ﻣﻨﺸﯽ ﺍﺷﺎﺭﻩ ﮐﺮﺩ ﻧﻮﺑﺖ ﺷﻤﺎست.
ﻭﺍﺭﺩ ﺷﺪﻡ، ﺳﻼﻡ ﮐﺮﺩﻡ ﻭ ﺩﮐﺘﺮ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﻧﻮﺷﺘﻦ ﺟﻮﺍﺏ ﺳﻼﻡ ﺩﺍﺩ. ﺗﺎ ﺳﺮشرو ﺑﺎﻻ ﺁﻭﺭﺩ ﺍﺯ ﺟﺎﺵ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ ﮔﻔﺖ ﺍﯾﻨﺎ ﭼﯿﻪ!!!؟؟
ﺷﺎﺥ
(ﺳﻌﯽ ﮐﺮﺩ ﺟﻠﻮ ﺧﻨﺪیدنشرو ﺑﮕﯿﺮﻩ)
ﻣﯿﺒﯿﻨﻢ! ﺍﺯ ﮐﯽ ﻣﺎﻝ ﺗﻮ ﺷﺪﻥ؟
ﻧﻤﯿﺪﻭﻧﻢ! ﯾﮏ ﺻﺒﺢ ﺑﯿﺪﺍﺭ ﺷﺪﻡ ﺣﺲ ﮐﺮﺩﻡ ﺳﺮﻡ ﺳﻨﮕﯿﻦ ﺷﺪﻩ! ﺑﺎ ﺩﺳﺖ ﺍﻧﺪﺍﺯه ﺩﻭﺗﺎ ﻧﺨﻮﺩ ﺑﻮﺩن، توْ ﺁﯾﻨﻪ ﭼﯿﺰﯼ ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻧﺒﻮﺩ و ﻓﻘﻂ ﺧﻮﺩﻡ ﺣﺴﺶ ﻣﯿﮑﺮﺩﻡ.. ﭼﻨﺪ ﻭﻗﺖ ﮔﺬﺷﺖ ﻫﻤﯿﻨﻄﻮﺭ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﺷﺪ، ﺍﻭﻧﻘﺪﺭﯼ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﻣﯿﺘﻮﻧﺴﺘﻦ ﺑﺒﯿﻨﻦ، ﺗﻨﻬﺎ ﺧﻮﺩﻡ ﺣﺴﺶ ﻧﻤﯿﮑﺮﺩﻡ.
ﺧﺐ ﭼﯽ ﺷﺪ ﺍﯾﻦ ﺷﮑﻠﯽ ﺷﺪﯼ!؟
ﺩﮐﺘﺮ؛ ﻣﻦ ﺟﻮﺍﺏ ﺳﻮﺍﻝﻫﺎﯼ ﺧﻮﺩمو ﻧﻤﯿﺪﻭﻧﻢ.. ﺍﻣﺎ ﺷﺎﯾﺪ ﺩﺭﮎ ﻧﮑﺮﺩن و ﮐﻢ ﻓﻬﻤﯿﻢ ﺗﻮ ﺭﻭﺍﺑﻂ ﻭ ﺳﯿﺎﺳﺘﯽ ﮐﻪ ﺗﻮﺷﻮﻥ ﻫﺴﺖ ﺍﯾﻦ ﺷﮑﻠﯿﻢ ﮐﺮﺩﻩ.
ﺑﻨﻈﺮﺕ ﻣﺸﮑﻞ ﮐﺠﺎﺳﺖ؟
ﺷﺎﺥ ﻫﺎ.. ﻧﺒﺎﯾﺪ ﺍﺯ ﺍﻭﻝ ﺩﯾﺪﻩ ﻣﯿﺸﺪﻥ.
ﺍﮔﻪ ﺑﺨﻮﺍﯼ ﻣﯿﺘﻮﻧﻢ ﺑﺮﺍﺕ ﮐﻮﺗﺎﻩ ﮐﻨﻢ ﯾﺎ ﺍﺻﻼ میخوای ﮐﻼ ﺑَﺮﺷﻮﻥ ﺩﺍﺭﻡ؟
ﺩﺭﺩ ﺩﺍﺭﻩ؟
ﺷﺎﯾﺪ.
ﺑﺮﺷﻮﻥ ﺩﺍﺭﯾﻦ.
ﻓﻘﻂ ﺍﯾﻨﺎ ﺍﺯ ﭼﯿﺰﯼ ﮐﻪ ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﺮﺩﻡ ﻋﻤﯿﻖﺗﺮﻥ، ﺭﺳﯿﺪﻥ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮﻩﻫﺎﺕ! ﺑﺨﻮﺍﻡ ﺑﺮﺩﺍﺭﻡ ﯾﮏ ﺳﺮﯼ ﺧﺎﻃﺮﻩ و ﺍﺗﻔﺎﻕ ﺑﺎﻫﺎﺷﻮﻥ ﭘﺎﮎ ﻣﯿﺸﻪ، ﺟﺎﯼ ﺧﺎﻟﯽ ﺍﯾﻨﺎﺭو ﻣﯿﺨﻮﺍﯼ ﭼﯽ ﮐﺎﺭ ﮐﻨﯽ؟
ﺍﮔﻪ ﺧﻮﺏ ﺑﻮﺩﻥ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺟﺎﺷﻮﻥ ﭘﺮ ﻣﯿﺸﻪ.
ﺧﻮﺩﺕ ﻣﯿﺨﻮﺍﯼ ﺑﺮﺍﺷﻮﻥ ﭼﯽ ﮐﺎﺭ ﮐﻨﯽ!؟
ﻓﻘﻂ ﺗﻤﺎﺷﺎ.
ﺩﮐﺘﺮ ﻫﻤﯿﻨﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﺑﻮﺩ ﺷﻌﺮ ﯾﻮﻧﺎنرو ﺯﻣﺰﻣﻪ ﻣﯿﮑﺮﺩ:
«ﺳﯿﺎﻫﯽ ﺍﺯ ﺳﻔﯿﺪﯼ ﻣﯿﺰﻧﺪ
ﻣﯿﺰﻧﺪ ﺑﯿﺮﻭﻥ
ﺳﯿﺎﻫﯽ ﺍﺯ ﺫﺍﺕ ﺍﺳﮑﻠﺖ ﺁﻫﻨﯽ
ﻭ ﺳﻔﯿﺪﯼ ﺍﺗﺎﻕ ﻫﺎ ﺭﺍ ﻟﮑﻪ ﺩﺍﺭ ﻣﯿﮑﻨﺪ
ﻫﺮﻃﻮﺭ ﺷﺪﻩ
ﺯﺷﺘﯽ ﺍﺯ ﺯﯾﺒﺎﯾﯽ ﻣﯿﺰﻧﺪ ﺑﯿﺮﻭﻥ
ﮐﺎﻓﯽ ﺳﺖ
ﺩﻋﻮﺍﯾﯽ ﺟﺰﺋﯽ ﺷﮑﻞ ﺑﮕﯿﺮﺩ
ﺭﮐﯿﮏترﯾﻦ ﺩﺷﻨﺎﻡ ﻫﺎ ﺭﺍ ﻣﯿﺪﻫﻨﺪ
ﺁﺩﻡ ﻫﺎﯼ ﺑﻪ ﻇﺎﻫﺮ ﻣﺆﺩﺏ»
ﺍﺯ ﻣﻄﺐ ﺑﯿﺮﻭﻥ ﺍﻭﻣﺪﻡ، ﺩﻟﯿﻞ ﺯﻣﺰﻣﻪ ﺷﻌﺮ رو ﻧﻔﻬﻤﯿﺪﻡ. ﺧﻮﻧﻪ ﺭﺳﯿﺪﻡ، ﺣﺲ ﮐﺮﺩﻡ ﺳﺮﻡ ﺳﻨﮕﯿﻦ ﺗﺮ ﺷﺪﻩ! ﺗﻮ ﺁﯾﻨﻪ ﻧﮕﺎﻩ ﮐﺮﺩﻡ ﭼﯿﺰﯼ ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻧﺒﻮﺩ.. ﻓﻔﻂ ﺧﻮﺩﻡ ﺣﺴﺶ ﻣﯿﮑﺮﺩﻡ!
ﺑﺎ ﺩﺳﺖ، ﺍﻧﺪﺍﺯه ﺩﻭﺗﺎ ﻓﻨﺪﻭق بودن.
