
تا حالا براتون پیش اومده که خاطره ای داشته باشید که اصن اتفاق نیوفتاده باشه؟ یا با بازگویی بقیه حاضران تطبیق نداشته باشه؟
قبلش بگم که این خاطرات اونقدر قدیمی نیستند که سن یا عدم درک از واقعیت توش تاثیر داشته باشه .
به وضوح یادمه که برادرم خونه ی داییم مشغول خوردن صبحانه حرفی زد که تبدیل به خاطره جالبی شد و هر وقت کسی این خاطره رو تعریف می کنه به وضوح اون صحنه یادم میاد در حالی که همه متفق القول موافق اند که در خانه مادربزرگم اتفاق افتاده نه خونه دایی.
یا یادم میاد یکسال عیدی های من از خواهرم دو هزارتومن کمتر شد و من بعد از کلی گشتن پول رو توی جیب کوچیک شلوارم پیدا کردم .از قضا دو هزارتومن از کیف مادرم گم شد و وقتی من موضوع پیدا شدن پول رو گفتم همه به این نتیجه رسیدن که من از کیف مادرم برداشتم.
این فکر ولم نمی کنه که نکنه من پولو از کیف مادرم برداشتم ولی به دلیل اینکه این کارو بد میدونستم یا برای جلوگیری از عذاب وجدان مغزم اونو با پیدا کردن از جیب شلوار جایگزین کرده.
و خب فکر می کنم چه کارهایی ممکنه کرده باشم ولی چون می دونستم که درست نیستن مغزم برای عدم عذاب وجدان اونارو تطهیر کرده؟؟؟