ویرگول
ورودثبت نام
Fateme
Fatemeنویسنده جهانی است که در جسم انسانی اسیر شده است. - ویکتور هوگو -
Fateme
Fateme
خواندن ۷ دقیقه·۴ ماه پیش

روزی روزگاری مرگ، قسمت دهم: به سوی ناشناخته

ادامه فصل نهم:

دو سایه، دو مرد از ناکجا بیرون آمدند و به سمت الیزابت که حالا مرده گون بر روی زمین سرد و یخی افتاده بود حرکت کردند.
سایه اول که کمی چاق تر بود و یک دست داشت گفت:« فکر کنم مرده.»
سایه دوم که معلوم بود کت بلندی پوشیده و دو دستش را از دست داده، سر تکان داد:« نه نمرده.»
سایه اول پرخاشگرانه تنها دستش را به سمت سایه دوم دراز کرد:« تو همیشه با من مخالفت می‌کنی، معلومه که مرده، بیا زودتر ببریمش پیش رئیس.»
سایه دوم با لحن ملامت باری گفت:« اون دختره یه جادوگر برتره مگه نمی‌بینی؟»
سکوت فضا را پر کرد، انگار سایه اول چیزی فهمیده بود که قبلا متوجه‌اش نشده.
ـ این امکان نداره!
ـ چرا داره، حالا زود باش دستگاه رو به کار بنداز تا تمام انرژیش از دست نرفته.
سایه اول سراسیمه دست در جیبش کرد و یک مکعب کوچک را بیرون آورد، مکعب از دستش رها شد و در هوا معلق ماند.
با لحن استهزا آمیزی گفت:« رئیس خیلی خوشحال میشه.» و سپس سرش را برگرداند جوری که درست مقابل صورت سایه دوم قرار بگیرد، این خنگول نمی‌دونه چه کمک بزرگی به من کرده، باید از سر راه بردارمش، این افکاری بود که در سر سایه اول بی شرمانه موج می‌زد.
ـ منو ببخش مأمور ۲۴۰.
سپس تفنگی از همان جیبش بیرون آورد و به سمت مأمور ۲۴۰ نشانه رفت.
با این حال ۲۴۰ با خونسردی همان جا ایستاده بود.
ـ نه، تو منو ببخش مأمور تی.
و سرش را محکم بر صورت مأمور تی کوبید.
حالا اثری از سایه اول نبود و همراه او مکعب هم نقش بر زمین شد.
مأمور ۲۴۰ خم شد و هنگامی که ایستاد همان چیز مکعب شکل در دهانش بود.
صدایش از پشت آن چیز ناواضح بود اما آهنگ خنده شیطانی داشت:« من پیروز می‌شم.»
معلوم نبود دارد با آن مکعب در دهانش چه می‌کند فقط می‌شد دید که هی آن را می‌چرخاند.
بالاخره صدای بیب کوچکی از سمت دهانش شنیده شد و به احتمال زیاد اگر می‌شد صورت مأمور ۲۴۰ را دید الان لبخندی مرگ بار بر صورت داشت.
الیزابت که همچنان مچاله بر روی زمین افتاده بود، در جنگی سخت با جادویش بود تا او را رها نکند، پیشانی‌اش چین افتاده بود و پلک هایش را محکم برهم می‌فشرد.
مکعب که حالا تبدیل به یک محفظه بزرگ شده بود خطوط آبی رنگی که از الیزابت خارج می‌شد را هم زمان با خنده‌های بلند و آزار دهنده مأمور۲۴۰ در خود می‌بلعید.
اما یک آژیر کوچک مانع آن صدای آزاردهنده شد.
محفظه مدام با صدای ربات گونش جیغ می‌کشید:« خطر، خطر، سن پایین، نیروی فعال نشده، نیروی زیاد.»
مأمور ۲۴۰ که معلوم بود گیج شده زیر لب تکرار کرد:« سه اخطار برای این بچه.»
چند دقیقه با صدای اخطار بی‌وقفه محفظه و صداهای عجیبی که مأمور ۲۴۰ از خودش در می‌آورد سپری شد.
محفظه همچنان بیشتر می‌خورد و الیزابت با آن لباس صورتی و پفدارش، رنگ پریده و مچاله تر می‌شد درست مثل یک کشمش، انگار آب بدنش را می‌گرفتند.
مأمور ۲۴۰ از حرکت ایستاد کمی سرش را بالا و پایین کرد و محفظه را از نظر گذراند سپس انگار تصمیمش را گرفته کمی عقب رفت و بعد با شتاب خود را به محفظه کوبید، تمام نورهای آبی رنگ به بدن الیزابت بازگشتند و بدنش کمی آزادتر برروی زمین قرار گرفت، چین پیشانی‌اش ازهم باز شد و دست های عرق کرده‌اش گشوده شدند.
محفظه کوچک شد و به شکل مکعب در هوا و زمین و معلق ماند تا دوباره استفاده شود.
مأمور ۲۴۰ به بدنش نگاهی انداخت و با حرص گفت:« اگر فقط دوتا دست داشتم....»
خم شد و وقتی ایستاد و با مأمور تی گیج و منگ برگشته بود.
مأمور تی تنها دستش را برروی سرش گذاشت:« اینجا چه خبره؟»
مأمور ۲۴۰ با لحنی مهربان که آشکارا تلاش می‌کرد عصبانیتش را پنهان کند گفت:« تو یکدفعه افتادی رو زمین و بی‌هوش شدی.»
ـ اوه که اینطور، صبر کن ببینم چی؟ اما تو که...
مأمور ۲۴۰ وسط حرفش پرید و سریع بحث را عوض کرد:« خوشبختانه من نجاتت دادم، حالا بیا این دختره رو ببریم.»
مأمور تی از همه جا بی خبر گفت:« خیلی خوب بذار جادو خوار رو روشن کنم.»
ـ نه! تو نمی‌تونی.
سکوت شک برانگیزی میان آن دو شکل گرفت.
مأمور تی با لحنی کش دار گفت:« خیلی خوب، پس باید چی کار کنیم؟»
ـ تو و من با کمک هم بلندش می‌کنیم و می‌بریمش پیش رئیس.
این جمله‌ای بود که از دهن مأمور ۲۴۰ بیرون آمد اما در ذهنش فقط یک چیز موج می‌زد:« بعد از اینکه تا اونجا بردیمش تو دوباره باید به یک خواب ناز فرو بری.»
مأمور تی که معلوم بود به این کار میلی ندارد گفت:« شاید بهتر باشه همینجا رهاش کنیم این شکار خیلی سختیه.»
ـ همین جا ولش کنیم که بمیره! این همه استعداد و این همه جادو.
مأمور ۲۴۰ مکثی کرد تا ذهنِ کند مأمور تی به کار بیفتد:« می‌دونی بعد از تحویل اون چه ارتقای درجه‌ای می‌گیریم؟»
اما لازم به گفتن جمله آخر نبود چون مأمور تی همان لحظه تلاش می‌کرد تا با یک دست الیزابت را از روی زمین بلند کند.
ـ خیلی خوب صبر کن، من با بازوهام سرش رو می‌گیرم و تو هم با یدونه دستت دو تا پاهاش رو.
مأمور تی که حالا اشتیاق بیشتری داشت فقط سرش را پشت سرهم تکان می‌داد.
سایه‌‌ها الیزابت را همان جور که برروی زمین تیره رنگ و پر از آشغال افتاده بود بلند کردند، حالا الیزابت هم به یک سایه تبدیل شده بود.
مأمور تی که برخلاف قبل از بی‌هوش شدنش حالا ذهنش از هرنوع تک روی خالی بود زیر لب برای پیروزی خود و دوستش آهنگ شادی را زمزمه می‌کرد.
اما مأمور ۲۴۰ فقط با لبانی که بر روی صورت نداشته‌اش بودند پوزخندی زده بود و فکر می‌کرد که مأمور تی چقدر احمق و ساده لوح است.
وسیله‌ای که جادو خوار نامیده شده بود در قالب یک سایه پشت سر آنها حرکت می‌کرد.
ثانیه‌ها تبدیل به دقایق می‌شدند و دقایق تبدیل به ساعت‌ها، سایه‌ها از میان برف و بوران گذشتند از درختان سرمازده عبورکردند با هر موجود عجیب و غریبی چانه زدند و هرکاری که لازم بود انجام دادند تا بالاخره به آنجایی که باید می‌رسیدند، رسیدند.
در چوبی و بزرگ که با آهن‌های پولادین محکم چفت شده بود تنها مانع باقی مانده برای رسیدن به هدفشان بود.
ـ شما کی هستید؟
موجودی قورباغه شکل این را از سایه‌ها پرسید.
مأمور ۲۴۰ نگاهی به نیزه و کلاه خود قورباغه نگهبان انداخت و با لحنی رسمی گفت:« اِهم، اهِم، ما اینجا هستیم تا سرور سروران، رئیس رئیسان و شاه شاهان را ملاقات کنیم.»
قورباغه که اندازه‌ای بزرگ‌تر از حد معمول و رنگ سبز تیره‌ای داشت و خال‌های قرمز در جای جای بدنش به چشم می خورد سرتاپای سایه‌ها را برانداز کرد و با شک گفت:« ملاقات قبلی دارید؟»
مأمور ۲۴۰ وارفت:« خیر قربان»
ـ پس بهتره زودتر از اینجا برید.
و نیزه‌اش را با حالتی تهدید آمیز به سمت سایه‌ها گرفت.
مأمور تی که از ترس به خود می‌لرزید آرام نجوا کرد:« ۲۴۰ اون یه قورباغه سمیه»
مأمور ۲۴۰ سرتکان داد و کمی خودش را عقب کشید:« قربان ما پیشکش نابی برای شاه شاهان آورده‌ایم.»
قورباغه لحظه‌ای نیزه‌اش را پایین آورد و به دو مزاحم سایه‌ای نگریست:« خیلی خوب، آن پیشکش چیست؟»
مأمور ۲۴۰ سرش را کمی بالا آورد و کنار رفت تا الیزابت سایه‌ای نمایان شود سپس از خود راضی گفت:« یکی از جادوگران برتر.»
قورباغه چشمانش گردتر از قبل شد و زبان درازش آویزان ماند.
مأمور ۲۴۰ با لحن معنی داری گفت:« که هنوز به بلوغ نرسیده و آماده‌ی تعلیم است.»

داستان ادامه دارد.........

پی‌نوشت:
پایان قسمت دهم

الیزابت که در دنیای جادو گم شده بود، اکنون به دست دو مأمور مرموز افتاده است؛ مأمورانی که او را به‌عنوان «پیشکشی نایاب» نزد رئیس خود می‌برند... ✨

اما جادوگر برتر بودن الیزابت چه معنایی دارد؟
و رئیس مرموز چه نقشه‌ای برای او در سر دارد؟ 👑🌑

خوشحال می‌شوم نظرتان را درباره این قسمت با من در میان بگذارید. 💬✨

قسمت‌های منتشر شده از «روزی روزگاری مرگ»:

روزی روزگاری مرگ، قسمت اول: آغاز

روزی روزگاری مرگ، قسمت دوم: در آستانه‌ی خطر

روزی روزگاری مرگ، قسمت سوم: در آغوش شب

روزی روزگاری مرگ، قسمت چهارم: ریشه‌ی قدرت

روزی روزگاری مرگ، قسمت پنجم: در جست و جوی نجات

روزی روزگاری مرگ، قسمت ششم: خودکار نجات

روزی روزگاری مرگ، قسمت هفتم: هدیه‌ای برای کریسمس

روزی روزگاری مرگ، قسمت هشتم: مهمانخانه شیر سرخ

روزی روزگاری مرگ، قسمت نهم: دنیایی متفاوت

داستانداستان کوتاه
۰
۰
Fateme
Fateme
نویسنده جهانی است که در جسم انسانی اسیر شده است. - ویکتور هوگو -
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید