دلم جهان گردی می خواهد. البته نه فقط محض خاطر دور دنیا را گشتن؛ که حالش را برده باشی و کلی خاطرات خوب و خوش و جالب و باحال توی ورقه های آلبوم ذهنت به جای گذارده باشی ها. نه. (حالا نه اینکه لذت بردن و خاطره سازی چیز بدی است, اتفاقا لازمه زندگی است و بعد از گذشت چند روز و چند ماه و چند سال کلی هوای خوش از یادآوریشان به سمتت سرازیر می شود.) اما. دلم می خواهد. چیزی باشد. فراتر از این ها. برای من. نقطه نقطه می نویسم چون دوست دارم رویش تامل کنم. روی مفهوم و معنا و منظور موردنظر خودم.
در سفر می شود الهام گرفت. می شود درباره دنیا و ساز و کار آن تحقیق کرد؛ اگر دنیا و شکل و شمایلش آن چیز برجستهی میخ شده ای نباشد که در ذهن من است؟ اگر دنیا, چیز و چیزهایی داشته باشد فراتر از حدود ذهنی من که به آن ها چسبیده ام؟ اگر دنیا زیباتر, هیجان انگیزتر, گسترده تر یا لااقل کمی و فقط کمی بهتر باشد از آن چیزی که در ذهنم مجسم کرده ام؟ آن وقت چه؟ یا بگذار همه این ها را بگذارم کنار..
در سفر به تو الهام بخشیده می شود. الهامی از زمان حال, جوانی و تجربه های جدید. می توانی در زمان حال زندگی کنی چون هر لحظه برای تو تازه تر از آن است که بخواهی درگیر گذشته شوی. می توانی جوانی را با دو دستت بگیری و همراهی اش کنی چون در جوانی همه چیز تازه است. و تجربه ها..تجربه ها به تو می گویند که می توانستی در این نقطه از زمین باشی, می توانستی این مدلی یا آن مدلی زندگی کنی؛ بهتر یا بدتر. می توانستی با چنین مردمانی در مراوده باشی. می توانستی صبح که بیدار می شوی به سراغ فلان کار بروی و گرما و سرما را به شیوه ای متفاوت تجربه کنی. می توانستی به جای پنجره ها یا سقف اتاقی بی پنجره به خروس ها صبح بخیر بگویی. می توانستی در فکر رفتن باشی به محل کارت در بلندترین برج دنیا. می توانستی کلیدی داشته باشی برای کارگاه کوچکت که هر صبح با عشق دربش را می گشایی, یا برای مغازه ات و به کتاب ها یا اجناس دیگرت که حکم دوستان صمیمی ات را دارند لبخند بزنی. می توانستی, اگر آن جا به دنیا آمده بودی یا کل زندگیت را برده بودی. به هزار نقطه دنیا می شود سر زد و همین فکرها یا فکرهایی نوآورانه تر کرد. نه؟
اما اگر باز هم همه این ها را بگذاریم کنار, الهام هنوز هم ماندگار است و پابرجا.
الهام نزدت می آید و درباره کارت با تو حرف می زند: اگر رنگ ها را در دکور بندی ات یا صفحه آرایی ات فلان مدلی کنی بهتر نیست؟ شبیه رنگ های همان طبیعتی که در سرزمین باغ ها و کوه های ایشی کاوا دیده بودی (می دانی که رنگ ها و طرح و نقش گل ها و درخت ها, خصوصا روی بدن حشره ها و آبزی ها بی اندازه است, مخصوصا اگر برای خاطر تنوعشان کل دنیا را داشته باشی!). اگر فلان جای ساختمان را اینطوری آجرچینی کنیم محکم تر نیست؟ یا شبیه خانه های خیال انگیز نروژی؟ اصلا نظرت درباره طرز لانه سازی پرستوها چیست؟! یا اگر در نوشته های جدیدم درباره موضوعی که امروز به آن برخوردم بنویسم عجب چیزی می شود! اگر با مشتری ام مثل صاحب مغازه های آن شهر -یا کشور- حرف بزنم چقدر همه چیز برایم راحت تر و صمیمانه تر می شود! اگر برای دانش آموزانم از تمام تجربه های سفرم بگویم چقدر پخته تر می شوند و لازم نیست بگویم که چقدر به هیجان می آیند. اگر...
یا اگر چنین و چنان زندگی کنیم, فکر کنیم, حرف بزنیم؛ گفتگو و مراوده. اگر دانسته هایمان را روی هم جمع کنیم, دانسته هایی که از همه مردم متفاوت دنیا و کارهای متفاوت ترشان روی هم جمع کرده ایم چقدر آنوقت همه چیز روشن تر, واضح تر و شفاف تر, عمیق تر, و خلاقانه تر می شود. اگر..
اگر به فکر بهبود باشی؛ بهبود خودت و زندگی ات و همه کارهای نیمه تمام و ناتماممان....
زمـــــــــین، وسیع است . .



یسنا
شانزدهمِ فروردینِ چهارصد?