
مدرسه رفتن را دوست نداشتم. نه به خاطر سختی درس و مشق، بلکه بخاطر معلمی که همیشه من را سر کلاس نادیده میگرفت و به من بیتوجهی میکرد، مگر وقتهایی که میخواست برای تفریحش هم که شده سوالی بپرسد و وقتی میدید از جواب دادن به سوالش عاجز هستم جلوی همکلاسیها تحقیرم میکرد و لقب «دانشآموز خنگ کلاس» را تکرار میکرد. از بس که این کار را کرده بود دیگر همه همکلاسیهایم مرا به چشمِ یک دانشآموز پخمه میدیدند و در کمال وقاحت، مدام مورد تمسخر و توهین قرار میدادند. این تمسخر و توهینها تا جایی پیش رفته بود که دیگر خودم هم باورم شده بود که خنگترین شاگرد کلاس هستم و هرچقدر هم که بخواهم درس بخوانم بیفایده خواهد بود بنابراین کوچکترین تلاشی برای یادگیری و فهم دروس و تغییر وضعیت خفتبارِ خود انجام نمیدادم، اعتماد به نفسم را هم به طور کامل از دست داده بودم و مدرسه رفتن برایم جز آنکه بخواهم زجر توهین و تحقیر معلم و همکلاسیها را تحمل کنم عایدی دیگری نداشت. هر روز به ترک تحصیل فکر میکردم اما تنها چیزی که مرا به سمت مدرسه میکشاند مادرم بود، مادرم برایم آرزوها داشت و خیلی دلش میخواست درس بخوانم و به جایی برسم، که اگر بخاطر او نبود صدباره مدرسه را رها کرده بودم.
روزها به همین منوال میگذشت تا اینکه یک روز که به مدرسه رفتم هرچه نگاهم را چرخاندم دیدم خبری از آن معلم نامحبوب و آن جلّادِ شخصیت و اعتماد بنفس نیست! کلاس پر از همهمه بود و بچهها یک به یک بیرون میرفتند تا سر و گوشی آب بدهند و ببینند جریان از چه قرار است. چند دقیقهای گذشت. بچههایی که بیرون بودند وقتی که دیدند معلم دیگری به سمتشان میآید شتابان به سمت کلاس برگشته و در جایشان مستقر شدند. مردی چهارشانه و خوشپوش، وارد کلاس شد و بعد از سلام علیک و خوش و بش کردن با بچهها خودش را معرفی کرد و گفت «برای معلمتون مشکلی پیش اومده و احتمالا به مدت یک ماه، من بجای ایشون معلم شما خواهم بود». این را که شنیدم انگار قند در دلم آب کرده باشند، از اینکه برای مدتی، معلم قبلی را نمیدیدم خوشحال شدم اما این خوشحالی دوام چندانی نداشت. معلم جدید هم پس از آنکه تدریسش به پایان رسید برای آنکه وضعیت دانشآموزان را بسنجد شروع به پرسش از بچهها کرد و از بخت بد، قرعه به نام من نیز افتاد و من هم که پاسخ سوال را نمیدانستم جوابی از دانشِ نداشتهی خویش دست و پا کرده و مِنمِن کنان، تحویل معلم دادم. اما گویا این جوابِ مَندرآوردی، چندان به مذاق ایشان خوش نیامد، نگاه عاقل اندر سفیهی به من انداخت و بچهها هم زدند زیر خنده و همانطور که صدای قهقههشان گوش فلک را کر میکرد شروع به تمسخر و مزهپرانی کردند. من هم با شرمساری، سرم را به زیر انداخته و از اینکه جلوی معلم جدید هم روسیاه شده بودم بیشتر از پیش در خود شکستم. اما این معلم جدید با معلم قبلی یک تفاوت اساسی داشت و آن اینکه نه تنها با قهقهه بچهها همراهی نکرد بلکه با جدیّت آنها را از این کار نهی کرد و تمرکز بچهها را از روی من به موضوع دیگری برگرداند. زنگ آخر که خورد و همه بچهها از کلاس، خارج شدند معلمِ تازهوارد صدایم کرد و تکه کاغذی به دستم داد که روی آن یک بیت شعر نوشته شده بود و گفت «این را جوری حفظ میکنی که مثل اسمت از بَر باشی که فردا باهات کار دارم» با آن که کارش عجیب بنظرم میآمد ولی چون از او خوشم آمده بود قبول کردم و آن روز بارها و بارها این بیت را خواندم طوری که کاملاً ملکه ذهنم شده بود.

روز بعد، معلم که وارد کلاس شد آن بیت را روی تخته نوشت و چند لحظه بعد بسرعت آن را پاک کرد و خطاب به بچهها گفت: «اونایی که تونستن تو همین چند لحظه شعرو حفظ کنن دستاشونو ببرن بالا» با آنکه شعر را از بر بودم ترسان و لرزان دستم را بالا بردم و نگاهی به اطرفم انداختم و دیدم بجز من کسی دستش را بالا نبرده! معلم از من خواست تا شعر را بخوانم و من هم با آنکه کمی اضطراب داشتم و صدایم میلرزید، بدون کوچکترین اشتباهی آن را خواندم. سکوتِ سنگینی کلاس را فرا گرفته بود و همه همکلاسیهایم بُهتزده نگاهم میکردند که ناگهان آقامعلم، سکوت کلاس را شکست و با صدای بلند گفت: «چرا ماتتون برده؟ تشویقش کنید». آن روز با صدای تشویق بچهها چنان روحی در من دمیده شد که انگار از فرش به عرش رسیده باشم. احساس میکردم اولین بار است که دیده میشوم و حس میکنم زندهام و اندکی از روحِ لگدمال شدهام را احیا شده مییافتم. در روزهای بعدی باز هم آقامعلم همینکار را تکرار کرد و باز هم تنها کسی که شعر را از بر بود من بودم و هربار با ترس و لرزِ کمتر و محکمتر از قبل میایستادم و شعر را میخواندم. اینطور شد که بتدریج نگاهِ همکلاسیهایم نسبت به من تغییر کرد. دیگر در نگاهشان نه تنها شاگردِ خنگِ کلاس نبودم بلکه شاگرد تیزهوشی بودم که در کمتر از چند ثانیه میتواند شعری را از بر کند! آنقدر احساس خوبی در من ایجاد شده بود که بعدها که دیگر شاگردِ آن معلم عزیز نبودم همچنان میخواستم همانطور در اوج بمانم و این احساس موفقیت و غرور را زنده نگه دارم بنابراین حالا دیگر درسهایم را خوب میخواندم و چنان انگیزه درس خواندن و طی کردن پلههای ترقی در من بیدار شده بود که سالهای مدرسه را با موفقیت گذرانده و به کلاس یازدهم رسیدم اما در همین سال بود که مادرم را بر اثر نارسایی کبد از دست دادم. این اتفاق، تلخترین اتفاق و نقطه عطف زندگیام بود که باعث شد دیگر نتوانم درس بخوانم و ترک تحصیل کردم. اما مدتی که گذشت باز هم به یاد آرزوهایی که مادرم برایم داشت افتادم، هرچند او را به خاک سپرده بودم اما نباید میگذاشتم آرزوهایش هم خاک شود بنابراین دوباره درس خواندن را شروع کردم و با انگیزهای بیشتر از قبل، دبیرستان را به پایان رسانده و در کنکور سراسری هم گوی سبقت را نه تنها از همکلاسیهایم بلکه از بسیاری از دانشآموزان کشور ربوده و در رشته پزشکی دانشگاه تهران پذیرفته شدم.
آنچه که خواندید برشی از زندگی «پروفسور سیدعلی ملکحسینی» بود. دانش آموز عشایری و فرزند یکی از روستاهای دیار کهکیلویه و بویراحمد که به واسطه خردمندیِ معلمی دانا و مهربان و نویسندهای نامی به نام «محمد بهمنبیگی» سرنوشتش تغییر کرد و توانست از یک «دانشآموز بیاستعداد» به «پدر پیوند کبد ایران» تبدیل شود. دکتر ملکحسینی که امروز به چهره ماندگار عرصه پزشکی تبدیل شده است، فلوشیپ پیوند کبد را در دانشگاه پیتسبرگ آمریکا گذرانده و بزرگترین مرکز پیوند عضو جهان را در شیراز دایر کرده است. او در سپتامبر ۲۰۲۰ به دلیل تأثیر شگرف در پیشرفت دانش پیوند در جهان، موفق به دریافت جایزه انجمن جهانی پیوند اعضا شد.
بخشی از صحبتهای وطندوستانهی پدرِ پیوندِ مهربانیها در جشن نفس سال۱۴۰۱
معلمی در حقیقت، هنر کیمیاگری است که میتواند از دانشآموز افسرده، بیانگیزه، بازیگوش، بیاعتمادبنفس و آسیبدیدهای که به غلط «پخمه» خوانده میشود «نخبه» بیافریند. امیدوارم ماهِ مهر، سرآغازِ مهربانی و کیمیاگری معلمان عزیز و سرنوشتساز کشورمان، بالاخص در مناطق محروم کشور باشد.