگی که در برابر تمامی طوفانهای سخت زمستانی مقاومت کرده بود، همان شومینهای که هشت سال پیش الیوت گری بر آن تکیه زده بود.
ـ بجنب، باید این چوبا رو جمع کنیم.
ـ همشو؟
ـ مگه نشنیدی رئیس چیگفت؟
سایه تپل غرغری کرد:« نمیتونم با یک دست جمعشون کنم که!»
صدای خنده استهزا آمیز سایه لاغر جنگل را لرزاند:« انگار طلسم شدی که برای همیشه فقط یه دست داشته باشی.»
صدای سایه دیگر کمی رو به عصبانیت رفت:« خودت گفتی باید از ان دختر دفاع کنیم.»
و انگشت تنها دستش را به سمت سایه قد بلند گرفت.
ـ من که نمیدونستم برای نجاتش میان.
سایه تپل دندان قروچهای کرد:« اگر فقط دستم بهش برسه.»
ـ بیخیال، تی، خون خودتو کثیف نکن.
تی؟
ـ سعی نکن آرومم کنی، اگر دستم به اون کسی که سعی کرد خودکار نجات و از دستم درآره برسه...
ـ ببین درسته ولی اون که از عمد اینکارو نکرد.
ـ میخوام بکشمش.
ساعت ۶ و نیم بود و حالت گرگمیش هوا باعث شده بود نجاران ما واضحتر شوند.
اما دیگر نجاری نبود.
سایهها در روشنایی روز محو میشوند...
داستان ادامه دارد....
پینوشت:
پایان قسمت نوزدهم
مرگ همیشه با یک صدا از راه نمیرسد؛ گاهی فقط بویی از خودش به جا میگذارد.
اما این بار، در ساویلرُ، لیندهرست و حتی نیوفارست، انگار بوی مرگ همهجا پخش شده است.
جیمز، ریچارد و چارلز چه سرنوشتی پیدا کردهاند؟ و این دو سایه در خرابهٔ کلبهٔ الیزابت به دنبال چه هستند؟
شما چه فکری میکنید؟
خوشحال میشوم نظرتان را درباره این قسمت با من در میان بگذارید. 💬✨
قسمتهای منتشر شده از «روزی روزگاری مرگ»: