
نوشتن درمان برای دردِ صعبالعلاجه. غریق نجات آدمیزاد تو مواقعیه که غم سعی در غرق کردنش داره. دست پنهانِ اوقاتیه که لبهی پرتگاه ایستاده و داره میلغزه. زنگ انشاءِ بعد از امتحان ریاضیه. آرامش بعد از طوفان، یه موسیقی بیکلام و عطر خوشِ خاک بارون خوردهست. پس میگم:
-والْقَلَمِ وَ ما يَسْطُرونَ، سوگند به قلم و آنچه مینویسد.-پس مینویسم. برای منِ الان، برای منِ آینده و برای تویی که نمیدونم کِی اینها رو میخونی. من، این قسمت از "ماجرا". موقعی که شروع به نوشتن کردم، بهجای ماجرا نوشته بودم "زندگی". و یادم اومد من هنوز زندگی نکردم. ماجرای من تو آستانه و قلهی جوانی و شاید ناپختگی و کمی بلاتکلیفی. و این جوان ناپختهی بلاتکلیف موقعی زندگیش شروع میشه که رویاهاش رو زندگی کنه. به امید زندگی کردن رویاها و ثبتشون اینجا. امیدم به رسیدنه. برای منی که عاشق نوشتنام، پیدا کردن اینجا درست مثل تصویر عنوان بود، عطش و خواستهی چای برای رفع خستگی و شاید برای گرم شدن توی یکی از روزهای سرد زمستونی. از این به بعدِ ماجرا، اینجا برای من عطر چای مراکشی داره. پس مینویسم.
۸ بهمن ۱۴۰۲. ساعت 12:01 بامداد.