
چقدر آدم ها تغییر می کنند.
انگار نه انگار که فقط یک سال گذشته باشد. گاهی تغییرها آن قدر زیادند و سریع رخ می دهند که تو فقط نگاهشان می کنی و می گویی: مگر می شود این فکرها, این طرز فکرها مال منِ یک سال پیش باشد.
انگار از تو فاصله دارند. خیلی خیلی بیشتر از دوازده ماه یا سیصد و شصت و اند روز..
هنوز هم البته اشتباه می کنم. هنوز هم طرز فکرهای اشتباه و خامی دارم که دوست داشتم نباشند اما در عین حال بزرگ تر هم شده ام. خیلی خیلی بزرگ تر. (و دلم می خواهد تصور کنم همه آن ها در جهتی مثبت بوده.)
خب حالا حالا اگر من به خودم -و تو به خودت- تبریک نگوییم پس کی می توان؟!
- این متن را در خواب آلودگی ام می نویسم... فقط خواستم یک جایی ثبت داشته باشم برای خودم.
برای روزهای مبادام. ?
پی نوشت: کاش می شد بعضی پست ها رو آرشیو کرد اینجا, بدون حذف کردن..تا فقط برای خودت بمونند و با خوندنشون بگی آفرین خودم! آفرین که تغییر کردی.
(البته صادقانه بگم روم نمیشه بعضی پست های قبلیم رو بخونم. یکم می ترسم. شاید البته ترسم بیخودیه.)
• ساعت از "دو صفر" هم گذشته. هفتم مهر. ورودی چهارشنبه.