
فصل یازدهم:
تنهایی...
گرسنگی...
تشنگی...
و باز هم سکوت...
آه از زمانی که این قدرت به من اعطا شد اما...
آن دختر که بود؟ همانی که جیمز میخواست با چوب بزندش؟
ادامه دهم؟
نیو فارست با تمام رمز و رازش را پشت سر میگذاریم، هنگام برگشت طویله مانند سرنوشتی شوم به ما چشمک میزد.
اشتباه است...
اشتباه گفتم...
کمی باید فرق میداشت...
نمیفهمم...
آه دیگر بس است، آیا این نیست که من جزئی از نوشته خود هستم؟
خط آخر باید پاک شود..، اشتباه است.
خیلی خوب است که آدم همه جا باشد نه؟
به پمپ بنزین رسیدیم.
آن قطرات ترسناک...هنوز برروی پنجره سوپرمارکت جا خوش کردهاند.
پس کجا هستند؟
بچهها! کجا رفتند!؟
جیمز!
ریچارد!
کسی پاسخگو نیست...پاسخگوی تنهایی من.
آتش سوزان، در اثر گذشت زمان بیفروغ شده است.
اما هنوز جرقههای سرکشش در انتظار ذرهای بنزین نشستهاند.
خاموش شو!
خاموش شد.
رز!
نه او نباید میمرد!
داستان اینگونه نبود.
روایت...
آه پس سروان پاکوتاه چه... یعنی او هم مرد؟
نمیدانم...
باید به ساویل رُ بروم.
نه جور دیگر باید گفت.
به سمت ساویل رُ میرویم جایی که همه چیز از همان جا آغاز شد.
آیا این حقیقت است؟
واقعا، همه چیز از همانجا آغاز شد؟
یک خیانتکار در میان پنج قدرت برتر است.
کاش میشد بهشان گفت.
ار اینجا میگذریم، انگار نه انگار سوالی در ذهنم شکل گرفته.
پس بچهها کجا هستند؟
چرا آن دو سایه آشنا خانه الیزابت را میگشتند؟
چرا؟
من میدانم شرور کیست.
اما چرا منع شدهام؟
آه از این سوگند.
سوگندی که یاد کردم تا مانع از پیش رفتن روایت نشوم.
در گوشم خواندند، نباید روایت را تغییر داد.
اما به چه قیمتی؟
به قیمت نابود شدن همان جادو؟
صبر کن...صدایی میاید!
ـ تو بهش اعتماد داری؟
ـ نمیدونم ولی این تنها راهمونه.
ـ نباید چارلز و اونجا جا میذاشتیم.
ـ خودش خواست بمونه.
صدای پچ پچ جیمز و ریچارد بود.
جیمز با میله فلزی زنگ زدهای که در دست داشت به دختر تشر زد:« زودباش دیگه راه برو.»
دخترک به نظر ترسیده و رنگ پریده میآمد.
صبرکن...من او را میشناسم!
نه این خط آخر باید پاک شود.
ـ نقشه چیه جیمز؟
ـ نقشه...نمیدونم.
ـ پس چرا داریم برمیگردیم؟
ـ شاید چون نمیتونیم دو کیلومتر با پای پیاده تا لیندهرست بریم.
صدایش کمی بالا بود.
ریچارد اخمی کرد و با تندکردن قدم هایش از جیمز فاصله گرفت، زیرلبی غرغر کرد:« پس چه طور میتونیم ۲ کیلومتر تا ساویل رُ برگردیم؟»
بااینکه میدانست جیمز به خاطر الیزابت چهقدر نگران است اما نمیتوانست درکش کند.
به دختر نزدیک شد و در گوشش گفت:« ببین، نگران نباش من آرومش میکنم.»
دختر وحشت زده و نگران هیچ حرکتی انجام نداد.
ـ جم خواهش میکنم گوش کن، من مطمئنم رز و الیزابت حالشون خوبه.
ریچارد مکثی کرد و صورت درهم رفته جیمز را نادیده گرفت:« باید برگردیم، بریم پیش چارلز و...و بفهمیم چه بلایی سر سروان اومده.»
ـ میخوای بدونی چه بلایی سرش اومده؟
جیمز وسط حرف ریچارد پرید، تن صدایش زمین و آسمان را لرزاند.
با میله فلزی به دختر زد و باعث شد دختر بیفتد.
کاساندرا نه!
درست نیست این خط باید حذف شود، اسمش هنوز گفته نشده.
جیمز دردمنشانه و با لحنی پر از آزردگی فریاد زد:« چرا از این دختر نمیپرسی!»
ـ اما جم...
جیمز میله را رها کرد دستش را روی سرش گذاشت:« دیگه خسته شدم، این سوگند...
خیلی مسخرس!»
ـ بهم بگو ریچارد چرا اون، چرا اون از قدرتش استفاده نمیکنه!؟
جیمز پشت سر هم نفس نفس میزد، انگار عقلش را از دست داده بود.
ریچارد مات و مبهوت ایستاده بود و فقط تماشا میکرد.
ـ چرا جوابمو نمیدی ها؟
جیمز به دختر اشاره کرد، هروقت فریاد میزد آب دهانش را به اطراف میپاشید:« قدرت گذشته خوانی چیز، کمی، نیست!»
ناگهان برخلاف انتظار به روی زمین افتاد و دربرابر کاساندرا زانو زد، سرش را برزمین زد، هنگامی که آن را بلند کرد از پیشانیاش از خون میبارید و از چشمانش اشک.
دخترک با چشمانی که انگار جن دیده بود کمی عقب رفت.
ـ خواهش میکنم، خواهش میکنم.
ـ جیمز پاشو، داری میترسونیش.
ریچارد دست جیمز را گرفت تا بلند شود، اما جیمز با پراخش و گریه گفت:« ولم کن.»
ادامه داد:« تو همه چیز و میدونی، فقط بهم بگو
جیمز چهار دست و پا به جلو رفت و دامن دخترک را کشید:« چرا این اتفاقا افتادن؟»
نمیتوانم ببینم، اگر فقط از اول این داستان، من...
شرور را معلوم کرده بودم...
کار به اینجا نمیرسید.
تقصیر من بود.
اما باید هنوز همینجا بنشینم.
تنهایی...
گرسنگی...
تشنگی...
چندین سال است که درگیر این داستانم.
از همان اول که دیدمشان.
چرا وظیفه روایت خطرناکترین داستان تاریخ بر دوش من افتاد؟
هیچ کس نیست جواب دهد؟
آه، صدایم شکسته شده و در گوشم زمزمه میشود.
دخترک دهانش را باز کرد، صدایش آرام و دلنشین بود اما ترس کلماتش را مقطع میکرد:« من...
سرش را پایین انداخت و چتریهایش سایهای از شرم بر چشمانش انداخت:« ببخشید جیمز...نمیتونم.»
ـ نههههه
کاساندرا جاخورد و چهرهی وارفتهاش را به سمت جیمز برگرداند.
جیمز زجه زد:« نههه»
آرام و با دردآشکاری گفت:« خواهش میکنم نه.»
داستانم...
به کجا کشیده شد؟
آیا اولین و آخرینش خواهد بود؟
من هم نمیتوانم.
نمیتوانم این صحنه را تحمل کنم.
به سمت ساویل رُ میرویم.
ساعت یک ربع مانده به هفت است.
چقدر زمان زود میگذرد.
اداره پلیس ساویل رُ هنوز هم پر از جنب و جوش است.
یعنی وقتی بفهمند فرماندهشان مرده چه کار میکنند؟
کمی گریه، کمی همدردی و بعد...
خب دیگر او مرده به ما چه؟
به راستی که چیست این سرشت بشر؟
یعنی واقعا سروان پاکوتاه مرده است؟
روزگاری دوست داشتم داستانی بنویسم که دَر پایان همه زندگیِ تازهای را آغاز میکنند اما...
اینجا فقط مرگ است.
از اداره پلیس میگذریم و به سمت خیاطی الیزابت حرکت میکنیم.
دلم شور میزند.
یعنی دَر آمده است؟
بازشو!
درباز میشود.
صدای پچ پچی میآید.
یا نه، خدای من!
صدای گریه است!
همه چیز به هم ریخته.
اینجا چه خبر است!
پارچهها پخش و پلا شدهاند، کشو میزها کشیده شده و از رِیلِشان خارج شدهاند، چرخ خیاطی... خودم انداختمش.
هنوز به خون الیزابت آغشته است، چرا باید آنجا قایمش میکرد؟
دری که به پناهگاه مخفی ۱۰۴ میرسید باز بود، آن طرفِ دَر دختری با لباس سیاه دوزانو نشسته و پایین تختی شوم گریه میکرد.
کمی جلوتر برویم؟
میرویم.
هیچ کس نیست!
آن همه دکتر...پس آنها کجایند؟
صدای ناله خفیفی از دخترک برخاست:« رز، الیزابت.»
وحشتناک است، خون، خون میبینم.
از دست دختر وزیر خون میآید.
خدای من، مرگ ما را فرا گرفت.
سکوت...
آیا توان ادامه دادن هست؟
فکر نمیکنم، نه دیگر نه.
خاموشی...
پایان.
.....
پس چرا پایان نمییابد.
هی، من دستور دادم.
باید تمام شود این دیگر داستان من نیست.
چی!؟ نوری در خاموشی؟
یعنی امیدی هست؟
فدا کردن؟
پس داستان از این قرار است.
....
باشد ادامه میدهیم.
خب اینجا کاری از دست ما بر نمیآید.
اما...
نمیر!
خب کار انجام شد.
دیگر واقعا کاری نیست که انجام دهم.
باید او را پیدا کنم.
خیانتکار را.
داشت میدوید به...میرفت پیش اربابش.
آن شرور بدجنس.
خودش الیزابت را به اینجا کشاند.
ساعت هفت صبح.
دیگر شهر کاملا روشن است.
کریسمس تمام شد.
الیزابت، امیدوارم روز تولدت روز مرگت نبوده باشد.
خیابانها را یکی یکی طی میکنم.
پرواز، از اینجا به آنجا...کار جالبی است.
همه خوابیدهاند.
انگار نه انگار دیشب جشن و پایکوبی برپا بود.
اما نه در اینجا.
دوباره باید برگردیم.
به سمت لیندهرست میرویم.
جایی که واقعا همه چیز از همانجا آغاز شد.
داستان ادامه دارد...
پینوشت:
پایان قسمت بیستم
راوی همهچیز را میبیند، اما اجازه ندارد همهچیز را بگوید.
او میداند خیانتکار کیست، میداند چه اتفاقی برای شخصیتها افتاده و حتی میداند کدام خط از داستان اشتباه است... اما سوگندی وجود دارد که نمیگذارد روایت را تغییر دهد.
اما اگر یک روز مجبور شود بین سوگندش و نجات شخصیتهای داستان یکی را انتخاب کند، چه؟
به نظرتان راوی تا کجا میتواند به سوگندش وفادار بماند؟
قسمتهای منتشر شده از «روزی روزگاری مرگ»: