
باران ، بی صدا ، بیوقفه، شهر را شستوشو میداد؛
انگار میخواست چیزی را از حافظهی کوچهها پاک کند. نسرین، با بارانی خاکستری و چتری که بازش نکرده بود ،
روی نیمکت فلزی ایستگاه نشست.
جایی که سالها پیش هم نشسته بود .
تنها تفاوت این بود که آن روز جوانتر بود... و دلش هنوز خیالباف.
پیامی فرستاده بود. ساده، کوتاه، بدون توضیح، بیانتظار:
«میتونیم همدیگه رو ببینیم؟ فقط یه بار...»
نفسش را بیرون داد.
دستهایش را لای آستینها پنهان کرد. باران به آرامی موهایش را خیس میکرد، اما انگار چیزی در درونش بیشتر از آن خیس شده بود؛ چیزی که سالها در ته یک صندوق قدیمی، پنهان مانده بود.
سعید دیر آمد. همیشه دیر میآمد. نه فقط به قرارها، که به فهمیدن، به گفتن، به ماندن.
وقتی رسید، همانقدر محتاط بود، همانقدر آشنا. موهایش کمی سفید شده بود. شانههایش کمی افتاده. اما نگاهش هنوز آن لرزش پنهان را داشت.
نسرین نای بلند شدن نداشت. شاید هم نای برگشتن به خاطرات. فقط گفت: «فکر نمیکردم بیای.»
او نشست. باران از نوک دماغش چکید. خندید و گفت: «فکر نمیکردم دعوت کنی.»
سکوتی نشست بینشان.
مثل یک پتوی نازک در سرمای بارانی.
نسرین گفت: «خیلی چیزا موند...
اون روز که رفتی، گفتم "موفق باشی"...
اما دلم میخواست بگم "نرو".
تو چی گفتی .....!
سعید با دست، باران را از ابروهایش پاک کرد.
«گفتم "مراقب خودت باش"... ولی ته دلم میخواست بگم "بمون.
حتی اگه با من نمیمونی... فقط بمون نزدیک."
ولی نتونستم.
ترسیدم.
«منم.»
صدای چکههای باران روی سقف ایستگاه، شبیه ساعت بود. ثانیههایی که میگذشتند و چیزهایی را که با خودشان میبردند.
نسرین آرام گفت: «فکر میکردم با گذشت زمان، بعضی چیزا کمرنگ میشن.
ولی بعضی حرفها... مثل زخمیان که خوب نمیشن، فقط عمیقتر میشن.»
سعید سرش را پایین انداخت. «فکر میکنی هنوز فرصتی هست؟ برای گفتنِ چیزهایی که نگفتیم؟»
نسرین لبخندی زد. آنقدر آرام، که فقط یک دل عاشق میتوانست آن را بفهمد.
«فرصت همیشه هست... اما جرات همیشه نیست.»
او از جا بلند شد. رفت سمت ایستگاه تاکسی. موهایش خیس شده بود، اما چشمهایش نه.
سعید از پشت فریاد زد: «نسرین!
اگه اینبار بگم بمون... میمونی؟»
نسرین ایستاد. سر برگرداند.
نگاهش گرم بود. آرام.
گفت: «بگو.
ولی این بار... با دلت بگو. نه با "ترست" .
بعضی حرفها، هیچوقت گفته نمیشوند.
نه از روی بیمهری، نه از فراموشی؛
بلکه چون در لحظهی گفتن، قلبمان جا میزند و زبانمان، پشت درهای ترس میماند.
این داستان، روایت همان حرفهای نگفته است.
قصهی دو انسان، که شاید هرگز دشمن نبودند، فقط بلد نبودند با واژههای درست، کنار هم بمانند.
این داستان، دعوتیست به سکوتهایی که معنا دارند، و دلهایی که هنوز، دیر نشده برای شنیدنشان...