شوق داشت تموم لحظات زندگیش رو کنار دریا بگذرونه. عاشق دریا بود، امواج، آبی، قایق‌ها و ساحلِ همیشه آروم. زندگیش رو وقف این کرد تا تلاش کنه یه‌روز همه‌چی رو پشت‌سر بذاره و هرچی که داره رو برداره و ببره کنار دریا زندگی کنه. رفت. امواج دریا به چشم‌هاش ذوق می‌دادن، صدای دریا شده بود بهترین موسیقی‌ای که شنیده بود. روزهای زیادی رو کنار دریا سپری کرد. از کنار دریا نشستن خسته شد، هرطور که شد قایق ساخت. یه قایق آبی. دل رو زد به دریا. حالا عاشق پارو زدن شده بود. می‌رفت جلوتر، تا جایی که ممکن بود. حالا می‌فهمید وقتی تو قایق نشسته، دریا قشنگ‌تر از نشستن لب‌ساحل بود. از شرق تا غرب، شمال تا جنوب دریا رو پارو می‌زد، بدون خستگی، بدون ترس. کم‌کم عادی شد براش. دیگه قایق هیجان‌انگیز نبود و تکراری شده بود. ماهیگیری رو شروع کرد. ماهی‌های تازه و فروش اون‌ها خوشحال‌ترش می‌کرد. گذشت و گذشت و از اون هم خسته! زندگی کرد، خودش و دریا. یک‌سال، دوسال، سه‌سال، چهارسال... رفت پیش ناخدا که حالا شده بود تنها کسی که می‌شناسه. پرسید چی شده؟ چرا اینجوری شدم؟ ناخدا دست گذاشت رو شونه‌ش و گفت: دریازده شدی!
دریا زده شدم! از امواج شدید گذشته، جزر و مد زمان حال و طوفانی که قراره آینده ببینم. من از این دریا خسته‌م. من تو این دریا دارم غرق می‌شم، دست و پا می‌زنم و هیچ غریق نجاتی نیست. بی‌حرکت می‌مونم ولی بیشتر فرو میرم. فریاد می‌کشم ولی خفه می‌شم. نمی‌دونم چی می‌شه، دووم میارم یا آب از سرم رد می‌شه و تمام!
می‌خوام برگردم به عقب و هیچ‌وقت عاشق دریا نشم. دل به امواجی که آخرش قاتلم می‌شن نبندم. ولی حالا، الان، من اون آدم سردرگم و دریا همون زندگیه که من دلزده شدم ازش. نیاز به یه معجزه دارم، یه غریق نجات. می‌دونم تو غریق نجات منی، ولی نیستی. کجایی؟ به داد منی که اگه هوار بکشم خفه می‌شم، برس. نذار دیر بشه. دیر بشه منم دیر می‌فهمم. من الانم درحال مردنم، بغض حکم طوفانی رو داره که شب‌ها از راه می‌رسه و یه سد محکم توی گلوی لعنتیم می‌سازه. آب از سرم بگذره تمومه. نذار دیر بشه، که اگه دیر بشه حتی دریای آروم و بدون طوفان با امواج آروم هم می‌تونن جونم رو بگیرن. می‌دونی کجای داستانمم؟
ای دل که بی‌گدار به آب نمی‌زدی، بی‌قایقت تنها میانه‌ی دریا چه می‌کنی؟
من دل رو زدم به دریا، تو نذار غرق شم.
۲۰ بهمن ۱۴۰۲.
