سـینما

حتما تا الان متوجه شدین که توْ برقرار کردن ارتباط چه قدر افتضاحم و کلا همین چندتا دوست هم اگه اولین برخوردی که داشتم باهاشون یادشون بیاد حتما یک برخورد خجالت‌آور و کاملا به درد نخور بوده.. همیشه با اینکه انتخاب بشم مشکل داشتم، اصلا چیز قشنگی نیست اما وجود داره! یادم میاد دوران مدرسه موقع وسط بازی یا سرگروه میشدم یا میگفتم میخوام نخودی باشم. وقتی انتخاب میشی این سوال همیشه هست "چرا من؟!!" اما وقتی انتخاب میکنی میدونی "چرا اون!؟" یکی بهم گفت خب وقتی تو انتخاب کنی اون طرفی که انتخاب شده همین سوال میاد تو ذهنشو میشه مثل خودت وقتی انتخاب میشی..منم همیشه جواب میدادم اگه همه تکلیفشون معلوم باشه راحت میتونن به چرا جواب بدن...!! خلاصه؛ اون تجربه دو دهم، مال وقتی بود که بزرگ شده بودم... هیچ وقت از خودش مطمئن نبود، مثل بچه یک ساله‌ای که نمیدونه سرلاک بیشتر دوست داره یا شیر. خیلی مهمه آدم حداقل از خواسته‌اش دفاع کنه ولی خب همه یک شکل نیستن! یک فرصت به هم دادیم.. فکر کردم شاید بهتر باشه جدی صحبت کنیمو به نتیجه معقول برسیم... استارت زدم اما خب دیدم جا تره و بچه نیست؛ معلوم بود فهمیده سرلاک خوشمزه‌تره!! این شد که این تجربه، شد دو دهم و نتونست به یک واحد کامل یا حتی رُند برسه!"
نفس میگیرم، حس کردم از بس حرف زدم خشک شدم.. دیدم خیلی جدی داره بهم نگاه میکنه و اصلا حرفی هم نمیزنه. پرسیدم "چی شده؟!" گفت: هیچی!! فقط جالبه، همینطور داری تعریف میکنی بدون اینکه مکث کنی وسطش یا یک خورده تــُــن صدات تغییر کنه.. انگار فیلمی که دیدیم رو تعریف میکنی!! با یک لبخند کامل گفتم: خب الکی که بهش مهربون نمیگم.. آدم به خاطر مهربونی که ناراحت نمیشه.. همیشه راضیه؛ چون حق میده.. احترام میذاره حتی اگه سخت باشه و کسی درک نکنه.
شاید سه-چهار دقیقه بدون اینکه حرفی بزنیم راه رفتیم که پرسید "همیشه با همه‌چی اینطور دو بعدی کنار میای؟!" خندم گرفته بود چون قبلا خیلی شده بود که بهم تک بعدی گفتن و الان که شده دو بعدی یعنی پیشرفت داشتم. خندیدم اما وقتی بهش نگاه کردم دیدم خیلی جدی‌تر از چیزیه که بخواد خندم جواب درست باشه براش، گفتم: نمیدونم بهش چی میگن. خوب یا بد بودنش هم نمیدونم فقط اینو میدونم همه چی اونقدری مسخره هست که بشه جدیش نگرفت و از کنارش گذشت. مگه چقدر آدم زنده‌ست کلا!!؟
به ایستگاه تاکسی رسیدیم، گفت: بیا تا ماشین چیزی نمونده، خودم میرسونمت و تو راه هم بیشتر حرف میزنیم. تازه هنوز قضیه دومی رو برام نگفتی!! ولی واقعا دیگه توان حرف زدن نداشتم و میخواستم ساکت باشم.. قبول نکردم. بابت پیشنهاد سینما با اینکه فیلم بی‌مزه‌ای بود تشکر کردم... از هم جدا شدیم. سوار تاکسی شدم و راحت، تکیه دادم. خوشحال بودم از صحبت‌هایی که باهاش کردم؛ اینکه حتی خودم هم فکر نمیکردم یک روز اینا رو واسه کسی تعریف کنم! اما سوال آخرش..
تو همین فکرها بودم که صدا زنگ گوشی باعث شد به خودم بیام. داشتم به صحبت هاش گوش میکردم. اول یکسری قربون صدقه های شیک رفت و بعد چند ثانیه طولانی مکث کرد و گفت "عزیزم، هیچ وقت کسی متوجه نخواهد شد، هر آدمی تو زندگیش یک نفری هست که دوست داشتنی ترین پنهان دنیاست" نمیدونم چرا اما برگشتم نگاش کردم تا ببینم از رو برگه خوند حرفی که زد یا از حفظ!! حرکتم اونقدر محسوس بود که طرف معذب شد و گفت "میدونم، شما نگران نباش، من الان سوار تاکسی‌ام رسیدم خونه بیشتر باهات صحبت میکنم." قطع کرد. هنوز داشتم تماشاش میکردم خیلی حالت مسخره‌ای داشتم و دنبال حرف مشترک بودم باهاش، تنها چیزی که به ذهنم رسید نرخ تاکسی بود که ازش پرسیدم. به شیشه رو به روم نگاه کرد گفت: نوشته دو هزار و هفتصد. تا اون لحظه انقدر مشخص، احمق به نظر نرسیده بودم واسه اینکه قضیه رو جمع کنم از شگرد "روْ خودت عیب بذار" استفاده کردم. گفتم: درست میگین، آخه چشام نزدیکو نمیبینه، همیشه هم عینکم جا میمونه. بنده‌خدا عذرخواهی کرد و گفت منظوری نداشته و منم بخشیدمش و دوباره تکیه دادم به صندلی.
همچنان داشتم با خودم جمله‌ای که گفت رو تکرار میکردم، اما هربار یک چیز جدید میشد. با خودم گفتم آخه آدم سالم پا تلفن اینطوری حرف میزنه.. مگه میشه مثل برنامه رادیویی صحبت کنه و اینکه مردم از کجاء شکمشون این جمله‌هارو در میارن!؟ خودم‌رو گذاشتم جاش که مثلا یکی از دوستام بخواد بهم زنگ بزنه، تنها تشابه مکالمه‌ام با دختر پشت سری فقط سلام-نگران نباش و خداحافظ بود. مطمئنم اگه جمله‌ای شبیه به اون میگفتم اون طرف خط فکر میکرد دارم مسخرش میکنم یا سرم جایی خورده. چون همیشه نهایت حرفم این بوده "خدا حفظ کنه باباشو با اون انرژی‌ای که بی‌موقع خرج کرده.. فدا سرت.. خودتو اذیت نکن.. ناراحتیت از یک تا ده چندتاست.. سختیش دو روز اوله البته واسه تو شاید به ماه هم برسه اما نگران نباش، میگذره" همین!! یعنی همین فقط.
راننده ناشی با ماشین روْ دنده استارت زد و چنان به جلو حرکت کرد که کل وسیله‌هام پخش شد، ماشالـله اشتباهشو به هیچ هم حساب نکرد. از غرهایی که پشت سریا میزدن معلوم بود بیست دقیقه منتظر یک مسافر بوده و کل این مدت بنده در هپروط بودم، با یک زنگ تلفن که اصلا ربطی بهم نداشت. به کل سینما رفتن، صحبت‌هایی که کردم، لگدهای ناخواسته‌م و مهمتر از همه اون سوال مسخره آخر، همشو فراموش کردم. شروع کردم به غر زدن به جون مبارک؛ "آخه انقدر راحت حواس آدم پرت میشه! چرا چیزی به نظرت جدی نمیاد و تنها عکس العملت نسبت به اتفاق "چیزیه که پیش اومده-بعد از این چه کنیم" باید باشه؟ چرا همیشه باید به این فکر کنی که همه چی واست بالاخره تموم میشه و منتظر تموم شدن میمونی!؟ نگران تموم شدن نیستی؟ اصلا واسه همیناست که فکر میکنی هر اتفاق یا آدمی که باهات برخورد میکنه فــانه. کلا یا تظاهر میکنن واست یا جدیت نمیگیرن.." یهو با ترمز بدی که راننده گرفت دوباره وسیله هام پخش شد، من که از خودم شاکی بودم، میخواستم یکی بزنم توْ گوشش با طرز روندنش اما کنترل کردم چون مطمئن بودم تشویقم نمیکنه "ای ول، بیا اینور هم یکی بزن" درجا حداقل دوتا رو خوردم ازش، ذکر آرامش بخش "به درک.." رو گفتم و همینطور که تشکیلات پخش شده رو جمع میکردم توْ این فکر بودم که آدم تا وقتی میتونه چیزی به روْ خودش نیاره، چرا باید بیاره که توضیح هم بده در ادامه!!
بعد راحــت تکیه دادم.