ویرگول
ورودثبت نام
Fateme
Fatemeنویسنده جهانی است که در جسم انسانی اسیر شده است. - ویکتور هوگو -
Fateme
Fateme
خواندن ۸ دقیقه·۳ ماه پیش

روزی روزگاری مرگ، قسمت شانزدهم: آغاز یک تعقیب

ادامه فصل دهم:

دوباره سکوت....

این دفعه سکوت از جنس لحظه بود.

جیمز و ریچارد در سکوت به یکدیگر خیره شده بودند.

ریچارد سکوت را مانند شیشه‌ای شکست:« شوخی خوبی بود جم.»

اما جوری این جمله را گفت انگار به آن باور ندارد.

ـ شوخی کردی دیگه؟

ماریا هنوز بر روی دستان ریچارد بی‌هوش بود.

درحالی که سعی می‌کرد به جیمز نگاه نکند ماریا را برروی زمین گذاشت:« کی بود در می‌زد؟»

جیمز همچنان در سکوت آنجا ایستاده بود.

نفس نفس می‌زد، انگار یک مسیر هزار متری را دویده.

چیزی نگفت، می‌دانست ریچارد در این مواقع چه جوری می‌شود.

فقط منتظر ماند.

صدای خنده بلند ریچارد در فضای پایگاه پیچید، خنده‌ای که انگار از سر بیچارگی بود.

دستی به موهای پرپشتش کشید، برگشت و با صدایی درمانده گفت:« اون واقعا دزدیده شده؟»

جیمز فقط سرتکان داد انگار نگفتنش باعث می‌شد چیزی از واقعیت تغییر کند.

ـ عالی شد!

ریچارد با عصبانیت پایش را به کناره تخت رز کوبید.

ـ دیگه از این بدتر نمیشه نه!؟

ـ نه، فکر نکنم. جیمز زیرلب زمزمه کرد.

ادامه داد:« ببین پلیس ها اون بیرون منتظرن، از نصف شب تا الان دارن دنبال وزیر می‌گردن.»

ـ از کجا فهمیدن ما اینجاییم؟

ـ یه نامه براشون اومده.

سکوت...

جیمز نگذاشت این سکوت مثل قبلی کش پیدا کند:« توش نوشته شده، بچه‌های خیاطی می‌تونن کمکتون کنن.»

ـ آهاااا.

ریچارد جوری این را گفت انگار چیز کاملا معمولی است.

ـ درسته.

ـ حالا می‌خوای چی کار کنیم؟

نگاه دو پسر دور اتاق چرخید، یک عالمه دکتر هیپنوتیزم شده و دو دختر بی‌هوش، یکی در حال مرگ و یکی در شرایط تقریبا مساعد و....جای یک نفر خالی بود.

جیمز آهی کشید و شقیقه‌اش را ماساژ داد:« می‌خوای چی‌کار کنیم؟»

ـ مگه نگفتی به لیز اعتماد داری؟

جیمز سرش را بالا آورد و به ریچارد نگریست.

ـ پس ما می‌ریم تا وزیر رو نجات بدیم.

ـ چی!؟

جیمز با دست به دورتا دور پناهگاه مخفی ۱۰۴ اشاره کرد:« یعنی این آشفته بازار رو رها کنیم و بریم... و اونو؟»

ـ نگران نباش ماریا چیزیش نمیشه، میذاریمش اینجا که به دکترها دستور بده.

ریچارد مکثی کرد و ادامه داد:« وقتی بلند شد خودش میفهمه باید چی‌کار کنه.»

ـ چرا وایسادی جیمز؟ نمیای؟

ـ یعنی لیز رو تنها بذارم اونم تو بدن رز؟

ـ پس نامه رو خوندی.

جیمز سرتکان داد:« نه نخوندمش، نیازی نبود.»

ـ یعنی از اول می‌دونستی؟

ـ اوهوم.

ـ خیلی خوب اینم یه غافلگیری دیگه!

سکوت....

دودوست در سکوت به یکدیگر خیره شدند انگار هرکدام منتظر بود دیگری ادامه دهد.

جیمز گفت:« چیزی نمی‌خوای برداری؟»

ریچارد سر تکان داد:« نچ، فقط تو راه برام تعریف کن چه جوری فهمیدی مهر جادو دزدیده شده.»

ـ باشه

جیمز با دودلی به پشت سرش نگاه کرد:« پس بریم.»

هردو از دیوار گذشتند، با بسته شدن دیوار همه چیز پشت سر گذاشته شد.

دو پسر طول ساختمان خیاطی کوچک را طی کردند، چشم جیمز بی اختیار از یک نقطه دوری می‌کرد.

چرخ خیاطی، جایی که خون الیزابت ریخته بود.

هیچ کس حرف نمی‌زد، مثل اینکه هرکدام منتظر بود دیگری بگوید از این سفر سالم برخواهند گشت اما....واقعا سالم برمی‌گشتند؟

زنگوله بالای در ساختمان با باز شدن در صدای وهم انگیزی نواخت، آوای مرگ.

ریچارد خنده عصبی کرد:« به نظرم باید یه زنگوله جدید بخریم.»

اما جیمز چیزی نگفت، لحن ریچارد بیشتر به این شباهت داشت که انگار دارد با خودش حرف می‌زند.

هردو در سکوت پشت به در ساختمان ایستاده بودند.

ـ پلیس ها کجان؟

ریچارد همان لحظه جوابش را گرفت.

صدای کلفت مردی از پشت دیوار بلند شد:« همینقدر هستید؟»

مخاطبش جیمز بود.

ـ بله سروان.

بالاخره مرد از پشت دیوار بیرون آمد، سبیل پر پشت و صورت صاف و یکدستی داشت، بدنش ورزیده و لباسش پر از نشان‌های افتخار بود.

در کمال تعجب پشت سر سروان پسر دیگری نمایان شد تقریبا هم سن جیمز بود، صورتی کک مکی و موهایی قرمز داشت.

سروان عربده کشید:« خیلی خوب افراد می‌تونید بیاید بیرون.»

ناگهان نزدیک به پنجاه سرباز آماده باش از اطراف ساختمان بیرون ریختند، بعضی محکم و عضلانی و بعضی پوست و استخوان.

سروان دو دستش را بالا آورد و به سمت ریچارد و جیمز گرفت:« از آشنایی با شما خوشوقتم، من سروان پاکوتاه هستم.»

جیمز همچنان که دست سروان پاکوتاه را در دست می‌فشرد گفت:« خوشوقتم سروان من جیمز هستم و اینم ریچارد.»

سروان نگاه بالا به پایینی به ریچارد انداخت همان لحظه در ذهنش نتیجه گیری کرد، این پسر ترسو بی خاصیت است.

اما شاید نمی‌دانست قدرت ریچارد چه کارها که نمی‌تواند بکند.

ـ فکر می‌کردم بیشتر باشید آخه اسم خیاطی این جور می‌رسونه.

جیمز نگاهی به تابلو فروشگاه شان انداخت و ترس در چشمانش موج زد:« آره خواهرم.. الیزابت رفته به یک سفر تا پارچه هامون رو بفروشه.»

ـ که اینطور.

سروان این را گفت اما به نظر نمیامد باورش شده باشد.

ـ خب حرکت می‌کنیم افراد، به پیش.

ـ صبرکنید می‌خوایم تا اداره پلیس پیاده بریم؟

سروان برگشت و نگاه غضبناکی به ریچارد انداخت.

ریچارد حرفش را اصلاح کرد:« که خیلی کار خوبیه!»

وقتی همه رفتند دو پسر به یکدیگر زیر چشمی نگاه کردند، یک نفس راحت کشیدند.

ـ سلام!

اما مثل اینکه فرصت استراحت نبود.

جیمز خودش را جمع و جور کرد و سعی کرد ضربان قلبش را کنترل کند:« آه، سلام.»

پسر مو قرمز دستش را به سمت جیمز دراز کرد:« من سرباز پاکوتاه هستم.»

ـ اوه پس شما..؟

ـ بله من پسر سروان هستم.

پسر سرش را پایین انداخت، کمی خجالتی می‌نمود، چهره‌اش عجیب برای جیمز آشنا بود.

بالاخره سرش را بالا آورد:« اما..اما سؤ تفاهم نشه من به پدرم نگفتم که شما چهار نفرید.»

نفس جیمز و ریچارد برید و از تعجب خشکشان زد، فقط یک جمله در ذهن دو نفرشان وجود داشت، او همان پلیسی است که اهالی محل برای بازرسی فرستاده بودند.

پسر که دید جوابی نگرفته ادامه داد:« پدرم معمولا به گزارش های اهالی توجه نمی‌کنه به همین دلیل وقتی من رو فرستاد چیزی ازم نپرسید.»

وقتی دید نه جیمز و نه ریچارد تشکری نمی‌کنند، کمی ناراحتی و تشویش در چهره‌اش پیدا شد.

ـ خب من دیگه برم.

و با اضطراب از آن دو دور شد.

جیمز به ریچارد نگاه کرد، ریچارد هم به جیمز.

ـ به نظرت می‌دونه دوشیزه کینگ هم اینجاست؟

ـ فکر نکنم، چیزی نگفت.

ـ باید سریع دنبالشون بریم به اداره پلیس وگرنه برمی‌گردن.

با این جمله ریچارد هردو با قدم های محکم و تند به سمت گروه افسران پلیس دویدند.

در آن شب زمستانی، نفس هایشان تبدیل به بخار می‌شد ساعت ۳ صبح بود و هوا مانند قیر سیاه.

ـ مواظب باش ریچ.

جیمز به سرعت دست ریچارد را کشید تا به نیمکت در پیاده رو نخورد.

ـ ممنون جم.

ریچارد نگاهی به جلو انداخت، افسران پلیس چند متری از آنها دورتر بودند.

ـ میدونی اون موقع که خبر رو دادی..واقعا شوک شدم.

ـ تو همیشه وقتی خبر بد میشنوی اینجوری میشی.

ـ باور کن اصلا نمی‌دونستم چی باید بگم.

ـ باور می‌کنم ریچ، آروم باش.

ـ تصمیمون اشتباه بود؟

ـ کدومش؟ اینکه پشت سر این پلیس ها بریم به ناکجا آباد در صورتی که نمی‌دونیم کی اون نامه رو نوشته؟ یا اینکه دخترا رو با اونهمه دکتر تنها بذاریم؟

جیمز درتاریکی دید که صورت ریچارد درهم رفت:« فکر کنم هردوتاش.»

ادامه داد:« چه طوری فهمیدی مهر گم شده؟»

برای یک دقیقه جیمز چیزی نگفت جوری که ریچار فکر کرد دوستش دیگر آنجا نیست.

ـ جیمز؟

ـ می‌دونم، خیلی خوب حوالی ساعت ۱۰ یک انفجار در عمارت شپرد رخ میده.

صدای حبس شدن نفس ریچارد در گوش جیمز پیچید.

ـ آره ما نیم ساعت قبل از ده از عمارت رفته بودیم میدونی که...

در آن لحظه صحنه‌ی دویدن الیزابت درحالی که رز خونین در دستانش بود در ذهن هردو تداعی شد.

ـ بگذریم، صاحب عمارت، شپرد، می‌گه که چیز ارزشمند و گران قیمتی از خونش دزدیده شده.

ـ و تو حدس میزنی اون مهرجادوییه؟

ـ حدس نه، مطمئنم.

ـ چه طور؟

جیمز مکثی کرد، نمی‌دانست چه طور این موضوع را توضیح بدهد.

چند لحظه دیگر در سکوت دویدند.

ـ زود باش جم الان میرسیم به اداره.

ـ خیلی خوب، ببین، وقتی در زدن من رفتم بالا که ببینم چی شده و خب...طبیعتا با اون همه پلیس مواجه شدم.

ـ اینو که خودم میدونم بعدش چی؟

ـ یکی از همین افسرا اومد جلو و اسمم و کارم رو پرسید بعد بهم گفت که وزیر ربوده شده.

ـ خب؟ ریچارد با اشتیاق دنبال می‌کرد انگار این هیجان باعث شده بود خستگی‌اش را فراموش کند.

ـ من خیلی هول کردم و متعجب شدم اما سعی کردم رابطمون با وزیر رو فاش نکنم تا اینکه اون نامه رو نشون داد.

ـ همون که نوشته بود ما می‌تونیم کمکشون کنیم، اصلا کی اون رو نوشته؟

جیمز سر تکان داد که نمی‌داند، در همان زمان چراغ های اداره ساویل رُ از دور نمایان شدند.

ـ زودباش جم بقیش رو بگو.

ـ خیلی خب خیلی خوب، من شندیم که دوتا سرباز دارن باهم راجع به این گروگان گیری صحبت می‌کنن و شنیدم که گفتن، یه سنگ براق، به همین خاطر....تصمیم گرفتم هیپنوتیزمشون کنم.

بخش آخر جمله‌اش را سریع گفت.

ـ واقعا!؟

ریچارد متعجب به جیمز نگریست.

ـ آفرین پسر فکر نمی‌کردم هیچ وقت این کارو بکنی.

ـ احمق نباش فقط همین یه بار بود.

ـ باشه تو گفتی و ما هم باور کردیم.

ـ ریچارد!

ریچارد همچنان که مخفیانه می‌خندید به زمانی فکر کرد که جیمز قاطعانه گفته بود، من هیچ وقت علیه آدم های بی‌گناه از جادوم استفاده نمی‌کنم، اما امشب دوبار قولش را شکسته بود یکی دربرابر دکترها و دیگری آن دو سرباز از همه جا بی‌خبر.

جیمز که وظیفه خود میدید داستانش را تمام کند با اکراه ادامه داد:« خب وقتی هیپنوتیزمشون کردم ازشون راجع به همه چیز پرسیدم این که فکر می‌کنن چه کسی گروگان گیر بوده و غیره همون موقع بود که راجع به حرف صاحب عمارت شپرد بهم گفتن و اینکه....جنگلی که گروگان گیر وزیر ازش گذشته همه درختانش سوخته.»

خنده ریچارد بند آمد:« تو فکر می‌کنی اون...»

جیمز سرتکان داد:« آره فکر می‌کنم از قدرت وزیر استفاده کرده.»

داستان ادامه دارد.....

پی‌نوشت:
پایان قسمت شانزدهم

گاهی یک سرنخ کوچک، می‌تواند مسیر یک ماجرا را کاملاً تغییر دهد. جیمز و ریچارد برای پیدا کردن وزیر همراه پلیس راهی شدند، اما هرچه بیشتر پیش رفتند، رازهای بیشتری آشکار شد. جنگلی سوخته، مهر جادویی گمشده و رباینده‌ای که شاید از قدرت وزیر استفاده کرده باشد... اما چه کسی این نامه را برای پلیس فرستاده و چرا مطمئن است «بچه‌های خیاطی» می‌توانند کمک کنند؟

خوشحال می‌شوم نظرتان را درباره این قسمت با من در میان بگذارید. 💬✨

قسمت‌های منتشر شده از «روزی روزگاری مرگ»:

روزی روزگاری مرگ، قسمت اول: آغاز

روزی روزگاری مرگ، قسمت دوم: در آستانه‌ی خطر

روزی روزگاری مرگ، قسمت سوم: در آغوش شب

روزی روزگاری مرگ، قسمت چهارم: ریشه‌ی قدرت

روزی روزگاری مرگ، قسمت پنجم: در جست و جوی نجات

روزی روزگاری مرگ، قسمت ششم: خودکار نجات

روزی روزگاری مرگ، قسمت هفتم: هدیه‌ای برای کریسمس

روزی روزگاری مرگ، قسمت هشتم: مهمانخانه شیر سرخ

روزی روزگاری مرگ، قسمت نهم: دنیایی متفاوت

روزی روزگاری مرگ، قسمت دهم: به سوی ناشناخته

روزی روزگاری مرگ، قسمت یازدهم: پیشکش شاه شاهان

روزی روزگاری مرگ، قسمت دوازدهم: بازجویی در تالار تاریکی

روزی روزگاری مرگ، قسمت سیزدهم: آخرین شانس

روزی روزگاری مرگ، قسمت چهاردهم: بهای نجات

روزی روزگاری مرگ، قسمت پانزدهم: دوخبر ناگوار

داستانداستان کوتاه
۸
۱
Fateme
Fateme
نویسنده جهانی است که در جسم انسانی اسیر شده است. - ویکتور هوگو -
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید