
در زمانهای قدیم ، وقتی هنوز پای بشر به زمین نرسیده بود .
فضیلت ها و تباهی ها در همه جا شناور بودند .
آنها از بیکاری خسته و کسل شده بودند .
روزی همه فضایل و تباهی ها دور هم جمع شدند . خسته تر وکسل تر از همیشه .
ناگهان زکاوت ایستاد و گفت :
بیایید یک کار کنیم . مثلا قایم باشک .
همه از این پیشنهاد شاد شدند . و دیوانگی فورا فریاد زد:
من چشم میگذارم ، من چشم میگذارم.
و از آنجاییکه هیچکس نمی خواست به دنبال دیوانگی برود ، همه قبول کردند او چشم بگذارد و به دنبال آنها بگردد .
دیوانگی جلوی درختی رفت . وچشمهایش را بست و شروع کرد به شمردن" یک ، دو ، سه ، چهار ، همه رفتند تا جایی پنهان شوند .
لطافت خود را به شاخ ماه آویزان کرد .
خیانت داخل انبوهی اززباله پنهان شد .
اصالت درمیان ابرها مخفی گشت .
هوس به مرکز زمین رفت .
دروغ گفت ، زیر سنگی می روم ، اما ته دریا رفت .
طمع داخل کیسه ای که دوخته بود ، مخفی شد .
و دیوانگی مشغول شمردن بود .
هفتاد ونه ، هشتاد ، هشتاد و یک ، همه پنهان شده بودند .
به جز عشق ، که همواره مردد بود و نمی توانست، تصمیم بگیرد .
درهمین حال دیوانگی به پایان شمارش می رسید .
نود وپنج ، نود و شش ، نود و هفت ،
هنگامی که دیوانگی به صد رسید ، عشق پرید و در بوته گل رز پنهان شد
دیوانگی فریاد زد ، دارم میام، دارم میام ،
اولین کسی را که پیدا کرد ، تنبلی بود . زیرا تنبلی ، تنبلی اش آمده بود ، جایی پنهان شود .
و لطافت را یافت که به شاخ ماه آویزان بود .
دروغ ته چاه ، هوس در مرکز زمین ، یکی یکی همه را پیدا کرد ، جز عشق
او از یافتن عشق ناامید شده بود .
حسادت در گوشهایش زمزمه کرد : تو فقط باید عشق را پیدا کنی . و او پشت گل رز است .
دیوانگی شاخه چنگک مانندی را از درخت کند و با شدت و هیجان زیاد آن را در بوته گل رز فرو برد .
دوباره و دوباره ، تا با صدای ناله ای متوقف شد .
عشق از پشت بوته بیرون آمد . با دستهایش صورت خود را پوشانده بود.
از میان انگشتانش قطرات خون بیرون می زد
شاخه ها به چشمان عشق فرو رفته بودند . و او نمی توانست جایی را ببیند .
او کور شده بود .
دیوانگی گفت :
من چه کردم ، من چه کردم .
چگونه می توانم تو را درمان کنم ؟
عشق پاسخ داد : تو نمی توانی مرا درمان کنی .
اما اگر میخواهی کاری بکنی ، راهنمای من شو .
و اینگونه شد که از آن روز به بعد عشق کور است و دیوانگی همواره در کنار اوست . ✍✍✍