
ادامه فصل نهم:
الیزابت درست همانجا ایستاده بود، چند سانت آن طرف تر از آوارها، تالار تاریکی حالا با نور کمسویی که از سوراخ ایجاد شده در سقف میتابید روشنتر شده ، الیزابت مات و مبهوت به صحنه پیش رویش خیره شده بود، گاهی اوقات صداهایی از دهانش در میامدند که مقدمه چهطور، از کجا و وای خدای من بودند اما ادامه نمییافتند.
بالاخره الیوت گری الیزابت را دید:« الیزا زودباش باید از این جا بریم.»
به سمتش قدم برداشت اما چیزی زیر آوارها پایش را گرفت، یک صدا، صدای خفه یک مرد:« لطفا ما رو هم نجات بدین.»
حالا ترس جای نگرانی را در چشمان الیوت گرفته بود، اما آن را کنار زد و پایش را تکان داد تا دست بی جان جدا شود.
قدمهایش سنگین تر و بلندتر شدند، بالاخره به الیزابت رسید و دست کودکانهاش را گرفت:« الیزا چت شده؟»
ـ الیوت!
برای اولین بار از لحظه ورود قهرمانانه الیوت گری الیزابت رویش را به او کرد:« من خیلی میترسم.»
الیوت گری الیزابت را که در بغلش پریده بود در آغوش گرفت و سعی کرد آرامش کند اگرچه خودش میدانست دیدن موجود تاریکی چه تاثیری روی افراد میگذارد، الیزابت را از خودش جدا کرد و شانههایش را با دو دست گرفت:« گوش کن الیزا، من تو رو از اینجا میبرم بیرون.»
و دستش را کشید.
ـ اما الیوت، صبرکن.
الیوت منتظر ماند تا الیزابت چیزی بگوید، الیزابت کمی این طرف آن طرف سرچرخاند و این پا و آن پا کرد:« ما باید اون دوتا رو هم نجات بدیم، همون آقا سایهای ها.»
ـ سایه؟
الیزابت سر تکان داد تا حرفش را تایید کند، الیوت گری لحظهای متعجب به جایی نگاه کرد که پایش گرفته شده بود، ترس در چشمانش شدت یافت:« الیزابت اونا صورت داشتن؟»
ـ اوهم، البته اولش نه.
ـ لازم نیست نگرانشون باشی، چیزیشون نمیشه چون سایه هستن فعلا باید نگران خودمون باشیم.»
کمی دیگر دست دخترک را کشید:« زود باش الیزا، هاوارد منتظره.»
ـ اما...اما
ـ چرا اما، اما میکنی زودباش دیگه!
ـ خودکار تو دست اوناست.
چهرهی الیوت گری رنگ باخت و لحظهای خشکش زد، نمیدانست چه بگوید، اصلا چه میتوانست بگوید، فقط یک سوال در ذهنش بود، آیا آن موجود پلید کار با خودکار را یادگرفته؟
ـ کجاس؟ دست کدومشون بود؟
الیزابت فین فین کنان و با بغض ترکیده همچنان که زیر سوراخ بزرگ سقف ایستاده بود، به نقطهای از آوار اشاره کرد:« یه سایه داشت نحوه کارشو اونجا به یه موجود زشت توضیح میداد.»
الیوت گری تعلل نکر حتی فکر نکر که بترسد یا نقشه بکشد فقط قدم برداشت تا به آن سر تالار رسید، بعد چشمانش را بست و دستش را زیر آوار کرد.
الیزابت هم با دست جلوی چشمانش را گرفته بود، فقط دعا میکرد آن موجود پلید از زیر آوار در نیاید.
ناگهان چشمان الیوت گری باز شدند، لبخند کوچکی بررویی لبش شکل گرفت که سریع پنهانش کرد و بعد چیزی را از زیر آوار بیرون کشید.
الیزابت جیغ زد، جیغ بلندی که تا آن سر مخفیگاه پیچید.
الیوت گری متعججب از واکنش الیزابت به چیزی که در دستش بود نگریست.
وحشتناک بود، او فقط میخواست خودکار را بردارد اما انگار همراه آن، دست سایهای مأمور تی را هم کنده بود.
آب دهانش را قورت داد، دست و پایش شل شدند و ناگهان لاغرتر از همیشه نمود برگشت و به سوراخی که در میان آوار ایجاد کرده بود نگاه کرد، صدای ناله خفیفی از آن میامد.
سرش را به سرعت پس کشید به الیزابت نگاه کرد، رنگ پریده و وحشت زده، کاش از همان اول فقط یک گل سر نقرهای برایش میگرفتم، هدیه کریسمسی که در یکی از بهترین بدلیجات فروشیهای شهر دیده اما باز انتخاب هدیه را به خود الیزابت سپرده بود.
الیوت گری خودش را جمع و جور کرد، چشمانش را بست، سینهاش بالا و پایین رفت و بعد در یک حرکت دست آویزان به خودکار را جدا کرد.
هراسان به سمت الیزابت دوید:« زود باش الیزا کمرمو بچسب.»
الیزابت فقط پلکهایش را روی هم فشرد قطرهاشکی از گونهاش سر خورد و کمی پشت سرش را ورانداز کرد، دست تی همان جا افتاده بود، مأموری که میخواست نجاتش بدهد اما حالا او داشت رهایش میکرد.
کمی عقب رفت تا بعد خودش را روی الیوت بیاندازد و کمرش را بگیرد.
اما مرگ حتی در امیدوارترین لحظات هم آنها را رها نمیکرد.
چیز سفت و سختی پای الیزابت را چسبید و باعث شد جیغ خفیفی از دهانش خارج شود، تمام بندش یخ کرد، احساس ناامیدی، عصبانیت و ناراحتی در ذهنش نفوذ کرد و بعد از پشت سرش همان چیز ظاهر شد، همان شاهشاهان همان که ترسناک و زننده بود حالا دوباره میخواست به ذهنش نفوذ کند.
صدای هشدارهای الیوت را نمیشنوید فقط میدید دهانش را تا انتها باز میکند و چیزی میگوید اما کر شده بود.
فقط یک صدا، صدایی که زیر گوشش زمزمه میشد:«باز هم همدیگه رو میبینیم الیزابت.»
ناگهان چیزی بر آن صدا غلبه کرد، صدای ذهنش بود که با آزردگی خاطر میگفت:« کاش میشد یه جوری نابودش کنیم.»
بعد فکر کرد، نابود شو، نابود شو.
آن طرف ذهنش الیوت گری که فهمیده بود دیگر کار از کار گذشته طناب آویزان از سوراخ را رها کرد و به سمت الیزابت کوچک دوید.
ـ رهاش کن....صفر
صفر تا اسمش را شنید به سمت الیوت گری برگشت:« اوه، ببین کی اینجاست، لبخند دندان نمایی بر صورت موجود پلید شکل گرفت، دوست قدیمی من.»
ـ این دوست کوچولوت یه چیزایی بلده، تقریبا به من تلقین کرد که باید خودمو نابود کنم، اما....
در برابر چشمان الیوت گری، الیزابت شل شد و بر روی زمین افتاد.
صفر خنده شیطانیای کرد:« اینم برای تو دوست قشنگم، همون طور که گفتم، بازم همیدگه رو میبینیم.»
الیوت گری به سمت الیزابت دوید، بدنش مثل یک تکه یخ بود، خون در رگهایش منجمد شده بود.
سرش را پایین انداخت ، الیزابت را برداشت و بدو به طرف سوراخ رفت، فکر انتقام در سرش موج میزد، دست راستش که رها بود جرقهای زد و آینهای در آن ظاهر شد.
ـ درسته، بازم همدیگه رو میبینیم....صفر
همچنان که از طناب بالا میرفت آینه در دستش بود، در آخرین لحظه وقتی به پشت بام قصر رسیده بود، آینه را در نور گرفت، نور منعکس شد و دقیقا به بدن موجود پلید خود.
فریادهای سوزناکی از پایین بلند شد و بوی گوشت سوخته در فضا پیچید.
الیوت گری از روی بام به اطراف نگاه کرد، ارتش سیاه صفر دست از جنگ با گروه نجات آنها برداشته بودند و خیره به قصری که شاهشان در آن بود مینگریستند ناگهان همه دست از جنگ کشیدند و به طرف منشأ صداها دویدند.
فریاد شادی گروه نجات آرام در فضا پیچید اما انگار هیچکدام خبر نداشتند که کسی که برای نجاتش آمده بودند در حال مرگ است.
الیوت گری به صورت بی روح الیزابت نگاه کرد، بار دیگر از زمین بلندش کرد، و با یک حرک از پشت بام قصر چندین متری به پایین پرید.
هاوارد با خوشحالی منتظرش بود.
ـ هی الیوت اونجا خیلی کار باحالی انجام دادی.....
اما حرفش نیمه کاره ماند چون همان لحظه چشمش به الیزابت افتاد.
ـ باید نجاتش بدیم هاوارد، خودکارتو دربیار.
ـ چی همینجا!
اما الیوت دیگر به او گوش نمیداد فقط ترس و نگرانی در ذهنش بود.
ـ ولی الیوت صبرکن باید امکانات لازم رو فراهم کنیم وگرنه...
ـ برام مهم نیست!
هاوارد یکه خورد، این، پا و آن پا کرد، سرش را پایین انداخت:« ببخشد الیوت نمیتونم.».
خشم حالا در چشمان الیوت موج میزد، بازدم تندی از بینی از خارج کرد و خودکاری که به الیزابت داده بود را از جیبش بیرون کشید:« باشه پس به روش خودم انجامش میدم.»
ـ الیوت... ممکنه بمیری.
صدای ضعیف هاوارد در میان خندههای شادمانه گروه نجات گم شد.
الیوت گری سر برآمده خودکار را فضار داد، بدنه آبی تیره آن باز شد و سه کپسول سبز رنگ را نمایان کرد با خودش گفت، هرکپسول برای یکی، نفس عمیقی کشید و پلکهایش را روی هم گذاشت، دستی که خودکار در آن قرار داشت را بالا آورد و نوک نقرهایاش را در دست دیگر فرو کرد.
حالا دیگر الیوت گری نبود.
هاوارد زیر لب گفت:« موفق باشی الیوت....در بدن الیزابت.»
داستان ادامه دارد.......
پینوشت:
پایاین قسمت سیزدهم
الیوت برای نجات الیزابت تصمیمی گرفت که شاید دیگر هیچ راه بازگشتی برای خودش باقی نگذارد. اما واقعاً پس از فعال شدن «خودکار نجات» چه اتفاقی خواهد افتاد؟
خوشحال میشوم نظرتان را درباره این قسمت با من در میان بگذارید. 💬✨
قسمتهای منتشر شده از «روزی روزگاری مرگ»:
روزی روزگاری مرگ، قسمت اول: آغاز
روزی روزگاری مرگ، قسمت دوم: در آستانهی خطر
روزی روزگاری مرگ، قسمت سوم: در آغوش شب
روزی روزگاری مرگ، قسمت چهارم: ریشهی قدرت
روزی روزگاری مرگ، قسمت پنجم: در جست و جوی نجات
روزی روزگاری مرگ، قسمت ششم: خودکار نجات
روزی روزگاری مرگ، قسمت هفتم: هدیهای برای کریسمس
روزی روزگاری مرگ، قسمت هشتم: مهمانخانه شیر سرخ
روزی روزگاری مرگ، قسمت نهم: دنیایی متفاوت
روزی روزگاری مرگ، قسمت دهم: به سوی ناشناخته