
سالها از آخرین باری که به اشتیاق زنگ انشاء به مدرسه میرفتم میگذرد. همان روزهایی که قلمم آن قدر طرفدار داشت که محال بود یک زنگ انشاء بیاید و همکلاسی هایم در بین انشاها مشتاق به شنیدن انشای من نباشند. روزهایی که انگار قلمم معجزه میکرد و هرگاه آماده خواندن میشدم همهمه کلاس به سرعت رو به خاموشی میرفت و همه همکلاسی هایم سراپاگوش میشدند و هربار با تحسین آنها و معلمم روبرو میشدم.
آن روزها فارغ از موضوعی که داده میشد، نسبت به همکلاسی هایم مهارت بیشتری در نوشتن داشتم. شاید برای آنکه فرصت بیشتری برای مطالعه داشتم و یا شاید به این خاطر که در نوجوانی ذهن آزادتر، پویاتر و خلاق تری داشتم. البته واقع بینانه که نگاه میکنم میبینم در آن کلاس که اکثرشان از ادبیات و انشاء گریزان بودند به چشم آمدن نوشته های من هنرنمایی بخصوصی نبود! اما اینجا در بستر ویرگول و در بین دوستانی که بسیاری از آنها صاحب قلم هستند قطعا نوشته های من صرفا تمرینی در راستای تقویت مهارت نویسندگی و تلاشی برای انتقال تجربه و آگاهی خواهد بود. هرچند برای یک آدم نسبتا درونگرا، کمالگرا و محافظه کاری مثل من نوشتن در یک پلتفرم عمومی کار آسانی نیست، آن هم زمانیکه اکانتی با هویت واقعی خودم ساخته ام. نمیدانم دقیقا چند درصد از کاربران ویرگول، اکانتشان با هویت واقعی شان است اما در یک نگاه کلی اینطور بنظرم آمد که کمتر از ۲۰ درصد از آنها نام و نام خانوادگی و تصویر حقیقی خود را در پروفایلشان آورده اند. این شاید به آن معنا باشد که بر اساس تجربه کاربران، ناشناس بودن نسبت به شناخته شده بودن مزایای بیشتری دارد و زمینه بیشتری برای آزادانه نوشتن فراهم میکند. شاید وقتی ناشناس باشی راحت تر بتوانی افکارت را روی کاغذ بیاوری و ذهنت را آرام کنی بی آنکه دغدغه قضاوت شدن داشته باشی و یا نگران باشی که نکند خودافشایی هایت یک جا کار دستت بدهد! به هرحال استفاده از اکانت حقیقی محدودیت هایی ایجاد میکند و ممکن است وسواس بیشتری در گزینش موضوع و نحوه نگارش رقم بزند که بنظرم نه تنها بد نیست بلکه به نوعی مزیت هم محسوب می شود.
بدون شک نوشتن یکی از تاثیرگذارترین ابزار ارتباطی و از مهمترین روش های خودشناسی است. نویسندگی عشق است، هنر است و بهترین راه رسیدن به آرامش است. بنابراین میخواهم پس از مدتها دوباره زنگ انشاء را در ویرگول زنده کنم و نوشتن را از سر بگیرم و تمام سعیم را خواهم کرد مطالبی بنویسم که ارزش نوشته شدن و خوانده شدن را داشته باشد و برای اینکه تلنگری به خودم بزنم این یادداشت را با نقل قولی از بنجامین فرانکلین به اتمام میرسانم «اگر میخواهی پس از مرگ فراموش نشوی، یا چیزی بنویس که قابل خواندن باشد یا کاری کن که قابل نوشتن باشد.»