مدت زیادی از آخرین باری که چیزی نوشتم، می‌گذره. اتفاقات زیادی رخ دادند و عبور کردند، البته از روی من عبور کردند! امتحانات نهایی‌ام بالاخره بعد از یه عالمه رنج و سختی تموم شد.
شبایی رو گذروندم که با وجود حال بد روحی و جسمی بازم درس خوندم و درس خوندم. به خودم می‌گفتم الان درس بخون، فردا گریه کن و فردا در حالی که از حوزه بر می‌گشتم به خونه، به حدی خستگی جهان روی من آوار می‌شد که حتی توان حرکت دادن جسمم رو نداشتم و عموما به مرحله گریه نمی‌رسید. اگه بگم احساس تنهایی نکردم، واقعا دروغ گفتم؛ ولی عین روزایی که حس می‌کردم کل جهان به جای اینکه پشت من بیاستن، رو به روی من ایستادن، نبود.
حس تنهایی کردم؛ ولی نه شدیدا؛ در واقع میشه اینطوری گفت که هر وقت که سیاهی می‌خواست دورم رو بگیره، یهویی یکی پیدا می‌شد و کنارم می‌موند، ولو حتی برای چند لحظه! اینطوری اون دوران رو سپری کردم.
خیلی ترسیدم، البته نباید فعل ماضی به کار ببرم؛ چون هنوزم که هنوزه می‌ترسم؛ ولی ترس یه موجوده و این ما هستیم که بهش غذا می‌دیم. راستش تصمیم گرفتم به جای ترس، به ایمان و باور غذا بدم.
نمی‌دونم تهش چی میشه، چطوری می‌گذره یا حتی سرانجام ماجرا چیه؛ ولی کاری نمی‌تونم بکنم جز ادامه دادن. تنها کاری که از دستم بر میاد اینه که کورکورانه همین نور کم انتهای تونل رو باور کنم و به سمتش برم. بدون این که توقع یا انتظاری داشته باشم که بقیه من رو تشویق کنن یا بهم توجه کنن. این بخش ترسناک ماجراست؛ ولی کاری نمیشه کرد. بعضی اوقات، یعنی البته اکثر اوقات، برای بدست آوردن چیزای با ارزش، باید دقیقا بری توی مرکز ترس‌هات.
برام دعا کنین که دنیای من هم رنگی رنگی بشه و به اون چیزی که می‌خوام برسم.
پی‌نوشت: اگه پستم غلط املایی یا نگارشی داره به بزرگی خودتون ببخشین؛ چون واقعا شرایطش رو ندارم برگردم ادیت کنم.
