ویرگول
ورودثبت نام
آبان.
آبان.رها کن بره، آبی بمون. https://t.me/The_damn_lost
آبان.
آبان.
خواندن ۱ دقیقه·۳ سال پیش

من، این قسمت از ماجرا.

نوشتن درمان برای دردِ صعب‌العلاجه. غریق نجات آدمیزاد تو مواقعیه که غم سعی در غرق کردنش داره. دست پنهانِ اوقاتیه که لبه‌ی پرتگاه ایستاده و داره می‌لغزه. زنگ انشاءِ بعد از امتحان ریاضیه. آرامش بعد از طوفان، یه موسیقی بی‌کلام و عطر خوشِ خاک بارون خورده‌ست. پس میگم:

-والْقَلَمِ وَ ما يَسْطُرونَ، سوگند به قلم و آنچه می‌نویسد.-پس می‌نویسم. برای منِ الان، برای منِ آینده و برای تویی که نمی‌دونم کِی این‌ها رو می‌خونی. من، این قسمت از "ماجرا". موقعی که شروع به نوشتن کردم، به‌جای ماجرا نوشته بودم "زندگی". و یادم اومد من هنوز زندگی نکردم. ماجرای من تو آستانه‌ و قله‌ی جوانی و شاید ناپختگی و کمی بلاتکلیفی. و این جوان ناپخته‌ی بلاتکلیف موقعی زندگیش شروع می‌شه که رویاهاش رو زندگی کنه. به امید زندگی کردن رویاها و ثبت‌شون اینجا. امیدم به رسیدنه. برای منی که عاشق نوشتن‌ام، پیدا کردن اینجا درست مثل تصویر عنوان بود، عطش و خواسته‌ی چای برای رفع خستگی و شاید برای گرم شدن توی یکی از روزهای سرد زمستونی. از این به بعدِ ماجرا، این‌جا برای من عطر چای مراکشی داره. پس می‌‌نویسم.

۸ بهمن ۱۴۰۲. ساعت 12:01 بامداد.

شروع نوشتن
۱۵
۱۰
آبان.
آبان.
رها کن بره، آبی بمون. https://t.me/The_damn_lost
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید