ویرگول
ورودثبت نام
Fateme
Fatemeنویسنده جهانی است که در جسم انسانی اسیر شده است. - ویکتور هوگو -
Fateme
Fateme
خواندن ۹ دقیقه·۴ ماه پیش

روزی روزگاری مرگ، قسمت دوازدهم: بازجویی در تالار تاریکی

ادامه فصل نهم:

۲۴۰ و تی کنجکاوانه شاه شاهان را در حالی که آن وسیله فلزی را در دست داشت می‌نگریستند، قیافه‌شان داد می‌زد منم می‌خوام ببینمش اما جرئت نمی‌کردند حرفی بزنند.
شاه شاهان همچنان که در هوا معلق مانده بود نگاهش میان الیزابت و خودکار تاب می‌خورد، فکورانه دستش را به زیر چانه‌اش می‌کشید و زیرلب صداهای تفکر برانگیزی از خودش در‌می‌آورد.
الیزابت کوچک که هنوز از درد به خودش می‌پیچید ناگهان چشمانش باز شد، دستانش به دو طرف بدنش چسبانده شدند و بی اختیار به بالا کشیده شد.
مأمور۲۴۰ و تی از ترس به خود لرزیدند اگرچه ۲۴۰ کمی عصبانی شده بود، اما چرا؟ خودش هم نمی‌دانست.
شاه شاهان با شیطنت به الیزابت در هوا نگریست، آن دستش که خالی بود را سه دور چرخاند و الیزابت صاف‌تر ایستاد.
الیزابت تقلا می‌کرد تا اراده‌اش را به دست ‌آورد ولی هاله‌های تیره رنگی که دورش را گرفته بودند این اجازه را نمی‌دادند.
دهانش را باز کرد تا چیزی بگوید اما صدایی از گلویش خارج نشد، صورتش خشک شد و رنگش پرید، با خودش گفت، این دیگر چیست؟، یادش بود که پیاده رو او را به یک مکان ترسناک آورد اما پس از آن از خاطرش رفته بود به صورت محوی بود فقط یادش بود دو سایه، دو مرد.
ـ لازم نیست بترسی کوچولو.
شاه شاهان مانند ماری در هوا خزید و به سمت الیزابت آمد تا جایی که توانست زیر گوشش زمزمه کند.
ـ اینجا جات امنه. با لحن صریح و آرامی این را بیان کرد جوری که الیزابت در گوشت و تک تک رگ‌هایش بار کلمات را احساس کرد اما این بار آرامش بخش نبود، او را می‌ترساند.
دوباره سعی کرد حرف بزند دهانش را باز کرد اما چیزی جز هوا نخورد.
ـ نگران نباش به زودی می‌تونی حرفم بزنی فقط....اول باید به چند تا سوال کوچولو جواب بدی.
مأمور ۲۴۰ با انزجار شاه شاهان را می‌نگریست چه طور می‌توانست!؟ آن دختر به احتمال زیاد بیش از ده سال نداشت اما او با بی‌رحمی از جادوی سیاه علیه‌ش استفاده کرده بود.
شاه شاهان انگار نه انگار که مأمور تی و ۲۴۰ آنجا حضور دارند به مکالمه‌اش با الیزابت ادامه داد:« خب، اولین سوالم اینه، خوب فکر کن چون اگر جواب ندی....نه تو نمی‌تونی جواب ندی.»
در پاسخ به شوخی خودش خنده ریزی کرد و نگاه تند و تیزی به مأمور ۲۴۰ و مأمور تی انداخت تا آنها هم بخندند.
و طبیعتا آنها هم با دهان نداشته‌شان بلند بلند و ناآگاه از اتفاق هولناکی که چند دقیقه دیگر برای دخترک بیچاره خواهد افتاد خندیدند.
بعد شاه شاهان بدون مقدمه پرسید:« اسمت چیه؟»
الیزابت دهان باز کرد و کلمات خود به خود از آن بیرون آمدند هرچه سعی می‌کرد دهانش را ببندد فایده‌ای نداشت:« من الیزابت هستم.» صدایی که از دهانش خارج می‌شد برخلاف صدای خودش خشک و ربات گونه بود، از این وضع، از ناشناخته‌ها و از همه چیز می‌ترسید، خوشبختانه می‌توانست گریه کند، همچنان که به سوالات بیرحمانه شاه شاهان پاسخ می‌داد اشک از گونه‌هایش جاری بود و زمین سیاه رنگ تالار را خیس می‌کرد.
شاه شاهان میان سوال چهارم و پنجم تأملی کرد و فضا را بوکشید، گریه، ناراحتی، خشم، این احساسات به او قدرت می‌داد، دستش را چرخاند و بدن الیزابت محکم‌تر شد.
ـ خب تا اینجا که بچه خوبی بودی....هوم، می‌دونی این چیه؟
کلمات دوباره بدون اشاره‌ای خارج شدند:« این یه خودکار نجات هست.»
ـ آفرین دقیقا درسته! بهم بگو اینو از کی گرفتی؟
الیزابت تلاش کرد، سعی کرد تا مقاومت کند و اسم الیوت و هاوارد را به زبان نیاورد، این موجود، پلید بود، اگر می‌فهمید از الیوت چه کارهایی بر می‌آمد رهایش نمی‌کرد.
ـ بهت گفتم بگو اینو از کی گرفتی.
خشم در چشمان شاه شاهان زبانه می‌کشید دستش را می‌چرخاند دهان الیزابت را باز می‌کرد، نورهای سیاه رنگ بیشتری به سمتش می‌فرستاد اما الیزابت هیچ کلمه‌ای از دهانش خارج نمی‌شد.
فقط چشمانش را بسته بود، الفبا را با خود مرور می‌کرد و هیچ اشکی از گونه‌اش جاری نمی‌شد.
ـ اِ رئیس، قربانتان بروم....
۲۴۰ درحالی که دستش را تکان می داد سعی کرد توجه شاه شاهان را به خودش جلب کند ( یعنی دلش به حال دخترک سوخته بود؟)
شاه شاهان لحظه‌ای تمرکزش به هم خورد و شعله‌های آتش از چشمانش محو شدند به ۲۴۰ نگاه ترسناکی کرد و با جدیت گفت:« چیه؟ چی می‌خوای؟»
مأمور ۲۴۰ چند لحظه مکث کرد انگار وضعیت را در ذهنش می‌سنجید به مأمور تی نگاه و ملتمسانه ازش درخواست کمک کرد.
بالاخره با چاپلوسی و لحنی سبک سرانه گفت:« قربانتان بروم شما گفتید به خاطر این پیشکش نایاب به ما ارتقای درجه می‌دهید.»
مأمور تی فقط با ترس سر تکان داد.
ـ به خاطر این بازجویی منو قطع کردی!
دوباره شعله‌های آتش، به خودکار اشاره کرد:« می‌دونی اون چیه اون خودکار می‌تونه سه نفر درحال مرگ رو نجات بده من باید بفهمم که چه طور کار می‌کنه!»
الیزابت متعجب از کشف جدیدش و نیت درونی شاه شاهان با چشمان گشاد شده به او نگریست.
ـ اما قربان.....
ـ بسه دیگه نمی‌خوام چیزی بشنوم، بِ رید بی رون!
۲۴۰ کمی از گوشه چشم اطراف را پایید و به سرعت حرفش را زد:« شما فکر نمی‌کنید شاید خودش هم ندونه.»
جو سنگینی اطراف را فرا گرفت، ۲۴۰ بی‌اختیار یک قدم عقب رفت و سایه‌ی صورتش لرزید، مأمور تی چشمانش را با دستانش پوشاند و منتظر مرگ دوستش ماند.
ـ من فقط....من
ـ ساکت!
سپس در کمال تعجب ۲۴۰ و تی ناگهان چهره‌ای بر صورت سایه‌ایشان قرار گرفت و سایه‌ی یکی از بازوان ۲۴۰ ادامه یافت تا درنهایت به انگشتان لاغر و شکیلی رسید.
صدایی حاکی از حیرت از دهان هردوشان برخاست.
ـ بیا بالا تی.
شاه شاهان با گفتن این جمله تمامی تعجب و خوشحالی ناشی از آن کارش را از بین برد.
مأمور تی نگاه وحشت زده‌ای با ۲۴۰ رد و بدل کرد.
ـ اینو باز کن.
تی به دست زمختِ موجود پلید نگاه کرد، نزدیک بود غش کند.
ـ اما قربان من چه طور می تونم این کارو کنم، وقتی که.....
می‌خواست بگوید وقتی که شما نتونستید اما سریع حرفش را خورد.
در کثری از ثانیه الیزابت از هوا به زمین افتاد و یک درد به دردهایش اضافه شد.
ـ آخ.
بلافاصله فهمید بالاخره اراده‌اش را به دست آورده و دیگر در چنگ آن موجود وحشتناک نیست با خودش گفت، البته از لحاظ فیزیکی.
همچنان که برروی زمین افتاده بود، فرصت این را بدست آورد تا اطرافش را دید بزند.
یک سایه لاغر که کت بلندی پوشیده بود، به نظرش آمد او باید همان ۲۴۰ باشد کمی ازش ممنون بود که با حرف‌هایش او را نجات داده هرچند نمی‌دانست چرا، یه سایه چاق که او هم مثل ۲۴۰ فقط یک دست داشت او باید همان مأمور تی باشد.
اینکه سایه‌ها حرکت کنند و مثل انسان‌ها برروی زمین راه بروند برایش عجیب بود اگرچه الان تنها چیزی که که میان آنها و او تفاوت ایجاد می‌کرد رنگ و حالت بدنشان بود وگرنه آنها تمام مشخصه‌های انسانی را داشتند، چهره، دست و پا، بدن.
در آخر به روبه رویش نگاه کرد اما سریع نگاهش را دزدید آن موجود حالش را به هم می‌زد ترکیبی از چیز‌های نفرت انگیز و شیطانی.
شاه شاهان دستورش را تکرار کرد:« گفتم اینو بازش کن تی و گرنه....»
اشاره مختصری به الیزابت کرد و با دیدن قیافه وحشت زده تی پوزخند شیطانی‌ای زد.
سپس خودکار را مانند طعمه‌ای برای سگش پرتاب کرد.
تی با نگاهی که التماس و وحشت از آن می‌بارید با دوستش خداحافظی کرد حتی به الیزابت هم نگاهی انداخت اما دخترک حواسش به او نبود داشت ۲۴۰ را نگاه می‌کرد، خبر نداشت این آقای خوشتیپ می‌خواسته خونش را بمکد! اما او برای نجاتش داشت دستور خطرناک‌ترین موجود تاریخ را اجابت می‌کرد.
سرتکان داد و به وضعیتی که درونش گیر افتاده بود افسوس خورد.
خودکار را از روی زمین برداشت و کمی این ور آن ورش کرد، برایش عجیب بود که چه طور این کار را انجام می‌دهد انگار این فعالیت ها در دستانش ضبط شده بودند، کمی خودکار را تکان داد و صدای ریزی به گوشش خورد، صدای در هم کوبیده شدن چند شئ استوانه‌ای کوچک، اما چه طور می‌توانست به آنها دسترسی پیدا کند؟
رو کرد به الیزابت و عجیب‌ترین یا حتی ساده‌ترین سوال ممکن را ازش پرسید:« خودکار ها چه طور کار می‌کنن؟»
الیزابت که می‌دانست جواب چیست اما نمی‌خواست جواب بدهد، سرش را پایین انداخت تا از نگاه معصومانه تی در امان بماند.
ـ باید سرش رو فشار بدی.
شاه شاهان با انزجار این را گفت، انزجار از اینکه چرا به جای او از این دخترک پرسیده بود.
مأمور تی که آخرین نقشه‌اش برای باز نکردن خودکار شکست خورده بود سعی کرد فقط کمی معطل کند:« خب قربان باید بگم که از ظاهرش معلومه چیز جادویی و مهمیه، از اونجایی که گفتید اسمش خودکار نجاته و با توجه به اینکه سه چیز...کپسول توش وجود دارن احتمالا باید نایاب باشه و فقط برای موارد خاصی ازش استفاده می‌شه مثلا همون جور که گفتید برای سه نفر درحال مرگ یعنی نه افراد زخمی یا بیمار و نه افرادی که مرده ‌هستن اما خب روش استفاده‌اش....»
لب‌هایش را با دندان‌ گزید خودش هم نمی‌دانست چرا نمی‌خواهد این خوکار به دست شاه شاهان بیفتد فقط ندایی درونی به او این چنین می‌گفت.
۲۴۰ که انگار از نیت دوستش با خبر شده بود به کمکش آمد:« قربان فکر کنم تی به زمان بیشتری احتیاج داره اگر شما برای مدت کوتاهی اینو به ما قرض بدید....»
مکث کرد تا شاه شاهان نتیجه گیری کند، آرام به سمت الیزابت چرخید و سرش را نامحسوس تکان داد تا بفهمد در امان است.
الیزابت پرسش آمیز بار دیگر به دوسایه نگاه کرد، نفهمید چرا دارند کمکش می‌کنند.
تی که پس از چند بار دیگر بالا و پایین کردن خودکار کامل از نحوه کارکردش سر درآورده بود و به خودش می‌بالید سعی کرد این وسیله شگفت انگیز را از موجودی پلید دور نگه دارد.
شاه شاهان غرق در فکر دست زیر چانه‌اش می‌کشید و اصلا حواسش به برنامه‌های ناگفته‌ای نبود که آن سه باهم می‌کشیدند.
اشاره کرد به تی تا بیاید جلو تر، تی با شک و این پا و آن پا کردن بالاخره کمی نزدیک‌تر شد، با این حال شاه شاهان کار خودش را کرد:« اگر کامل بهم بگی این چی‌کار می‌کنه همه چیز راجع به گذشتتو بهت می‌گم.»
صدایش آنقدر آرام بود که ۲۴۰ و الیزابت نشنیدند چه گفت اما امیدوار بودند هرچه که هست تی بتواند از پسش بربیاید.
تی برخلاف میلش نجوا کنان زیر گوش شاه شاهان جوری که هم تیمی‌هایش نفهمند گفت:« فقط باید اینجا رو فشار بدید بعدش، کپسول‌ها نمایان می‌شن و شما می‌تونید.....»
اما انگار بخت با آنها یار بود چون همان لحظه صداهایی از دوردست به گوش خورد و تالار روی سرشان فرو ریخت.
الیوت گری نگران داد زد:« الیزا تو کجایی؟»

داستان ادامه دارد........

پی‌نوشت:
پایان قسمت دوازدهم

شاه شاهان تنها چند لحظه با کشف راز «خودکار نجات» فاصله داشت؛ اما درست در همان لحظه، صدایی آشنا تالار را لرزاند...

آیا الیوت و همراهانش به موقع به الیزابت می‌رسند؟ و سرنوشت خودکار نجات چه خواهد شد؟

خوشحال می‌شوم نظرتان را درباره این قسمت با من در میان بگذارید. 💬✨

قسمت‌های منتشر شده از «روزی روزگاری مرگ»:

روزی روزگاری مرگ، قسمت اول: آغاز

روزی روزگاری مرگ، قسمت دوم: در آستانه‌ی خطر

روزی روزگاری مرگ، قسمت سوم: در آغوش شب

روزی روزگاری مرگ، قسمت چهارم: ریشه‌ی قدرت

روزی روزگاری مرگ، قسمت پنجم: در جست و جوی نجات

روزی روزگاری مرگ، قسمت ششم: خودکار نجات

روزی روزگاری مرگ، قسمت هفتم: هدیه‌ای برای کریسمس

روزی روزگاری مرگ، قسمت هشتم: مهمانخانه شیر سرخ

روزی روزگاری مرگ، قسمت نهم: دنیایی متفاوت

روزی روزگاری مرگ، قسمت دهم: به سوی ناشناخته

روزی روزگاری مرگ، قسمت یازدهم: پیشکش شاه شاهان

داستانداستان کوتاه
۶
۰
Fateme
Fateme
نویسنده جهانی است که در جسم انسانی اسیر شده است. - ویکتور هوگو -
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید