
امروز می خواهم برای خودم توصیه نامه ای بنویسم تامرهمی باشد در روز های نا امیدی ام
سلام به تو فرزانه ی مهربانم می دانم که برای زندگیت اهداف بزرگ و والایی داری و همین طور می دانم که رسیدن به آن ها کار بسیار دشوار وسختی است گاهی اوقات آنقدر طاقت فرسا می شود که در تکاپوی رسیدن به رویاهایت ناگهان می بینی که دیگر دلیلی برای ادامه ی راه نداری. انگار خواستن ها و نداشتن های زندگیت پایه هایت را لرزانده و تو را به زانو درآورده است. آن زمان است که خودت را در تاریکی مطلق می بینی و یا شاید خودت می خواهی که خود را در تاریکی ببینی... طبیعی است که اینطور باشد؛ زیرا برای ماندن در تاریکی لازم نیست تلاش کنی اما یافتن نورنیازمند همت و اراده ای بی مانند است. عزیز دلم بدان که در حقیقت تاریکی ها و روشنایی ها در زندگی وجود ندارند. هر آنچه هست را تو میسازی تو تعیین کننده ی تابش آفتاب و ظلمت شب هستی.. این تو هستی که تلخ و شیرین را چاشنی کارهایت میکنی.. همیشه نگاهت نباید به دوردست های زندگی باشد. گاهی باید به خودت بیایی و بدانی که برای خوشحال بودن حتما نباید چندسال بگذرد تا تو به همه خواسته هایت برسی. به داشته های امروزت بنگر که آرزوی دیروزت بودند و چه زود برایت تکراری شدند. به تو اطمینان می دهم که فردا هم آرزوهای امروزت برایت تکراری می شوند چرا که این خصلت ما آدم هاست که هرگز سقفی برای خواسته هایمان نسازیم پس روزهایی که انگیزه ات را از دست دادی فقط کافیست چشمانت را از آینده بگیری و به حال بدوزی و مسیرت را به مقصد بدل کنی تا از آن لذت ببری...