از فضای اتاق انتظار بدم میومد، اینکه همیشه کنار دستیت تلاشــشو با یک لبخـــند مسخره شروع میکنه تا باهات صحبت کنه و بپرسه "چرا اومدی اینجا؟! یا چند وقته میای!؟" تو هم وقتی بهش میگی "چطــور؟!" اول لبخند مسخرش محو میشه و مسخرگی کل صورتش‌رو میگیره و اونقدر ریز حرف میزنه تا بهت بفهمونه آدم غیر اجتماعی هستی، اما وقتی ازش میپرسی "به خاطر اینکه با خودتون بلند حرف میزنین اومدین اینجا!؟" با حالت قهر از کنارت بلند میشه و کاملا معلومه چه حس قشنگی بهت داره ولی مهم اینه که بهش فهموندی غیر اجتماعی عـــمـَــته جانــــم.
ازش خواسته بودم اگه قرار به منتظر بودنه ترجیح میدم غیر از اتاق انتظار باشه؛ قبول کرد (همیشه براش ویــژه بودم، مثل موش و خرگوش‌های سفید که همیشه ویژه‌ان) نوبتم‌رو انداخت آخرین نفر. قرار گذاشتیم نزدیک‌ترین کافه سر ساعتی که تعیین کرد هم دیگه رو ببینیم.
نیم‌ساعت زودتر رسیدم. کورترین نقطه‌ای که میشد نشستم، جمعیت زیاد نیست ولی اونقدری هست که صاحبش امید داشته باشه کافه‌اش رو باز نگه داره. همه جوونــن که چندتا چندتا مشغولن. روبه‌روم هم یک دختر پسرن که معلومه دختره ازون دل غشیاس، پســره هم واسه خالی نبودن روزاش نشسته کنارش. همه فکر میکنن چشم دروغ نمیگه هیچوقت اما بنظرم لــبــان که هیچوقت دروغ نمیگن! چشم راحت هزارجور میتونه تظاهر کنه اما لب نهایت تظاهرش لبخنده. اصلا واسه همینه که آدما وقتی حرف میزنن به چشم هم نگاه میکنن چون تصور میکنن حقیقت تو چشمه. اگه همین دختر جا اینکه به چشم پسرک نگاه کنه، همش دو ثانیه به لبش دقت میکرد میفهمید این لبخــندی که زده معنیش چیه و درجا یکی محکم میزد تو گوشِ پسر و بلند میشد میرفت. انگار خیلی مشخص دارم بهشون نگاه میکنم چون دخترمون قیافش شبیه همون آدمی شده که بهش گفتم "چطور؟" لبخند شیک تحویلش دادم و اونم احتمالا یک چرندی تحویلم داد که جــدا مسئله مهمی نیست.
آهنگی انتخاب کردن که اگه بجاش سامی میذاشتن، بیشتر میتونستم حرکت دستو پام‌رو کنترل کنم. دم‌نوش نعنام رو آوردن و خودش هم دارم میبینم که از خیابون رد میشه. حالا باید تمرکز کنم رو صحبت‌هایی که میخوام کنم هرچند وقتی شروع میکنم به حرف زدن حتی یک کلمه هم شبیه چیزی نیست که قبلا با خودم هماهنگ کرده بودم، اما آدم اگه بخواد عاقل نشون بده باید این روند تمرکزی رو همیشه انجام بده.
ازم خواسته بود راجع به آدم‌ها و نظرم نسبت بهشون صحبت کنم؛ همیشه بســاط این بود، من حرف و اون شنونده. اینبار خیلی حرف واسه گفتن نداشتم شاید نهایت اندازه سه-چهار بار پلک زدنش طول میکشید، آخه عادت داره دیر به دیر پلک بزنه.. حساب کردم فاصله هربار پلک زدنش چهار دقیقه است که وقتی تعجب میکنه به شش دقیقه هم میرسه.
براش دست تکون دادم، نشست روبه‌روم. بعد از حال احوال روتین و سفارش قهوه گفت: خب، کجا بودیم!؟
نظرمو با شک بهش گفتم چون احتمال دادم مثل همه جمله کلیشه "تا دستتو باز نکنی نمیتونی چیزی بگیری" بهم تحویل میده. اینکه آدم‌ها خوب/بد دارن؛ این خوب و بد بودن هم ربطی به اتفاق‌ها و برخوردهایی که باهاشون میشه نداره. ممکنه خوب باشی و چپ و راست تنها چیزی که میبینی بدی باشه با چندتا خال‌خال خوبی کنارش یا بد باشی و فقط خوبی ببینی جوری که به بد بودن خودت شک کنی!!
به ظاهر باهام موافق بود، ازم پرسید "تا حالا شکست خوردی!؟"
همون لحظه قهوه‌اش‌رو آوردن و منم واسه اینکه از جواب دادن فرار کنم زدم به صحرا کربلا و از مدل خط چشمی که کشیده بود تعریف کردم، که راستی چقدر این مدل بهتون میاد!! عینکش‌رو درآورد "دختر جون این از چهارسال پیش همین شکلی بوده، چطور تا الان ندیده بودی؟!" منم که دیدم صحرا کربلام سونامی زده گفتم: خب همیشه تو مطب دیده بودمتون، نور اینجا جوریه که دقتو بالا میبره. مشغول قهوه خوردن شد و منم از اتفاقاتی که پیش اومده بود براش گفتم. خیلی دقیق تر دوباره حالمو پرسید منم با جزئیات جواب دادم.
از کافه اومدیم بیرون؛ گفتم این مدلی خیلی دلنشین‌تر بود برام.. خودش هم این حالت‌رو ترجیح میداد. خداحافظی کردیم.
انگار تونستم از جواب دادن بهش فرار کنم، اما کل راه کلنجار میرفتم!! آخه همیشه با خودم روْ راست بودم، ولی نتونستم هنوز هیچ جوابی براش پیدا کنم که واقعا تا حالا شکست خوردم یا نه!!؟!؟
