از کودکی نوشتن را دوست داشتم نمی دانم اولین باری که نوشتم کی بود و نمیدانم که چه چیزی را نوشتم. انگار بین من و دنیای خیالاتم رابطه ای دیرینه است عشقی است که نه نقطه ی آغازش مشخص است و نه خط پایانی معین دارد ابتدایش ریشه در اَزل زندگی ام دارد و انتهایش مرا به اَبدم وصل میکند. گاهی بعضی از انسان ها آن را کوچک و بیهوده می دانند؛ انسان هایی که نمی دانند نوشتن سیاه کردن سفیدی کاغذ نیست بلکه پر کردن چاله های نادانی از علم و پوشاندن خلأ احساس از عشق است. انسان هایی که فراموش کردند که دیگر خبر از عصای موسی و پیراهن یوسف نیست و از معجزه ی صد و بیست و چهار هزار پیامبر فقط یکی برای همیشه جاوید شد و آن هم معجزه ای از جنس نوشتن بود که تاریکی گمراهی را به روشنایی هدایت بدل کرد و حال من شیفته ای از شیفتگان دنیای کلمات می خواهم نوشته هایم را بالی کنم برای پرواز تصوراتم تا شاید بتوانم نقاشی زندگی ام را رنگین تر از گذشته کنم.
