
دارم فکر می کنم چقدر دوست دارم هویتی مشخص برای خودم داشته باشم. هویتی که معلوم باشه و بتونم روز به روز بهش آب و ویتامین و کود و مود برسونم و رشدش بدم, تا بزرگ بشه و بزرگ تر. چقدر دلم می خواد جوونه های وجود خودمو ببینم و از دیدنشون لذت ببرم. از اینکه با دستای خودم پرورششون دادم. از اینکه خودم باعث و بانی خوشبختیشم!
اما هنوز یه عالمه اما و اگر, یک عالم ترید توی وجود منه. از انتخاب رشته بگیر تا الی آخر. توی کتاب انواع زنان, می گفت بزرگترین دشمن من, تردیدمه و واقعا چقدر درست می گفت.
برنامه نویسی و دنیای مجازی, خصوصا کامپیوترها عشق عمیق دوره ای از زندگیم بودند, عکاسی عاشقش بودم, آرزوم بود دوربین عکاسی داشته باشم. نقاشی رنگ و روغن..ادبیات..ترجمه....نویسندگی...تدریس هنر...اصلا نمیدونم چی از جون زندگیم میخوام.
- شاید لازم نیست اونقدر هم فکر بکنی. شاید لازمه همون چیزی که به ذهنت میاد فورا عملی کنی. مخصوصا تو این شرایط. امتحانشون کن. همشونو. از راه اندازی مجله بگیر, توی اینترنت, یا رفتن به تموم کلاس های مجازی که نیاز داری. شاید واقعا اونهمه فکر کردن به نتیجه و انتهای کار ضرورتی نداشته باشه. بیشتر لازمه و ضروریه که وارد کار شی تا اینکه بفهمی خدای نکرده تهش چی میشه. تهش هرچی که میخواد بشه مهم اینه که تو شروع کردی و همیشه با شروع کردن هست که آدم دقیقا و واقعا می فهمه که چی از جون زندگیش میخواد. شاید این مسیر اونطوری که تو فکر می کردی پیش نرفت. شایدم همه چی بهتر شد. شاید ایده های جدیدی به ذهنت رسید که این ایده ها برای شغل های دیگه ای که ممکنه امتحان کنی ضروری به نظر بیان. اصلا تا حالا با خودت فکر کردی این دوسالی که نشستی و فقط فکر کردی که چی میخوای و چی بخونی به کجا رسید؟ نمیگم بیهوده کامل بودا, نه ولی واقعا چی بود؟ چیزی بود که بخوایش؟ مهارتی بود که تجربه ش کنی از دل و جون و بگی این رو میخوای یا نمی خوای؟ از اینجا به بعد فقط امتحانه. باید امتحان کنی ببینی میشه یا نه, نمیشه. باید بری تو دلش, باید نشون بدی چند مرده حلاجی. اصلا فرضا که رفتی عکاسی خوندی تهشم باز موندی چی به چی یا دلت رو زد خب باز یا ادامه میدی تا وقتی کلا دلت رو بزنه یا اگه همونجا دلت رو زده بود میری سراغ کار دیگه ای. از دوسال نشستن و فکر کردن که بهتره, بهتره نیست خدایی؟ هست دیگه! برو تو دلش. همین یه ذره علاقه هم خوبه. میدونم دلت میخواد مصمم شی ولی آخه تا کی؟ باید بری جلو و ببینی بفهمی تو چی چی میخوای مصمم شی یا نه؟ تو چی چی می خوای کاربلد بشی و به قول خودت بتازونی و بری جلوی جلوی جلو. برو جلو. نترس. ما هواتو داریم. حتا اگه تهش, ته تهش بلاشکی بود, اونقدر برو تا از این سستی و بلاشکی دربیای. برو برو من میدونم اگه چیزی رو نخوای و دلت رو زد ولش می کنی و میری سراغ کار جدید. برو, دیگه نترس!
ساعت چنده؟ نیمه شب. چندمه؟ یادم نیست. بیست و دوم؟
-یک یادداشت پراکنده.