
ادامه فصل نهم:
در برابر چشمان درخشان الیزابت کوچک دنیایی وجود داشت که با دنیای خودش کاملا متفاوت بود، دنیایی پیچیده و حیرت انگیز که هر گوشهاش شگفتی تازهای انتظارش را میکشید.
الیوت گری به منظره پیش رویشان اشاره کرد:« خب نظرت چیه؟»
الیزابت مات و مبهوت به دره پایین پایش نگریست، انگار طبیعت با جادو در هم آمیخته بود.
ـ اینجا کجاست؟
هاوارد با لحنی سرشار از حیرت گفت:« اینجا یکی از مخفیگاههای جادوگرانه مکثی کرد و صورت الیزابت را از نظر گذراند، سپس با شور حرارت بیشتری اضافه کرد:« وای پسر هروقت میبینمش برام تازگی داره!»
ـ اما چرا باید مخفی بشن؟ الیزابت که دست از تماشای منظره برداشته بود با کنجکاوی چشمانش را به الیوت گری دوخت.
ـ اممم خب الیزابت...، آها اونجا رو نگاه کن.
ـ کجا، من چیزی نمیبینم.
ـ منظورم اون مردان کاغذیه، میدونی اونا چیکار میکنن؟
الیزابت با ناراحتی سرش را تکان داد:« بیخیال الیوت تو هیچ کدوم از کتابام ننوشته که مردای کاغذی وجود دارن.»
ـ خب من بهت ثابت میکنم، میریم تا از خودشون بپرسی.
هاوارد وسط حرفش پرید:« الیوت ممکنه دیرمون بشه، صدایش را پایین آورد:« یادت نرفته برای چی اینجا اومدیم که؟»
ـ من میخوام اول مردان کاغذی رو ببینم.
الیوت گری دستانش را به هم زد و با لحن کشداری گفت:« خب پس مشکل حل شد اول مردان کاغذی بعد خودکار نجات، مخفیگاه جادویی ما داریم میایم.»
و با گام های بلند به طرف جادهای خاکی رفت که به دره میرسید.
هاوارد زیرلب نچ نچی کرد و بعد رو به الیزابت چشمکی زد:« خب دوشیزه، مکثی کرد و دستش را به سمت الیزابت دراز نمود:« به من افتخار همراهی میدید؟»
الیزابت خنده ریزی کرد و دستش را در دست او گذاشت:« حتما.»
کوه بالای سرشان برافراشته بود و آنها در جاده خاکی قدم بر میداشتند، هر از گاهی الیوت گری نگران به سمت الیزابت بر میگشت، و بعد از سر آسودگی آهی میکشید، دلیلی نداشت نگران باشد، هیچ کس از قدرت الیزابت خبر نداشت، به غیر از خودش و هاوارد، اینها افکاری بود که از ذهنش میگذشت و الیزات کوچک بیخبر از آنچه اتفاق خواهد افتاد، دست در دست هاوارد به لطیفههای او میخندید.
ـ خب حالا اینو گوش کن، هاوارد مکثی کرد و حالتی نمایشی به خود گرفت:« به یه ماهی که تو بانک کار میکنه چیمیگن؟ به مدت یک ثانیه مکث کرد تا مخاطبش سؤال را سبک سنگین کند و بعد یک دفعه جواب را گفت:« فیش بانکی!»
الیزابت همچنان که گوشه چشمانش را پاک میکرد از ته دل خندید.
ـ خب رسیدیم.
الیوت گری این را گفت اما هیچکس حواسش به او نبود.
سرش را پایین انداخت، احساسات یک پسربچهی کوچک دوباره به دلش راه پیدا کرده بود، همان پسربچهای که در کابِتس لِین، نان خشک دزدی میخورد.
سرش را تکان داد و افکار مسموم را از خودش دور کرد.
ـ هاوارد، الیزا، رسیدیم!»
بخش آخر جملهاش را با صدای بلند گفت تا توجهاشان را به خود جلب کند.
ـ اوه، ببخشید الیوت، الیزابت خودش را محکم در بغل الیوت گری انداخت:« ممنون که منو اینجا اوردی، سرش را بالا آورد و به صورت حیرت زده الیوت نگاه کرد:« این بهترین کادو تولدمه.»
الیوت گری خجالت زده سرش را خاراند و بابت افکار پیشینش خود را ملامت کرد، نشست و دستانش را روی شانههای الیزابت کوچک گذاشت، کمی صورتش را از نظر گذراند و بعد محکم بغلش کرد:« کریسمس و تولدت مبارک الیزا.»
ـ خیلی خوب دیگه تمومش کنید، هاوارد همان طور که دستمالی را به چشمانش میکشید گفت:« الیوت خودت میدونی از صحنههای احساسی خوشم نمیاد، گریم میگیره!»
ـ درسته، ببخشید مکثی کرد و پس از یک نگاه دیگر به چهره معصوم و بیگناه الیزابت، ایستاد:« باید این مسیر سنگ فرش رو مستقیم بریم تا برسیم به مردان کاغذی.»
الیزابت جلو افتاد و زیرلب خوش و خندان مردان کاغذی را صدا زد.
حالا الیوت با هاوارد تنها شده بود.
ـ خیلی زودتر از من بهش نزدیک شدی.
الیوت با چهرهای عبوس و جدی این را به هاوارد گفت.
ـ بچهی جالبیه، راجع بهش درست میگفتی اون واقعا استثنائيه.
هاوارد اگر هم از لحن الیوت چیزی فهمیده بود بروز نداد.
ـ هی لیز صبرکن منم بیام. و به سمت الیزابت دوید.
حالا الیوت تنهای تنها شده بود.
ـ من اشتباه کردم؟، نه، شاید.... به آن طرف نگاه کرد الیزابت به یک قاصدک جادویی برخورده و پس از دیدن آرزویش حسابی شگفت زده شده بود.
الیوت گری سر تکان داد:« نه، اشتباه نکردم.»
با قدمهایی آهسته به هاوارد و الیزابت نزدیک شد.
ـ الیوت این را ببین.
الیوت گری لبخند کمرنگی زد:« زیباست، الیزای قشنگم.»
ـ این شگفت انگیز است، وقتی هاوارد بهم گفت، این قاصدکها هر آرزویی رو برآورده میکنن باور نکردم اما حالا نگام کن.»
چرخی زد و لباس دامنی و پفدار صورتیاش را به نمایش گذاشت.
هاوارد که از کار خودش راضی بود رو به الیوت انگشت شستش را به نشانه خوب بودن اوضاع بالا گرفت.
اما الیوت گری حواسش به آنها نبود با خودش گفت، نه، نه همه آرزوها.
دقایق میگذشتند و هاوارد والیوت به این نتیجه رسیدند که باید سریع حرکت کنند زیرا که قبل از تمام شدن کریسمس باید برگردند.
ـ جیمز تو خونه تنهاست، این دلیلی بود که الیوت برای الیزابت آورد.
کمی در جاده سنگ فرش شده پیش رفتند، تا الیزابت بالاخره متوجه جمعیت شد، الیوت و هاوارد جلوتر میرفتند و با یک دیگر حرفهای خصوص میزدند اما او میخواست جهان اطرافش را کشف کند.
همچنان که پشت سر الیوت و هاوارد پیش میرفت به آسمان بالای سرش نگریست:« وای الیوت اونا دیگه چین؟، اوخ.»
ـ حواستو جمع کن بچه!
مردی که با الیزابت برخورد کرده بود به مکالمهاش ادامه داد.
ـ نه، آماندا امشب نمیتونم، باید برم، یه بحران تو باغ وحش پیش اومده.
الیزابت به مرد که حالا دور شده بود نگاهی کرد، چه عجیب! چرا داشت با دستش صحبت میکرد؟ شانه بالا انداخت، به مسیر پیش رویش نگریست. هرکس مشغول کاری بود؛ بعضی جدی و عینکی و بعضی شاد و سرخوش، هیچ کدامشان شبیه الیوت یا هاوارد با آن پیشبند کرم رنگش نبودند.
بالاخره فهمید چه اتفاقی افتاده، بله او گم شده بود، گم شده در جایی عجیب و غریب که در آسمانش لیوانهای قهوه پرواز میکردند.
قلبش از حرکت ایستاد و همان جا خشکش زد، اگر الیوت پیدایش نمیکرد چه؟، اگر تا ابد در این جای ناشناخته و مرموز میماند و مادرش از پیدا کردنش ناامید میشد چه، جیمز چه طور؟ یعنی بدون او میتوانست به زندگی ادامه دهد؟ وحشت زده فکر کرد نکند الیوت از عمد او را اینجا آورده تا از دستش خلاص شود.
بغض راه گلویش را بسته بود و نفس کشیدن را برایش سخت میکرد، قلب کوچکش محکم به قفسه سینهاش میخورد و صدایش نگرانیاش را بیشتر میکرد، بالاخره بغضش آرام آرام در اثر فشار شکسته شد و قطرات اشک آرام آرام از گونهاش سر خوردند و بر زمین زیر پایش ریختند، رهگذران مشغول به کار با نگاهی اخم آلود و سرزنشگر به الیزابت مینگریستند، به او تنه میزدند و سپس مکالمهشان را از سر میگرفتند.
ـ این دیگه چیه؟
الیزابت به آستین خیس لباسش نگاه کرد و بعد نیم نگاهی به زمین زیر پایش انداخت:« داره میدرخشه!»
سنگهای پیاده رو یکی یکی از هم جدا میشدند و الیزابت متعجب و حیرت زده را برروی خود حرکت میدادند.
ـ صبرکنین، نه! کجا داریم میریم؟
کمی که گذشت وزش باد خنک در لابه لای موهایش و دیدن آن همه شگفتی که به سرعت ازشان عبور میکرد، باعث شد گریهاش تمام شود و خود را به دست پیاده رو بسپارد.
حرفی در حنجرهاش گیر کرده بود، حرفی که خیلی وقت بود میخواست بزند، تصمیم گرفت حرفش را به گوش باد بسپارد، با خوشحالی فریاد زد:« این بهترین کریسمس عمرمه.»
و در نهایت بازی تمام شده بود.
پیاده رو آرام از حرکت ایستاد و الیزابت را برروی زمین گذاشت سپس به عقب برگشت، الیزابت برایش دست تکان داد:« ممنون زمین، کریسمست مبارک.»
وقتی پیاده رو به اندازهای دور شد که دیگر نمیشد آن را دید، الیزابت دست از تکان دادن دستش برداشت و به اطراف نگاه کرد.
سرمای یخی را در استخوانش احساس کرد چیزی در ذهنش شکل گرفت، سیاهی مطلق و ناراحتی و ناامیدی، این احساسات در جانش رخنه کرده بودند.
قبل از اینکه بر زمین بیفتد، یک جمله از دهانش خارج شد:
«اینجا... کجاست؟»
داستان ادامه دارد.......
پینوشت:
پایان قسمت نهم
الیزابت سرانجام وارد دنیای جادو شد؛ اما پس از گمشدن در میان شگفتیهای آن، به مکانی ناشناخته و تاریک رسید... 🌌
آیا الیزابت در این دنیای عجیب تنهاست؟ و منظورش از اینکه «اینجا مثل آنجا نیست» چیست؟
خوشحال میشوم نظرتان را درباره این قسمت با من در میان بگذارید. 💬✨
قسمتهای منتشر شده از «روزی روزگاری مرگ»:
روزی روزگاری مرگ، قسمت اول: آغاز
روزی روزگاری مرگ، قسمت دوم: در آستانهی خطر
روزی روزگاری مرگ، قسمت سوم: در آغوش شب
روزی روزگاری مرگ، قسمت چهارم: ریشهی قدرت
روزی روزگاری مرگ، قسمت پنجم: در جست و جوی نجات
روزی روزگاری مرگ، قسمت ششم: خودکار نجات