ویرگول
ورودثبت نام
Fateme
Fatemeنویسنده جهانی است که در جسم انسانی اسیر شده است. - ویکتور هوگو -
Fateme
Fateme
خواندن ۶ دقیقه·۴ ماه پیش

روزی روزگاری مرگ، قسمت ششم: خودکار نجات

فصل هشتم:

در اداره پلیس ساویل رُ جنجالی به پا بود، تمامی اهالی محله به خاطر صدایی که از خیاطی کوچک الیزلبت و دوستان آن هم این وقت شب می‌آمد شاکی بودند، اما انگار مشکلی وجود داشت تمامی پلیس ها و مافوقشان در جنب و جوش بودند ولی نه به خاطر گزارش مردم به خاطر چیزی دیگر چیزی که به زبان آورده نمی‌شد.

پلیس جوانی با صورت کک مکی و موهای قرمز در میان جمعیت داد زد:« مردم عزیز خواهش می‌کنم....

صدایش در میان صدای جمعیت گم شد.

ـ خواهش می‌کنم توجه کنید، این دفعه صدایش را کمی بالا برد:« لطفا، اَوووو.‌حرفش به خاطر مشت یکی از زن های پیر محله که اسمش اگنس بود ناتمام ماند.

پیرزن با صدای تو دماغی و لرزانش گفت:« دارم بهت می‌گم جوون، اون پسره ۱۸ ساله همه دکترای دنیا رو با خودش برد تو اون ساختمون. مکث کرد و رو به پلیس داد زد:« این یه گروگان گیریه.»

همراه او بقیه مردم شروع کردند به پچ پچ.

زنی با کلاه خواب و چشمانی پف آلود گفت:« گروگان گیری؟»

مرد جوانی که همراه زنش آمده بود بلند گفت:«این یعنی چی ؟»

و این جمله ورد زبان همه شده بود، این روزها دیگه هیچ جا امن نیست.

و از خود صداهایی در می‌آوردند که نشان از تعجب داشت.

پلیس جوان عاجزانه سعی می‌کرد شایعات را بخواباند اما به وضوح ناموفق بود.

نفس عمیقی کشید و به سمت میز پذیرش رفت، با تقلا خود را بالاکشید و حنجره‌اش را با آخرین حالت صوت به کار برد:« ساکت شید!»

همه سر برگرداندند و به پلیس جوان، که صورتش از شدت عصبانیت سرخ شده بود، خیره شدند، پلیس دوباره با آخرین توانش گفت:« قرار نیست هیچ تحقیقی انجام بشه حالا همه برید خونتون و بِ. خوا. بید.»

این گونه شد که مردم دست از پا دراز تر اما هنوز شاکی به خانه‌هایشان برگشتند. با این حال هیچکس توجه نکرد که دیگر صدا ها تمام شده بودند و خیاطی در سکوتی مرگ بار فرو رفته بود.

فصل نهم:

دوشیزه کینگ جوان درحالی که قیچی را در دست گرفته بود عرق پیشانی اش را پاک کرد:« هوف این پنجمیش بود، وای الیزابت نه!»

و با احتیاط در تاریکی به سمت الیزابت دوید که داشت با سوزن چرخ خیاطی ور می‌رفت.

دوشیزه جوان نگران به الیزابت نگاه کرد زیر لب گفت:« یعنی باید دورش کنم؟، ذهنش با او مخالفت کرد، نه این اولین باره که اینجور در چیزی دقیق میشه.

اما متاسفانه الیزابت از چرخ خیاطی دست کشید و به سمت قفسه پارچه ها رفت.

ـ آخیش یه جای امن.

الیزابت تسخیر شده همچنان با چشمانی بدون مردمک و اراده‌ای که مال خود نبود از پارچه ها عبور کرد و به سمت در فروشگاه رفت.

ـ چی!؟ دوشیزه جوان دوان دوان خود را به الیزابت رساند.

ـ صبرکن الیزابت تو نباید بری بیرون، لعنتی.

الیزابت آسوده از در خارج شد و به بیرون فروشگاه رفت.

دوشیزه جوان لحظه‌ای در تاریکی ایستاد. از میان پارچه‌های به‌هم‌ریخته و چرخ خیاطیِ روشن، به دیوار بزرگ آجری نگاه کرد یعنی کمک لازم بود، اما جیمز که در خلسه بود و ریچارد هم که کاری از دستش بر نمی‌آمد بالاخره تصمیمش را گرفت و با تمام جرئت به بیرون دوید:« یه روز کاری می‌کنم که برام جبران کنی.»

زنگوله در پشت سر هردویشان آواز مرگ را نواخت.

مدتی در اطراف ساختمان کوچک فروشگاه دایره وار چرخیدند تا اینکه در دور سوم الیزابت پشت فروشگاه متوقف شد.

دوشیزه جوان بی توجه و خسته گفت:« بی خیال اینجا هم قرار نیست چیزی پیدا کنی سه بار رد شدیم چرا بار اول نایستادی؟»

از عصبانیت آهی کشید و با خود گفت:« اگر این دختره حداقل ازم تشکر کرده بود می‌تونستم بهش کمک کنم، اما پوف، چقدر این مغروره!»

سپس با قدم های بزرگ و پای کوبان به راهش ادامه داد تا الیزبت بعدا به او برسد.

ولی هنگامی که به پشت ساختمان رسید دید خبری از الیزابت نیست.

تمامی افکار و عصبانیتش جایش را به ترس داد و صورتش مانند گچ سفید شد پاهایش سست شدند، سپس قدم هایش را تند کرد و چندین و چند بار اطراف ساختمان دور زد.

ـ اون کجاست؟ ناباورانه تکرار کرد:« همین جا بود!»

ـ وای نه، نه نه نه نه نه. سرش را میان دستانش گرفت و روی زمین نشست زیر لب گفت:« اون غیب شده، ربوده شده، نمی‌دونم چی شده.»

از جایش بلند شد، وقت طلا بود و نباید آن را هدر می داد، نفس عمیقی کشید:« خیلی خوب ماریا تو از پسش بر میای، میری داخل و به اینکه الیزابت رو گم کردی اعتراف میکنی.»

دندان قروچه کرد و مشت گره کرده اش را بالا برد:« نمی‌تونم ببینم اون پسره احمق ریچارد مسخرم می‌کنه این خیلی رو اعصابه، اما....

یک دفعه گل از گلش شکفت:« صبر کن اگر جیمز هنوز ارتباطش با الیزابت وصل باشه می‌تونیم جاشو پیدا کنیم.»

بالاخره عزمش را جزم کرد و با قدم هایی قاطع ساختمان را دور زد، دستش را روی دستگیره فروشگاه گذاشت، کمی مکث کرد، یعنی کار درستیه؟، سرش را تکان داد و تمامی افکار بد و شیطانی‌اش را کنار زد الان جان یک آدم در میان بود، بازدمش را رها و در فروشگاه را باز کرد:« چیییییی؟»

از تعجب خشکش زده بود:« الیزابت!؟ تو، تو اینجا چی‌کار می‌کنی؟»

الیزابت با چهره‌ای شاد که معلوم بود متعلق به خودش است و با مردمک های بلوطی‌اش کنار چیزی که قبلا چرخ خیاطی بود ایستاده و به دست خونی‌اش زل زده بود دوشیزه کینگ جوان با ناباوری و قدم های آهسته به الیزابت نزدیک شد همچنان در شوک بود:« تو، تو، چه جوری؟»

الیزابت لبخند زد.

دست خون‌آلودش را بالا آورد.

چیزی میان انگشتانش برق می‌زد...

خودکاری فلزی با نوک نقره‌ای و بدنه‌ی آبی تیره.

دوشیزه جوان متعجب تر از قبل گفت:« این همون خودکاره؟ سرش را بالا آورد:« چه جوری اینکارو کردی؟، دستت!، دستت داره......»

اما نتوانست جمله‌اش را تمام کند، هنگامی که در اثر دیدن خون غش می‌کرد الیزابت در نهایت چابکی او را از پشت گرفت.

الیزابت لبخند می‌زد؛ بله، او دوباره خودش شده بود.

ـ الیزابت!؟، این صدای نگران جیمز بود که حالا در چهار چوب در آجری قرار داشت، از سر رو رویش عرق می‌ریخت و دست و پایش می‌لرزید به سختی سرپا ایستاده بود، انگار پس از قطع شدن ارتباطشان سریع خودش را رسانده بود.

نگاهش به دوشیزه غش کرده و سپس دست خونی الیزابت افتاد با نگرانی به سمت خواهرش دوید:« می‌دونستم، می‌دونستم نباید اجازه بدم این کارو انجام بدی تو....!»

اما با دیدن چیزی که در دست الیزابت بود نفسش بند آمد:« تو پیداش کردی!»

و با ناباوری سرش را تکان داد:« فکر کردم تو، یعنی وقتی که ارتباطمون قطع شد، خب ممکن بود پیداش کرده باشی اما از طرفی من..»

ـ جیمز! الیزابت دسشتش را روی شانه برادرش که از نگرانی گریه می‌کرد گذاشت:« می‌دونم جیمز.» سرش را پایین انداخت:« ببخشید، من جوری محفظه نگهداری خودکار رو تنظیم کرده بودم که با خون یه جادوگر باز بشه، سپس به چرخ خیاطی اشاره کرد که حالا از دوطرف گشوده شده بود.

جیمز آزرده خاطر گفت:« خب می‌تونستی از من بخوای.»

ـ بی خیال جم تو داشتی منو هدایت می‌کردی، تازه می‌دونم داشتی سعی می‌کردی از این کار منصرفم کنی، ببخشید که به ذهنت نفوذ کردم. خجالت زده سرش را پایین انداخت.

جیمز با مهربانی گفت:« اون، اون چیزی نبود، خب منم هیپنوتیزمت کرده بودم، راستش....

جیمز با لبخند، چانه‌ی خواهرش را بالا آورد و با لبخندی گشاده نگاهش کرد:« تو اولین کسی بودی که در برابر قدرتم و موافقت کردی و این به من یاداوری کرد که باید بیشتر تمرین کنم.»

الیزابت با برادرش همراهی کرد و لبخندی بر لبانش نشست.

ـ این عالیه، پس تا اون موقع، مکث کرد و خودکار را در دست خونی‌اش بالا گرفت:« میریم رز رو نجات بدیم.»

داستان ادامه دارد........

پی‌نوشت:
پایان قسمت ششم

الیزابت سرانجام «خودکار نجات» را پیدا کرد؛ اما آیا این وسیله واقعاً می‌تواند رز را از مرگ نجات دهد؟
خوشحال می‌شوم نظرتان را درباره این قسمت با من در میان بگذارید. 💬✨

قسمت‌های منتشر شده از «روزی روزگاری مرگ»:

روزی روزگاری مرگ، قسمت اول: آغاز

روزی روزگاری مرگ، قسمت دوم: در آستانه‌ی خطر

روزی روزگاری مرگ، قسمت سوم: در آغوش شب

روزی روزگاری مرگ، قسمت چهارم: ریشه‌ی قدرت

روزی روزگاری مرگ، قسمت پنجم: در جست و جوی نجات

داستانداستان کوتاه
۱۴
۲
Fateme
Fateme
نویسنده جهانی است که در جسم انسانی اسیر شده است. - ویکتور هوگو -
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید