باید باهاش تماس میگرفتم تا یک نوبت هم‌دیگه‌رو ببینیم. وقتی پیشنهاد سینما داد جا خوردم!! اصلا نمیدونستم دلیل اینکه باید سینما برمو صد و ده-بیست دقیقه فقط کنارش بشینـمو فیلم نگاه کنم، بدون اینکه حرف بزنم چیه؟! چرا سینما؟ مگه باهم دوستیم!؟ اما هیچ‌کدوم از این سوال‌هارو نپرسیدم و فقط گفتم: چه جالب!! باشه حتما، فقط چه فیلمی، کجا؟! گفت: هرجا! هر فیلمی. بیشتر تعجب کردم!!! خیلی حوصله گشتن نداشتم، سپردم به خودش.. گفتم: غیر از کمدی، هرچی باشه من راضیم. فقط بهم بگین باید چه ساعتی، کجا باشم. سعی میکردم خودم‌رو مجاب کنم که این اتفاق خیلی عادیه. واسه همه میتونه پیش بیاد و تو با تعجب بیشتر داری خودتو خسته میکنی... بعد از حدود نیم ساعت اینا تکست داد که فلان جا. دو-سه ساعت فرصت داشتم. به اسم فیلم نگاه کردم. انگار از روی دیالوگ تاثیرگذار تو فیلمنامه انتخاب کرده بودن.. یک جمله کاملا بلند که بیشتر میتونست سوال ادبیات واسه پیدا کردن تعداد نهاد و گزاره باشه تا اسم فیلم. اصلا فیلم، اسمش باید اونقدری کوتاه باشه که آدم ذهنش درگیر بشه که چرا این اسم، نه اینکه حداقل نصف داستان دستگیرت بشه! غر زدنم به اسم فیلم فقط واسه آروم کردن ذهنم بود، اما با تمام وجودم باور داشتم، سینما رفتن با کسی که هر چندوقت یکبار میبینیش و هیچ چیزی ازش نمیدونی؛ به اون مدت، توْ تاریکی و زل زدن به یک نقطه، فاجعه است!! نمیدونم چرا ولی تو تقویمم اسم فیلم، سانس، سینمایی که میخواستم برم رو نوشتم. بالاخره اولین تجربه همیشه باید ثبت بشه.
مثل همیشه زود رسیدم. نشستم منتظر و خودم‌رو با بروشور فیلم‌ها مشغول کردم. هنوز اولیو کامل نخونده بودم، با سلامش سرمو بلند کردم. ناخودآگاه به ساعت نگاه کردم، تا فیلم ده دقیقه اینا مونده بود. سلام کردم و جا به جا شدم تا کنارم بشینه. حال احوال کردیم، یک خورده از فیلم گفت. منم نظرم نسبت به اسمش گفتم که خیلی بی مزه است و اصلا جذاب نیست انقدر طولانی بودن... خندید و یکی زد به شونم؛ این حرکتش باعث شد شبیه علامت سوال بشم و نگران‌تر از قبل که چرا اینجوری میکنه؟!! اصلا مثل قبل رسمی نبود، انگار خل شده بود ولی خب بعید میدونم آدم تو این سن بخواد خل بازیاشو واسه یکی مثل من پیاده کنه. رفتیم داخل سالن سر جامون نشستیم.
طبق عادت شروع کردم واسه خودم تو ذهنم به طبقه بندی آدم‌ها، اینبار اونایی که سینما میرن. مشغول شدم؛ یک‌سری میرن که رفته باشن و بگن که رفتیم. یک‌سری میرن که زمان بگذرونن با هم با کمترین میزان حرف زدن. یک‌سری‌ها میرن چون واقعا فیلم دیدن دوست دارن. یک سری که زیاد هم هستن میرن که با حرکات ریزو درشتی که دارن سوژه باشن واسه بقیه. خیلی خوشحالو راضی از جای خوبی که نشستم با خاموش شدن چراغ و شنیدن اسمم به خودم اومدم. پرسید "به عشق اعتقاد داری؟!" من که هنوز بودنم تو سینما برام هضم نشده بود بدون مکث جواب دادم "نــــــه!! اصلا. عشق وجود نداره و کلا یک کلمه‌ست که ساختن تا باهاش شعر بگن." خندید. گفت: انگار جمله‌ات رو از قبل آماده کرده بودی...! منم یک لبخند شل تحویلش دادم. خوشبختانه فیلم شروع شد و دیگه قرار نبود حرفی بزنیم تا حدود صد و چند ده دقیقه!!!
قیافه‌ام رو نمیدیدم اما مطمئن بودم شبیه کتک‌خورده‌ها شدم. داشتم فیلم میدیدم ولی هیچ‌کدوم از دیالوگ‌ها رو نمیتونستم تشخیص بدم، اصلا حواسم به فیلم نبود... سوالی که ازم پرسید رو دوست داشتم؛ با اینکه بی‌مقدمه بود. دلم میخواست بیشتر راجع به جوابم براش توضیح بدم اما اینجور که شناختمش، همیشه یک سوال میکنه تا ذهن درگیر بشه و دیگه دنبال سوال رو نمیگیره... همینطور مشغول سبک سنگین کردن بودم که وقتی سرشو نزدیک گوشم آورد کلا یخ زدم و توْ صدم ثانیه با خودم چک کردم که این انسان، شوهر و بچه داره، پس نمیتونه هیچ آسیب خاصی بهت بزنه؛ پس آروم باش.. بهم گفت: اون دختری که جلوت نشسته انگار باهات کار داره، نکنه آشناست؟! وقتی دقت کردم دیدم پامو گذاشتم قسمت نشیمن صندلی و بنده خدا رو هی بالا پایین میکنم!!! طفلک احتمالا وقتی برگشته، حسابی توْ ذوقش خورده!! با یک ببخشید حواسم نبود دوباره تکیه دادم و داشتم تصور میکردم چی تو ذهنش گذشته و چطور شاید با احساسش بازی کردم!!! نیش‌خندم رو نمیتونستم کنترل کنم. تونستم فقط ده دقیقه آخر فیلم ببینم که شبیه همون قسمت اول بود... لامپ هارو روشن کردن. هنوز نیش‌خندم روْ صورتم بود، چون دخترک به محض اینکه بلند شد برگشت، یک نگاهِ فکر کنم معنی داری کرد و با گفتن "واقعا که، بی فرهنگ" پشتشو کرد بهم و رد شد. وقتی رد کفشم روْ مانتوش‌رو دیدم، بی‌ادبیش رو گذاشتم روْ حساب توْ برزخ بودنش.
از سالن بیرون رفتیم.
باورم نمیشد هیچی از فیلم متوجه نشده بودم، حس کلاس‌های فیزیکو داشتم. پرسید "چطور بود؟! بهت میومد که کاملا جذبش شدی.." جایی واسه دفاع نداشتم، گفتم: واقعیت، کلا چیزی از فیلم نفهمیدم، اصلا حواسم بهش نبود..!! لبخند زد. گفت: خب حواست کجا بود!؟ با دستش شونم رو گرفت! حرکت‌های فیزیکیش زیاد شده بودن، آدمو میترسوند.. مطمئنم این آخرین‌بار خواهد بود باهاش جایی میرم که بینمون میز نباشه...
"همینجوری بگم؟! یعنی نشینیم یک جایی؟!" گفت: نه! فرصت واسه سفارش نداریم، همینطور که راه میریم تو برام بگو. صدامو صاف کردم و شروع کردم... "به نظرم، عشق واقعا وجود نداره. همش ساختهء آدمه تا بتونه باهاش تجارت کنه، سختش کنه، عجیبش کنه و وقتی چیزی عجیبو سخت باشه واسش شعر میگن، داستان میسازن و هر کاری میکنن تا فروش بره.. اصل همه چیز دوست داشتنه؛ حالا خود دوست داشتن طبقه‌بندی میشه و درصدش کم و زیاد. اما عشق هیچوقت وجود نخواهد داشت%" گفت: خب الان فرق این دوست داشتن که تو میگی با عشقی که همه میگن چیه!!؟ گفتم: دوست داشتن، مهربونه. ولی عشقی که همه ازش حرف میزنن و ساختن، حسوده..! مکث کرد. گفت: کی گفته عشق حسوده؟!!؟
"خب؛ تو برخورد با آدم‌هایی که دورم بودن دیدم.. اون‌هایی که ادعا میکردن عاشقن، ولی کارها و عکس العملی که نشون میدادن بیشتر شبیه حسودها بود. پس با چندتا جا به جایی میشه فهمید چیزی که همه بهش عشق میگن حسوده. و هرچی بیشتر حسود باشی یعنی عاشق‌تری!! یعنی برات مهم‌تره"
گفت: دوست داشتن مهربون چیه!؟
"خیلی راحته.. تو دوست داری فارغ از اینکه دوست داشته بشی یا نه!! همیشه خودتی، نگران نیستی چیزی رو پنهون کنی یا از حسی که داری ناراحت باشیو عذاب داشته باشی!!" به چهره اش میومد بخواد خداحافظی کنه ولی پرسید "خودت تجربه این دوست داشتن مهربون‌رو داشتی!؟؟" همیشه اینکه میتونست سوال شخصی بپرسه برام اذیت‌کننده بود، اما کاریش نمیتونستم کنم و خودم حق این کارو بهش داده بودم... میخواستم باز هم فرار کنم ولی قبلا تا جایی که میتونستم از اجزای بدنش واسه فرار، استفاده کرده بودم و اینبار دستم خالی بود. یک خنده مضحک کردم و گفتم: شاید بشه گفت سه بار، یا نـــه!! دقیقا دوبار و نیم.
خیلی جدی پرسید، ســــه بار!؟! چرا هیچ وقت چیزی راجع بهش نگفتی؟
"تا الان هم هرچیزی که گفتم خودتون پرسیدین و من فقط جواب دادم.. شاید نصف حرفایی که تا الان زدم، اگه نمیپرسیدین هیچوقت نمیگفتم. اصلا کل مشکلات از این قضیه‌ست که تا پرسیده نشه جوابی نمیدم.. چون خودم هم بخوام چیزی رو بدونم میپرسم، پیش خودم حدس نمیزنم که شاید به خاطر این بوده یا شاید چیز دیگه شده." فهمید دارم طفره میرم و زدم به کوچه علی چپ.. گفت: خب؛ قضیه این سه تا چیه؟!! نگاش کردم، گفتم: سه تا نـــه. دو تا و نیم!! دوتا کامل یکی نصفه کاره یا شاید اصلا نصف هم نباشه، حدود یک دهم-دو دهم اینـــا... انگار کلافه شده بود. دستمو گرفت گفت: دختر جون، انقدر آسمون ریسمون نباف؛ اگه دلت نمیخواد نگو، اصلا مشکلی نیست ولی اگه میخوای شروع کن. انقدر تعریف کردنو واسه خودت سخت نکن..! درست میگفت؛ دلم میخواست تعریف کنم ولی حوصله نداشتم. شاید چندین‌بار برای خودم مرور کرده باشم ولی اینکه واسه کس دیگه تعریف کنم انگار میخواستم روغن کرچک بخورم بدون لیمو ترش!! خودمو جمع و جور کردم و گفتم: چرا تعریف نکنم.
"اولین تجربه دوست داشتنم مال سه یا چهار سالگیم بود.. خیلی کوچیک بودم به قول مامانم تا اون سن هیچوقت واسه خواستن چیزی اونقدر سر و صدا نکرده بودم. یک عروسک توْ مغازه یکی از آشناها دیدم و با تمام وجودم جذبش شدم.. تو عالم بچگی انگار باهام حرف میزد و کاملا دلم میخواست داشته باشمش و واسه داشتنش اصرار کردم تا حدی که چندبار زدن پشتم تا نفسم برگرده! اسمش سیلویا بود، وقتی بوسش میکردی آهنگ ماشین‌های شهرداری الان رو پخش میکرد.. دوسش داشتم، هر روز که بیدار میشدم بوس کردنش کـِـیف دنیا بود برام!! یک روز بیدار شدم دیدم کل موهای سرش پودر شده و هیچی روْ سرش نیست! غصه خوردم، شوکه بودم چرا این شکلی شده. فکر میکردم توْ دوست داشتنم یک چیزی هست که کچل میکنه! بچه بودم خب، ولی همون ذهنیت باعث شد کمتر واسه اطرافیام از اون مدل دوست داشتن استفاده کنم و فقط در حد نرمال دوست داشته باشم تا حداقل کچل نشن. همین هم باعث شد کمتر وابسته چیزی بشم.. شما فکر کن توْ چهار سالگی بفهمی نباید چیزی رو با تمام وجودت دوست داشته باشی!! چون وقتی عوض بشه شرایط و دیگه مثل قبل نباشه بدترین احساس دنیا بهت دست میده. سیلویا شاید ناخواسته شصت-هفتاد-هشتاد درصد وضعیت الان منو شکل داد. سیلویا شد تنها عروسکم یعنی اولی و آخرین عروسک... حالمو خوب میکرد، واسم مهم نبود مو داشته باشه یا نه.. هنوز هم همون سیلویاست برام، با اینکه این همه مدت گذشته و حتی نمیدونم کجاست یا به کی سپردنش!
